tag:blogger.com,1999:blog-81899832913996729092012-02-16T18:41:00.708+03:00Μία πάνω,μία κάτω. Από το ζενίθ στο ναδίρ,δηλαδή!Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.comBlogger1471100tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-27473779898733692402012-02-08T15:09:00.000+03:002012-02-08T15:09:47.109+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #0c343d;">...είμαι πολύ μπερδεμένη..δεν ξέρω τί να κάνω..μοιράστηκα το πρόβλημά μου χθες και σήμερα και άκουσα πολλές απόψεις.Και όταν ακούω πολλές απόψεις μπερδεύομαι..Βασικά, άκουσα γνώμες.Που, λογικά, τις ζήτησα.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #0c343d;">Άκουσα γνώμες κάθετες, που μου υπόδειξαν τί να κάνω στη ζωή μου.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #0c343d;">Κι άλλες κάθετες, που μου υπόδειξαν τί να κάνω, αλλά μου έδωσαν και το περιθώριο της επιλογής.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #0c343d;">Η μία και μοναδική γνώμη που μου άρεσε, ήταν εκείνη που μου έδωσε μια λύση.Επί του πρακτέου.Του τωρινού πρακτέου.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #0c343d;">Αλλά μετά σκεφτόμουν, μπας και οι κάθετες γνώμες μου λένε την αλήθεια?Μπας και κλείνω τα μάτια μου?Ναι, αλλά η άλλη γνώμη μου είπε οκ, και τί έγινε.Η λύση θα έρθει ή θα την βρεις μόνη σου, και τα πράγματα θα ξαναφτιάξουν.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #0c343d;">Ουφ, δεν ξέρω τί να κάνω.ΔΕΝ ΞΕΡΩ...</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #0c343d;">Επίσης, ή άλλη γνώμη μου είπε να κλείσω τα αυτιά μου και να σκεφτώ μόνη μου, γιατί ακούω πολλά.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #0c343d;">Και όντως, άκουσα πολλά και τώρα?Μπερδεύτηκα.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #0c343d;">Μέχρι τώρα δεν είχα προβλήματα..Τώρα, εννοώντας μέχρι κάποιους μήνες πριν.Πραγματικά.Δεν είχα..Όλα έρρεαν.Μια χαρά.Αλλά τώρα είμαι στα όριά μου.Και πρέπει να το λύσω, να βρω μια απάντηση.Αλλά το θέμα ειναι, το συζήτησα με άλλους, και όχι με τον ενδιαφερόμενο.Να δούμε τί έχει να πει, και θα βρεθεί η λύση, σωστα?</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #0c343d;">Το σίγουρο είναι, ότι κατεβάζωω ρολλά.Δεν ανέχομαι τίποτε από εδώ και πέρα.Από κανέναν.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #0c343d;">Τέρμα.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #0c343d;">Α!Και θα λέω κι εγώ τη γνώμη μου.</span></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-2747377989873369240?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-39825146003433298032012-02-07T12:05:00.000+03:002012-02-07T12:05:38.438+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">..σήμερα θέλω να κρυφτώ και να κλαίω.Δεν μπορώ ούτε να μιλήσω.Βαρέθηκα να σηκώνω κεφάλι.Θέλω να το κατεβάσω και να κλαίω.Όλα άλλαξαν.Τα πάντα.Όπου και να κοιτάξω βλέπω απογοήτευση.Έτσι είμαι σήμερα.Τελικά, είμαστε εαυτούληδες, έτσι δεν είναι?Τέλος, λοιπόν, κατεβάζω ρολλά.<br />Και στην ψωνάρα που νομίζει ότι κάποια είναι και μου δηλητηρίαζε την ψυχή για πολύ καιρό.<br />Και στην μίζερη που κλαίγεται κλαίγεται κλαίγεται και μου την είπε γιατί έχω λευτά να βγω.<br />Και στον άλλον, που θέλει να γελάει με αυτό που με ενοχλεί.<br />Και στην άλλη, που διαφωνεί με ό,τι εκείνη δεν πιστεύει.<br />Και στην άλλη, που νομίζει ότι αντέχω.<br />Και στον άλλον που νομίζει ότι πέρα βρέχει.<br />Ρολλά.<br />Τέλος.<br />Κουράστικα να παίζω τον καραγκιόζη.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-3982514600343329803?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-82543465015603671142011-11-10T20:44:00.000+03:002011-11-10T20:44:59.593+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="color: #990000;"><b><i>Ελεύθερη!!!Είμαι στις πρώτες μέρες ελευθερίας μου από την εταιρία και πραγματικά είμαι άλλος άνθρωπος!!Κάτι που συνετέλεσε σε αυτό είναι και οι προτάσεις για συνέντευξη που δέχτηκα αμέσως μετά την ανακοίνωση ότι φεύγω, καθώς και μια πολύ καλή πρόταση που δέχτηκα και που πιθανότατα θα δεχτώ.Εκεί που νόμιζα ότι θα περάσω μήνες ανεργίας κάνοντας δουλειές του ποδαριού, τελικά βρέθηκα να είμαι πολύ κοντά στο να δουλεύω πάλι και μάλιστα πάρα πολύ σύντομα.Καλά ως εδώ.<br />Κατα τ'άλλα έχω μια περίεργα άσχημη διάθεση που δεν ξέρω από πού προέρχεται.Είναι η εβεβαιότητα?Εϊναι η χώρα που πάει στο διάολο?Δεν ξέρω.Είναι οι ελεύθερες ώρες που δεν ξέρω τί να τις κάνω?Δεν έχω ιδέα..Έχω μια απροσδιόριστη πικρία και συνέχεια κάνω άσχημες σκέψεις..<br />Νόμιζα πως οι μέρες ελευθερίας μου θα ήταν αλλιώς, αλλά τελικά τίποτα δεν γίνεται όπως το σχεδιάζεις..Και ίσως δεν έχω συνηθίσει να μη δουλεύω και προφανώς δεν μπορώ να οργανωθώ ανάλογα.Βασικά αυτό που ξέρω είναι ότι πολλά πράγματα συνέβησαν μαζί και δεν μπορώ να τα χωνέψω ακόμα.Είναι η δουλειά που με άφησε στο έλεος του θεού για 3 μήνες και μου πάτωσε την ψυχολογία.Είναι το άτομο που αποδείχτηκε πολύ μεγάλη σουπιά και έπεσα από τα σύννεφα.Είναι πάλι η δουλειά που, ενώ είχαμε τη στεναχώρια μας, ένα ακόμα άτομο αποφάσισε να μου το παίξει αφεντικό και άρχισε τις υστερίες και ΠΑΛΙ έπεσα από τα σύννεφα...γιατί δεν μπορούσα να φανταστώ ότι σε τέτοιες στιγμές το μόνο που σκέφτηκε ήταν να πατήσει επί πτωμάτων.Είναι που αγχώθηκα πολύ με τα λευτά και βασανίστηκα με την παραίτηση και οι περισσότεροι μου έλεγαν ότι έκανα τρέλλα που έφυγα.Είναι το αβέβαιο μέλλον γενικώς.Είναι που άλλα περίμενα να έκανα αυτό το Φθινόπωρο και άλλα κάνω.Εϊναι πολλά.Και δεν τα έχω χωνέψει.<br />Είχα αποφασίσει να αφήσω τη ζωή να ρολάρει λίγο μόνη της, αλλά δεν τα καταφέρνω.Σήμερα πήγαινα σε μια συνέντευξη και για κάποιο λόγο μου κοβόταν η αναπνοή.Είχα τραγικό άγχος και δεν εντόπισα καθόλου το γιατί.Τι μου λέει το σώμα μου?Για ποιο πράγμα με προειδοποιεί?Δεν έχω ιδέα πραγματικά.Αγχώνομαι πολύ για όλα.Παίρνω πολλά πάνω μου.Πολλά πρέπει να φτιάξω εγώ..και αισθάνομαι πιεσμένη..και δεν μπορώ..Και δεν ξέρω..Ή μάλλον ξέρω ότι φταίω..Τα παίρνω μόνη μου όλα πάνω μου, γιατί αλλιώς πιστεύω ότι δεν θα γίνουν, είτε έχω ενδείξεις γι'αυτό είτε όχι.Με αποτέλεσμα, να αισθάνομαι τώρα πιεσμένη.Αποσυντονίστηκα τον τελευταίο καιρό πάρα πολύ.Ήμουν τρομερά στεναχωρημένη με τη δουλειά και όλο αυτό ξεσπάει τώρα.Αλλά θυμήθηκα ένα πράγμα: ο τολμών νικά!!!!Αν καθόμουν ακόμα εκεί, θα ήταν σήμερα μια ακόμα μέρα που θα είχα το σφίξιμο στο στήθος και τη στεναχώρια ότι δουλεύω χωρίς αντικρυσμα.<br />Τι να πεις..αυτά έχει η ζωή.<br />Και να μην ξεχάσω να αναφέρω ότι μέσα σε όλα αυτά είμαι ευλογημένη με οικογένεια, σχέση και φίλους!!Και γι'αυτό κρατάω ακόμα..</i></b></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-8254346501560367114?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-61359671462459597772011-10-30T19:38:00.001+03:002011-10-30T19:39:08.236+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000;">..ενός μήνα που πριν πολλά χρόνια μου πήρε κάτι αγαπημένο...για κάποιο λόγο σήμερα το νιώθω περισσότερο από κάθε άλλη φορά...Ίσως και αυτός είναι ο λόγος που σήμερα πραγματικά δεν εχω καθόλου όρεξη..Με μαζοχιστική τάση, ακούω τραγούδια θλιμμένα και τα ακολουθώ...</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000;">Από αύριο ξεκινά η τελευταία μου εβδομάδα σε αυτή την εταιρία.Η παραίτησή μου τους ήρθε κουτί, μιας και προφανώς αυτό περιμένουν, να κάνουν μείωση προσωπικού χωρίς απολύσεις και τέτοια..Νιώθω μια τεράστια ανακούφιση και πολύ λιγότερο φόβο από ότι περίμενα.Τώρα, ή που θα μείνω στην ψάθα ή που θα πάνε όλα καλά.Σε αυτή την εταιρία έδωσα πολλά, και κυρίως την ψυχική μου υγεία.Τα καλά που πήρα είναι ένα νέο επάγγελμα, που ίσως τελικά βγει σε καλό, καθώς και ένα τεράστιο κύκλο γνωριμιών.Ένας εντελώς νέος κόσμος φανερώθηκε μπροστά μου τα 2 τελευταία χρόνια.Τη δέχτηκα πολύ δύσκολα την αλλαγή αυτή, αλλά στο τέλος οφείλω να δω και τα θετικά, γιατί πάντα υπάρχουν.Η ιδέα της παραίτησης τυρανούσε το μυαλό μου μέρες τώρα, αλλά ένα πρωί ξύπνησα και είπα ότι απλά δεν μπορώ άλλο.Δεν ανεχτώ την κορο'ι'δία τους.Δουλεύω πάρα πολλά χρόνια και καμμία κρίση δεν θα με κάνει να ανεχτώ άλλο αυτόν τον εξεφτελισμό.Τέλος εποχής λοιπόν, προς το παρόν θα είμαι μια καλή νοικοκυρά :)</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000;">Η βδομάδα που πέρασε ήταν λιγότερο δύσκολη από τις προηγούμενες, μιας και η ανακούφιση που ένιωσα από την παραίτηση, με έκανε άλλον άνθρωπο...Και έτσι θα συνεχίσω, απλά σήμερα έπεσα λίγο λόγω της ημέρας..</span></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-6135967146245959777?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-55960689114220377252011-09-25T10:36:00.000+03:002011-09-25T10:36:53.731+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000;">...όλα έχουν αλλάξει, εκτός από τη δουλειά...</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000;">Έμαθα πολλά τους 3 αυτούς μήνες.Για παράδειγμα, βρήκα όρεξη να κάνω πολλά χιλιόμετρα, πράγμα που δεν το περίμενα.Και το γούσταρα.Επιπλέον, έμαθα ότι δεν είμαι πολύ κοινωνικός άνθρωπος τελικά.Βασικά, δεν είμαι της συμβίωσης πολύ.Αυτός είναι ο λόγος που χρόνια έψαχνα τρόπο να φύγω ώ από το πατρικό μου.Δεν μπορούσα να συμβιώνω.Δεν μπορώ με τίποτα να δίνω λογαριασμό για το πού πήγα, τί έκανα, πώς το έκανα κλπ κλπ.Με τίποτα όμως.Μου αρέσει να μιλάω πολύ και να λέω και λεπτομέρειες για τη ζωή μου, αλλά όχι να ερωτούμαι!Και φυσικά όχι να ερωτούμαι από ανθρώπους πέρα από σύντροφο, οικογένεια και κολλητές.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000;">Επιπλέον έμαθα πώς να διαχειρίζομαι τους μαλάκες στη δουλειά, παραδόξως...Με αδιαφορία.Δούλεψε πολύ αυτό.Η επόμενη κίνηση μου είναι να ρουφιανεύω, ακριβώς όπως με ρουφιάνεψαν και μένα.Αλλά εγώ δεν θα πώ ανυπόστατες μαλακίες, απλά θα πω αλήθειες που κρύβονται καλά.Γιατί, βαρέθηκα οικτρά να είμαι ο μαλάκας της υπόθεσης.Βαρέθηκα να πηγαίνω πρώτη, να φεύγω τελευταία, και να βγαίνω και φταίχτρα από πάνω!Πλέον ζητάω εξηγήσεις, πολλές, και ζητάω αποδείξεις..Βέβαια η δουλειά είναι ένα άλλο θέμα πλέον, αφού ψάχνω διακαώς για την επόμενη, που δύσκολο να βρω &nbsp;τώρα...Απλά, η εταιρία δεν πάει καλά, και δεν μπορώ για ακόμα μια φορά να κάνω υπομονή μέχρι να συνέλθει, ειδικά μετα από άδικη μείωση μισθών, μετά από 1μισι χρόνο υπερωριών που πήραμε τα τέτοια μας, και μηδέν μπονους, μηδέν αναγνώριση.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000;">Έμαθα επίσης, για άλλη μια φορά θα μου πεις, ότι ο κοσμος είναι κακός..!Και το χειρότερο είναι, πώς δεν μιλάμε γενικά για τον κόσμο, τον άλλο, τον ξένο, τον κακό.Μιλάμε για ανθρώπους δίπλα μας..Οικογένεια!Ανακάλυψα με τραγικό τρόπο, ότι δηλητηριαζόμουν χωρίς λόγο!Ή μάλλον υπήρχε λόγος...το άτομο είναι δυστυχυσμένο...και δεν ήθελε κανείς γύρω του να είναι ευτυχυσμένος...και εγώ ήμουν το έυκολο θύμα (για ακόμα μια φορά).Ξαφνικά ήρθα να σκέφτομαι ότι έχω άσχημο σπίτι, ότι είμαι αμόρφωτη,ότι είμαι μεγάλο θύμα στη δουλεια και γενικώς (είμαι αλλά όχι κι έτσι!), ότι δεν ντύνομαι πολύ καλά, ότι δεν έχω σερβίτσιο ΚΑΛΟ στο σπίτι και άλλα τέτοια χαζά...Και ήρθε μια μέρα που επιτέλους ξύπνησα!Δεν είμαι περήφανη για αυτή την ιστορία..Καθόλου.Και λιγότερο περήφανη είμαι, που τράβαγα το ζορι μόνη μου, και δεν το μοιράστηκα με τον άμεσα ενδιαφερόμενο..Αλλα οκ, το κατάλαβαα έστω και αργά, οπότε θα διορθωθεί..Τυπικές σχέσεις και λίγα λόγια, αυτό θα είναι η συνέχεια.Το αστείο είναι ότι το είχα μοιραστεί με κολλητές και από καιρό μου έλεγαν ΜΑΚΡΥΑ!!!Κι εγώ τίποτα....Δεν είναι ότι έκανα την τρελή παρέα μαζί του!Μια απλή συνομιλία αρκούσε για να σπείρει ζιζάνια.Μα τί χαζή και αφελής που είμαι...Και τώρα που τα σκέφτομαι, απορώ πώς μερικοι άνθρωποι, ειδικά τις μέρες που διανύουμε, ασχολούνται με τόσες μαλακίες, όπως κουρτίνες τάδε, σερβίτσια τάδε, τον τάδε που έκανε αυτό, το γείτονα που έκανε εκείνο κλπ κλπ μικρά και ασήμαντα...</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000;">Το καλύτερο που έμαθα φέτος, το πιο πολύτυμο, είναι να μη με νοιάζει τί λένε οι (ασήμαντοι) άλλοι.Να μην δίνω συνέχεια, να μην το αναλύω, να μην το τεντώνω, για να έχω την ηρεμία μου.Και ξαναέρχομαι στο ίδιο συμπέρασμα:έχω ευλογηθεί με οικογένεια, με κολλητές και με σύντροφο που είναι όλοι κοντά μου.Και αυτό δεν το αντικαθιστά τίποτα!</span></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-5596068911422037725?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-68808374460969683462011-06-28T21:11:00.002+03:002011-06-28T21:24:04.454+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >..σήμερα..Στη δουλειά περίμενα μια ήρεμη μέρα που τελικά εξελίχθηκε σε τρέλα.Και γενικά σήμερα με διέπει μια ανησυχία, ένα κάτι που δεν μπορώ να προσδιορίσω.Έχω αρκετά νεύρα τις τελευταίες μέρες που σίγουρα δεν είναι ορμονικό θέμα.Το σίγουρο είναι πως πρέπει να αλλάξω πολλά.Τελευταία άλλαξε η ψυχολογία μου λίγο, γιατί πέρασα μια φάση κάπως άσχημη.Είναι και η κατάσταση της χώρας που πάει κατά διαόλου, είναι που όλα τα είχαμε, τώρα έχω και εχθρούς στη δουλειά από το πουθενά, ε λιγο θέλει?Είναι καλοκαίρι όμως και αυτό βοηθά πολύ.Πάντα ήμουν άνθρωπος του καλοκαιριού, ακόμα και αν δεν μου λείπουν τα μπάνια και οι διακοπές.Αυτό που πάντα μου άρεσε ήταν το ότι νυχτώνει αργά!Γυρνάς από το δουλειά και νομίζεις ότι έχεις και άλλη μέρα μπροστά σου.Άσε που όλο και κάπου θα πεταχτείς (για διακοπές δεν αναφέρομαι καν...), για κανα μπάνιο, σε κανά χωριό, βοηθά όλο αυτό.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Ειμαι λίγο απογοητευμένη και πικραμένη γενικά, αλλά οκ τί να κάνουμε.Όπως λέω πάντα, πίσω από κάθε άνθρωπο υπάρχει μια ιστορία που ίσως και να μην τη μάθεις ποτέ.Μπορεί να σου φέρεται κάπως, γιατί πάνω σου βλέπει κάτι λάθος που δεν το αντέχει κι εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις τι.Μπορεί να τον ενοχλεί το ότι τραβάς τη μύτη σου.Ή ακόμα το ότι χαμογελάς.Ή ακόμα το ότι υπάρχεις γύρω του.Ποτέ δεν ξέρεις...Και ίσως να μην πάψεις να κλαις και να στεναχωριέσαι γιατί κάποιος δεν σε θέλει ποια, αλλά τουλάχιστον υπάρχουν άλλοι που σε θέλουν, σε αγαπούν και σε ζητούν.Πού ξέρεις, μπορεί να έκανες κι εσύ κάποιο λάθος!</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-6880837446096968346?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-6998422922359555602011-06-05T10:23:00.002+03:002011-06-05T10:29:08.339+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >..Κυριακή που πάλι ξύπνησα νωρίς και απολαμβάνω την ησυχία.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Στη δουλειά έχουν γίνει πράματα και θάματα που δεν θέλω να σκέφτομαι.Όταν έρχεται η Παρασκευή ξεχνώ ότι υπάρχει και μετά έρχεται η Κυριακή που σκέφτομαι ότι πάλι πρέπει να γυρίσω εκεί..Οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι, αλλά η αλήθεια είναι ότι έχω περάσει και δυσκολότερα.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Δεν έχω πολλά να πω.Απλά ότι τελικά οι άνθρωποι είναι πολύ κακοί και ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί.Δεν μπορώ να το πιάσω, δεν θέλω.Δεν είμαι κακοπροαίρετη, ειδικά με ανθρώπους που δεν ξέρω.Οι κακοπροαίρετοι όμως υπάρχουν και είναι έτοιμοι να σου τη φέρουν για ασήμαντες αφορμές.Κι εγώ το βαρέθηκα.Άρα, είτε πρέπει να τους αγνοήσω, είτε να πολεμήσω.Και για πολέμους δεν έχω καμμία όρεξη!</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-699842292235955560?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-85324954572640875832011-04-13T19:38:00.002+03:002011-04-13T19:47:35.415+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >...με έχει πιάσει τις μέρες αυτές στη δουλειά.Αισθάνομαι πλέον ότι ζω στον κόσμο μου και αποφάσισα ότι τελικα δεν θέλω να ξέρω!!Καλύτερα στην άγνοια, τουλάχιστον θα νιώθω ότι ακόμα είναι αθώα τα πράγματα.Δουλεύω πολλά χρόνια.Αλλά τα τελευταία 2 είμαι σε εντελώς άλλο χώρο από εκείνον που είχα συνηθίσει.Έτσι, τα μάτια μου έχουν δει πολλά και τα αυτάκια μου έχουν ακούσει ακόμα περισσότερα.Το τί πουστιές και πισώπλατα μαχαιρώματα έχω δει τα τελευταία 2 χρόνια δεν λέγεται..Δεν το πίστευα, νόμιζα πως όλα είναι συμπτώσεις, αλλά δεν είναι.Είναι πουστιές...Τεραστίων διαστάσεων..Και μάλιστα έρχονται και σου λένε, εντάξει, τα έχει αυτά ο χώρος.Τα έχουμε ισοπεδώσει όλα..Ζωή, αγάπη, αξίες, ιδανικά..Και όλα αυτά για μια κωλοδουλειά, που στην τελική πλέον δεν δινει και φράγκα..</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Αρνούμαι να το κάνω αυτό, σθεναρά.Με λένε γραφική, με λένε προκατειλημένη.Ε και?Και αν είμαι?Έχω ξανααναφέρει, ότι το όνειρό μου είναι να βρω μια δουλειά μακρυά από όλα αυτά.Νιώθω τόσο αηδιασμένη που μου έρχεται να δηλώσω παραίτηση, απλά για να μην βλέπω και να μην ακούω τις πουστιές τους..ΚουράστικάΝιώθω ότι τρέχω στο κενό.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Είμαι καλή στη δουλειά μου πλέον, και έχει φύγει κόσμος που αντιπαθούσα, οπότε είμαι και πιο ήρεμη.Αλλά, δεν μπορώ άλλο να μαθαίνω για πουστιές..Δεν μπορώ άλλο..</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Αν και όταν βρω νέα δουλειά, που το ελπίζω σύντομα, θα πάρω μια εβδομάδα να καθαρίσω το μυαλό μου.Μακρυά από αυτά.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Έχω να ασχοληθώ με το νέο μου σπίτι και με την οικογένειά μου...Να ασχοληθώ με τη ζωή, βασικά, όσες πίκρες κι αν έχει.Γιατί στη δουλειά χόρτασα πικρες, έχω περάσει στη φάση αναλγησίας..</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-8532495457264087583?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-76026900608961259782011-04-09T10:54:00.002+03:002011-04-09T11:07:28.380+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >...Σαββατιάτικη.Έχω σηκωθεί εδώ και ώρα και σκοπεύω να περάσω τη μέρα στο νέο μου σπίτι τακτοποιώντας και μαζεύοντας.Η εβδομάδα στη δουλειά τελείωσε πολύ καλύτερα από ότι ξεκίνησε.Είναι πολύ περίεργα τα πράγματα, αλλά δεν σκοπέυω να τα θυμάμαι αυτή τη στιγμή.ΤΟ μόνο που σκέφτομαι είναι ότι την επόμενη εβδομάδα θα είμαι στο νέο μου σπίτι και θα το φτιάχνω!Θα γίνει δικό μας, ολόδικό μας!Ήδη κάνουμε σαν τρελοί!Κάθε φορά που πάμε είμαστε πολύ ευτυχισμένοι..Θα ακολουθήσουν 2 πολύ κουραστικές εβδομάδες, αλλά είναι για καλό σκοπό.Στο σπίτι εδώ γίνεται χαμός, κουτιά, βαλίτσες, σακούλες με πράγματα.Κι ακόμα δεν έχουμε τελειώσει..Είναι και μακριά το σπίτι και είναι δύσκολο καθημερινά να μεταφέρουμε πράγματα.Έχει αλλάξει η διάθεσή σα μας, όμως.Σκεφτόμαστε, σχεδιάζουμε, κάνουμε όνειρα για το νέο μας σπίτι.Και είχα καιρό να νιώσω έτσι.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Χθες με έπιασε κάτι περίεργο την ώρα που επέστρεφα από τη δουλειά.Έβλεπα τη γειτονιά εδώ και με έπιασε μια συγκίνηση.Μια στεναχώρια που την αφήνω.Και πώς να μη με πιάσει, 2 χρόνια τριγυρνώ εδώ πέρα.Έβλεπα τα κτίρια, τους δρόμους, τα μαγαζιά που συχνάζουμε και σκεφτόμουν πόσο όμορφα έχω περάσει εδώ.Του το έλεγα κιόλας χθες.Αφήνουμε το σπίτι που γνωριστήκαμε, ερωτευτήκαμε, χτίσαμε ο,τι όμορφο έχουμε και ζήσαμε ευτυχισμένα.Ναι, αλλά πάμε κάπου ακόμα καλύτερα, να είμαστε πιο ευτυχισμένοι, σωστα?Σωστά!Απλά, να...με έπιασε μια συγκινηση.2 χρόνια πριν που άρχισα να κυκλοφορώ εδώ, τριγύρισα σε δρόμους που δεν είχα ξαναπεράσει, είδα όμορφα κτίρια που δεν είχα προσέξει, μπήκα σε μια τροχιά που δεν είχα ξαναμπεί,έζησα όμορφα και ευτυχισμένα.Πολλές αποκαλύψεις αυτά τα 2 χρόνια.Για το εαυτό μου κυρίως, αλλά δεν χρειάζεται να τα λέω πάλι.Ανακάλυψα βασικά, ότι μπορείς να έχεις όλα όσα χρειάζεται για να είσαι ευτυχισμένος.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Οι μέρες μας έχουν αρκετή απαισιοδοξία και μιζέρια, άδικα πολύ άδικα..Μεγάλοι μαλάκες μας καταέκλεψαν τη ζωή και καλούμαστε να τους ξελασπώσουμε.Πρέπει όμως να έχουμε και λίγη αισιοδοξία, γιατί θα τρελαθούμε.Και αυτές τις μέρες ευτυχώς την έχω.</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-7602690060896125978?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-69266456028368680572011-04-03T12:03:00.002+03:002011-04-03T12:19:35.569+03:00<b><span class="Apple-style-span" >Καλημέρα, λοιπόν!</span></b><div><b><span class="Apple-style-span" >Ποτέ δεν μου άρεσε ιδιαίτερα η Κυριακή, ειναι το γνωστό κατάλοιπο από το σχολείο..Για άλλη μια φορά σκέφτομαι συνεχώς ότι δεν θέλω με τίποτα να πάω στη δουλειά.Χθες πήγαμε στο νέο σπίτι και το καθαρίζαμε και θέλω όλο και πιο πολύ να βρεθούμε εκεί και να ζούμε εκεί.Είναι ένα ακόμα βήμα προς την καλύτερη ζωή.Και ήμουν όλη τη μέρα ευτυχισμένη χθες.Σήμερα, ξύπνησα με την πικρα ότι πρέπει να πάω στο γραφείο αύριο, να αντιμετωπίσω πάλι από την αρχή ττα προβλήματα της δουλειάς.Και είναι πάρα πολλά πλέον.Το μόνο που με σώζει από την τρέλα αυτές τις μέρες είναι η μετακόμιση...</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" >Έχω θυμώσει στη δουλειά, γιατί έχω μείνει μόνη μου με δουλειά 2 ανθρώπων και τους υπόλοιπους να μου λένε να μην αγχώνομαι.Το συμπαν καταρέει κι εμένα μου λένε να μην αγχώνομαι!Δεν είναι γαμάτο??Δεν είναι φοβερό??Έχω αγχωθεί πολύ, γιατι στην αγορά δεν κουνιέται τίποτα και όλοι μου λένε ότι πρέπει να χαίρομαι που έχω και δουλειά.Είναι κακό που δεν χαίρομαι??Είναι κακό που αυτή η δουλειά, σχεδόν 2 χρόνια τώρα μου έχει φάει την ψυχη και δε την αντέχω πια καθόλου?Είναι κακό να θέλω να αναβαθμίσω τις συνθήκες εργασίας μου??Δεν νομίζω!Ο καθένας πρέπει να διεκδικεί αυτό που θέλει, σε όλους τους τομείς της ζωής του.Το θέμα είναι ότι πρέπει για άλλη μια φορά να αντέξω και να πείσω τον εαυτό μου ότι για την δουλειά αυτή (και για καμμία άλλη βασικά) δεν πρέπει να χαλάω την υγεία μου, ψυχική και σωματική.Πολλά προβλήματα που έχω στη δουλειά δεν προέρχονται από λάθος δικούς μου χειρισμούς, αλλά από άλλους.Δηλαδή, έχω να λύσω προβλήματα που δνε μπορώ ουσιαστικά να λύσω, γιατί δεν είναι δική μου δουλειά και δεν την γνωρίζω κι όλας.Και φτάνω να φαίνομαι άχρηστη και ανίκανη και να μην φταίω.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" >Θέλω πάρα πολύ να παραιτηθώ..Πάρα πολύ όμως.Αλλά δεν θα κάνω την χάρη, όχι ακόμα.Όχι πριν βρω δουλειά και πριν με εξασφαλίσω.Στην τελική, ας με απολύσουν.Δεν αξίζει να πετάξω στον αέρα 2 χρόνια σκληρής δουλειάς, γιατί με έχουν αφήσει στο έλεός μου.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" >Αυτά είχα να πω.Παραμιλάω για άλλη μια φορά, γιατί θέλω επιτέλους να ελευθερωθώ από αυτή την κατάσταση.Δεν θέλω την τέλεια δουλειά, αλλά δεν θέλω και αυτό το πράγμα που ζω.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" >Πάω να μαζέψω! :)</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-6926645602836868057?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-70973362582453572982011-03-31T22:29:00.002+03:002011-03-31T22:42:16.558+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >..αυτό είπα σήμερα..Περνάω μια τραγικκή εβδομάδα στη δουλειά.Σαν όλα τα προβλήματα του κόσμου να εμφανίστηκαν όλα μαζί χωρίς έλεος, τώρα που ο κόσμος λιγόστεψε τραγικά στην εταιρία και θα λιγοστέψει και περισσότερο..Σήμερα είχα μια διαμάχη με πελάτη και πραγματικά έσπασα.Και μόλις πριν λίγο ηρέμησα.Νόμιζα πως θα πάθω εγκεφαλικό και για ώρες δεν μπορούσα να σκεφτώ κάτι θετικό.Συμβαίνουν και άλλα στη ζωή μου.Έμαθα κάτι άσχημο σήμερα, όχι υγείας ευτυχώς, το οποίο αλλάζει κάποια ακόμα δεδομένα της ζωής μου.Και κουράστηκα πια.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Αυτές τις μέρες είχα ξεφύγει λίγο, σκεφτόμουν το νέο σπίτι που θα πάμε και το τί θα κάνουμε και πώς και πότε θα μαζέψουμε.Αλλά χθες και σήμερα πιέστηκα τόσο πολύ με τη δουλειά, που τρελάθηκα.Και άργησα πολύ να ηρεμήσω.Φαντάσου χθες και σήμερα έχω πληκτρολογήσει τόσο πολύ, που πονούν τα νύχια των χεριών μου!!</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Δεν βαριεσαι, θα περάσει κι αυτό όμως.Είναι ανώφελο να αγχώνομαι τόσο πολύ και ακόμα χειρότερα, να παίρνω το άγχος σπίτι μου.Γυρνώντας από τη δουλειά, στην οποία έκανα μόνο μια ώρα υπερωρία γιατί είχα ραντεβού με γιατρό, έκλαιγα.Στο σπίτι έκλαιγα.Πηγαίνοντας στον γιατρό έκλαιγα.Και πρίν λίγο ηρέμησα, αν και μου έχει μείνει ένας μικρός πονοκέφαλος και λίγο πρήξιμο στα μάτια.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Αύριο είναι Παρασκευή, που σημαίνει πως ό,τι ώρα και να φύγω από τη δουλειά, θα πάω στο νέο μου σπιτάκι να μεταφέρω πράγματα, να καθαρίσω και να το προετοιμάσω.Και μόνο αυτό πρέπει να σκέφτομαι!Αυτό, και το ότι όταν γυρνώ σπίτι ακόμα γυρνάω με λαχτάρα στην αγάπη μου!</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-7097336258245357298?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-40876491547202184242011-03-25T13:45:00.002+03:002011-03-25T14:00:28.583+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >...και πάλι.Είμαι ανάμεσα σε τρομερές αλλαγές.Και στη ζωή μου και στη δουλειά῎</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Στη δουλειά πάμε κατά διαόλου.Ξαφνικά έχει αρχίσει μια ελεύθερη πτώση, που συμμαζεμό δεν έχει.Η Δευτέρα που έρχεται με φοβίζει πάρα πολύ, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι, απλά να περιμένω και να δω τί θα γίνει.Και το κακό είναι ότι δεν έχω βρει άλλη δουλειά, να ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου και να υσηχάσω.Αλλά κάτι θα γίνει.Τις προηγούμενες ημέρες έχω μια απογοήτευση που κόντεψε να με πνίξει και μετά ξύπνησα.Σκέφτηκα πως, μετά τον πάτο μόνο άνοδος υπάρχει.Και όχι μόνο αυτό, αλλά στην προσωπική μου ζωή υπάρχει ακόμα παράδεισος.Και αυτό δεν πληρώνεται με καμμία δουλειά και κανέναν μισθό.Μέσα σε όλα λοιπόν, τα βάλαμε κάτω και αποφασίσαμε να αλλάξουμε σπίτι.Βρήκαμε λοιπόν, πολύ σύντομα τελικά, ένα υπέροχο παραμυθένιο σπιτάκι και αρχίσαμε πάλι τα όνειρα!Ναι ναι ναι!!Κάνω όνειρα και πάλι!Ανυπομονώ να μπω, να το φτιάξουμε, να το κάνουμε ολόδικό μας και να καλέσουμε τους φίλους μας να το γιορτάσουμε!Χθες δεν μπορούσα να κοιμηθώ, σκεφτόμουν και αγχωνόμουν πότε θα κάνουμε τί!Αλλά ηρέμησα τελικά, γιατί έχουμε καιρό μέχρι τέλος του μήνα, και επιπλέον, έχουμε και τις αργίες του Πάσχα, πράγμα που σημαίνει περισσότερο χρόνο να ασχοληθούμε.Είμαστε σε μια πολύ στενά οικονομικά περίοδο, όπως όλοι.Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε όνειρα.Κάνω και πάλι όνειρα, ξέρεις πόσο περίεργο μου φαίνεται??Όπως με τον γάμο, που μέσα στη θλίψη τη γενικότερη, σχεδίαζα πώς θα κάνουμε τί και έκανα όνειρα.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Όνειρα!!!</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Πολύ χαίρομαι!!!</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Χρόνια πολλά σε όλους!!!</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-4087649154720218424?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-82136054168185888172011-03-05T23:44:00.002+03:002011-03-05T23:50:46.419+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >..ήρθε, ευτυχώς.Η διάθεσή μου έχει φτιάξει, αλλά ο κόσμος όχι.Δουλειά ακόμα δεν έχω βρει, και στην εταιρία γίνεται χαμός, ούτε που ξέρουμε τί θα γίνει.Χθες επιστρέφοντας από τη δουλειά είχα ένα ενδιαφέρον τηλεφώνημα, στο οποίο έμαθα ότι συνάδελφος έχει ξεκινήσει ήδη διαδικασίες να φύγει.Και θα το πετύχει σύντομα.Με έπιασαν τέτοια νεύρα που κόντεψα να κατεβάσω όλα τα γυαλικά του σπιτιού.Μετά ηρέμησα και σήμερα ίσα που περνά από το μυαλό μου.Το 2011 έχει ξεκινήσει χειρότερα από το 2010, παρόλο που πίστευα ότι θα πάει κάτι καλύτερα.Τέλος πάντων, έχω την υγεία μου και την αγάπη μου, και αυτά με κρατούν ζωντανή και δυνατή.</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-8213605416818588817?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-64982284409560426682011-02-06T11:52:00.002+03:002011-02-06T12:02:52.845+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Η εβδομάδα που μας πέρασε ήταν πολύ άσχημη...Είναι καιρός τώρα που ένα συγκεκριμένο θέμα μου έχει φέρει τρομερή θλίψη..Και πάλευα να το αγνοήσω μπας και περάσει.Η εβδομάδα αυτή όμως το έφερε πάλι στην επιφάνεια,και πλέον δεν μπορώ να το αγνοήσω..Η εβδομάδα αυτή έφερε και μια απόλυση,που με πάγωσε.Προς το παρόν μπήκαν στον πάγο οι σκέψεις για γάμους και πανηγύρια.Μπήκαν στον πάγο πολλά πράγματα.Βασικά σοκαρίστικα, ήταν σαν μια χαριστική βολή που έβγαλε από μέσα μου όλα τα άσχημα συναισθήματα.Είχα καιρο να νιώσω φόβο για το αύριο.Και δεν εννοώ, ευτυχώς, την επιβίωση.Το κλάμμα που έχω ρίξει τις τελευταίες ημέρες δεν περιγράφεται.Είμαι ψυχολογικά πολύ χάλια,αλλά προσπαθώ να μην το δείχνω, γιατί έτσι δεν βοηθάω κανέναν..Και όχι τίποτε άλλο, αλλά τίποτε από τα άσχημα που συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες δεν αφορούν εμένα άμεσα..Αφορούν αγαπημένα μου άτομα..Και κλαίω, γιατί δεν μπορώ να βοηθήσω και δεν ξέρω και πώς.Και κλαίω γιατί κλαίω και έχω πέσει, γιατί το θεωρώ ανεπίτρεπτο να μην δείχνω δύναμη τέτοιες μέρες.Και κλαίω κλαίω κλαίω...Και τί καταλαβαίνω?Τίποτα..Νιώθω τύψεις, ενοχες και φόβο.Τύψεις και ενοχές γιατί πάντα χάνω το παιχνίδι,γιατί ενώ πιστεύω ότι είμαι εκεί, κοτεύω και χάνομαι.Δεν θέλω πολλά στη ζωή μου, απλά να είμαι ευτυχισμένη.Ούτε ρούχα (πολλά!), ούτε έπιπλα με νοιάζουν ούτε τίποτα.Όταν λέω ότι δεν με νοιάζουν το εννοώ.Αυτό που θέλω είναι να βλέπω ευτυχισμένα πρόσωπα, για να νιώθω κι εγώ ευτυχισμένη.Εντάξει, τους τελευταίους μήνες έχουν συμβεί κάποια άσχημα.Μαζεμένα..Κι εγώ τώρα έσπασα και κλαίω..</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-6498228440956042668?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-4942188103944213772011-01-30T14:13:00.003+03:002011-01-30T14:45:44.087+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Έτσι νιώθω αυτές τις μέρες..και ξέρω και γιατί..από παντού κάτι περιμένω!</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Περιμένω από τη νέα (υποτίθεται) δουλειά να κλείσουμε ώστε να παραιτηθώ από την παρούσα δουλειά.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Περιμένω να δω τί θα γίνει με το χαρμόσυνο γεγονός και πώς θα οργανωθώ.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Περιμένω να δω τί θα μου πει η οικογένειά μου για το χαρμόσυνο γεγονός..</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Περιμένω να δώ τί θα πει η οικογένειά του για το χαρμόσυνο γεγονός.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Περιμένω να δω τί θα πει εκείνος για το χαρμόσυνο γεγονός.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Στη δουλειά περιμένω να περάσουν οι ώρες να σχολάσω.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Περιμένω να δω τί θα πουν όταν τους πω ότι θα φύγω με γρήγορα βηματάκια!</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Περιμένω τις φίλες μου να αποφασίσουν να πιουν έναν καφέ μαζί μου, χωρίς να μου κουβαλήσουν τον άντρα τους.(Δεν λέω ότι δεν φταίω σε αυτό, δεν το έχω πολυπροτείνει γιατί δεν προλαβαίνω)</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Περιμένω εκείνον να αισθανθεί λίγο καλύτερα, για να επανέλθουμε σε φυσιολογικά επίπεδα.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Περιμένω κι άλλους να αισθανθούν καλύτερα για να προχωρήσουμε τη ζωή μας.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Βασικά αισθάνομαι σαν μια τελίτσα, που γύρω μου γυρνούν όλα.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Υπάρχουν πολλές σκιές από πάνω μου..Μπόμπες που αναμένεται να σκάσουν και που θα πάρουν μπάλα πολύ πράμα.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Αισθάνομαι φάντασμα αυτές τις μέρες.Μου έδωσαν ένα παιχνιδάκι να παίζω και άντε γεια, αυτό αισθάνομαι.Κι εγώ πάω, έρχομαι, πάω, έρχομαι σαν να είμαι σε safe mode.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Βαρέθηκα σήμερα..Είμαι σε φάση που θέλω να απομονωθώ τελείως, από όλους, να πάρω τους δρόμους και να βολτάρω με τις ώρες, χωρίς να δώσω λογαριασμό σε κανέναν.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Βαρέθηκα τις πίκρες, ρε πούστη μου..Βαρέθηκα.Εκεί που φτάχνω τη μαλακία που έχω κάνει, τσουπ! πετάγεται κάτι άλλο να με κάνει ανάκατη πάλι.Θαμ ου πεις, έτσι είναι η ζωή, με τα καλά και κυρίως τα κακά της.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Έχω στο μυαλό μου 2-3 άτομα αυτή τη στιγμή, που θέλω να τα τραντάξω από τους ώμους και να τους πω ΞΥΠΝΑΤΕ ΡΕΕΕΕ!!!!Η ζωή περνά και δεν γυρίζει πίσω!!!Τα πράγματα είναι απλά!!!ΦΤΙΑΧΤΑ!!!</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Κι εγώ είμαι αγχώδης, και γκρινιάζω και είμαι ανυπόφορη μερικές φορές όταν μου κολάει κάτι.Αλλά τον τελευταίο καιρό, βλέπω τη ζωή να περνά και βλέπω πόσο λίγη είναι.Πότε είναι Δευτέρα, πότε Παρασκευή πότε Δευτέρα πάλι ούτε καταλαβαίνεις!Και η ζωή περνάει δίπλα σου!Προσπαθώ να πιέσω τον εαυτό μου να το εφαρμόσω κι εγώ.Όλα φτιάχνονται!Όλα!!!δεν υπάρχει λόγος να αγχωνόμαστε τόσο για τη δουλειά!Τωρα που έχω γρεμήσει σκέφτομαι κάτι στιγμές που έσκαγα και τώρα γελάω!Και στεναχωριέμαι παράλληλα, που έχασα χρόνια και στιγμές από τη ζωή μου να στεναχωριέμαι για λευτά άλλου!!!</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Το κατάλαβα πρόσφατα, που δεν μας πλήρωναν...Κατάλαβα ότι τον εργοδότη δεν τον ένοιαζε τι θυσίες έκανα εγώ για να έχει έτοιμη τη δουλειά του!Δεν τον ένοιαζε που εγώ (και όλοι οι συνάδελφοι φυσικά), χάσαμε προσωπική ζωή, υγεία, χρόνο, λευτά για να κάνουμε τη δουλειά ΤΟΥ!Όχι!Τότε, εγώ γιατί να σκάσω?</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Παραληρώ το ξέρω, πετάω από το ένα θέμα στο άλλο.Άσε που στη δουλειά αυτή μετράω μέρες, καλώς εχόντων των πραγμάτων, ώστε να ξεκουμπιστώ από κει μέσα.Βασανίστηκα πάντως, πολύ..Έκλαψα, τράβηξα τα μαλία μου, είχα αυπνίες..Πολλά!Και το μόνο που θέλω είναι να φύγω από κει μέσα, να μην το βλέπω...Προσπαθησα πολύ, να μάθω τη δουλειά, να μην κάνω λάθη, αλλά δεν έφερε και μεγάλο αποτέλεσμα, είναι θέμα κυκλοθυμίας.Ξεκινά η μέρα και δεν ξέρω τί θα συνατήσω!Θα έρθει στα καλά του?Στα άσχημά του?Θα έχει νεύρα?Δεν θα έχει?Μου προκαλεί θλίψη και μόνο που το σκέφτομαι ότι με είχε πάρει από κάτω..Είμαι τραγικό και δεν με τιμά καθόλου!Τέλος πάντων.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Θα τελειώσουν όλα αυτά στις επόμενες ημέρες ευελπιστώ..Και δεν θα χρειαστεί να ασχοληθώ ξανα με αυτό.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Τώρα θα έρθουν άλλες φουρτούνες στη ζωή μου.Και ξέρεις τί θέλω να κάνω αυτό τον καιρό?Να βγω..Να βγω από το καβούκι του σπιτιού μου και να κοινωνικοποιηθώ.Να πάω εδώ, να πάω εκεί, να πάω παραπέρα, να ξαναβρώ κίνηση στη ζωή μου.Βαρέθηκα τη μουρμούρα και τη δικιά μου (κυρίως) και ολονών.Θέλω να βγω,να δω κόσμο, άλλο κόσμο, οχι τον ίδιο και τον ίδιο.Και ας μη με ακολουθήσει κανένας.Βαρέθηκα να κάνω τον καραγκιόζη.Αυτές τις μέρες ειλικρινά βαρέθηκα.Δεν είναι ότι φοράω κάποια μάσκα ή κάτι τέτοιο, απλά έχω αποροφηθεί από κάποια πράγματα και έχω ξεχάσει λίγο εμένα.Λίγο μόνο..</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-494218810394421377?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-72268736760240743232011-01-12T03:15:00.002+03:002011-01-12T03:31:00.010+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >...τρομερά θυμωμένη..δεν πάει άλλο με την κωλοδουλειά..ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ...δεν έχω πληρωθεί ακόμα τον μήνα μου και δεν προβλέπεται, όπως μάθαμε...Δεν υπάρχει μία!Δεκάτα τσακιστή για να πληρωθούμε.Και τώρα?Τί κάνουμε?Μου λες?Είμαι σε μια δουλειά που συχαίνομαι, ο τελευταίος χρόνος ήταν μαρτυρικά μαρτυρικός και το μόνο που με κρατούσε εκεί, εκτός του ότι δεν βρήκα κάτι άλλο, ήταν ο μισθός που έμπαινε κάθε μήνα.Εδώ και καιρό καθυστερούσε μία μέρα, δύο μέρες, τρεις..Μέχρι που τώρα είμαστε στα μισά του μήνα και δεν έχουμε πάρει μία.Πες μου τώρα, φταίω που και η λίγη όρεξη που είχα να δουλέψω εξαφανίστηκε?Φταίω που θέλω να σηκωθώ να φύγω?Φταίω που έχει πέσει η παραγωγικότητά μου 100%?Φταίω?Ποιος εργοδότης δεν ενημερώνει το προσωπικό του για το τί συμβαίνει?Δεν έχει έρθει κάποιος να μας πει "ξέρετε παιδία, το ταμείον είναι μείον, ας κάνουμε υπομονή να τα βγάλουμε πέρα"¨.Δεν έχει γίνει αυτό.Δεν έχει ενημερωθεί κανένας και όλοι κοιταζόμαστε μεταξύ μας και ρωτάμε ο ένας τον άλλον τί θα γίνει.Και κανείς μας δεν ξέρει.Και εξήγησέ μου τώρα εσύ, πώς γίνεται σε μια εταιρία που λιώνουμε στη δουλειά, που δουλεύουμε 10ωρα εξαντλητικά, που έχουμε πάρα πολλούς πελάτες, εξήγησέ μου πώς γίνεται όχι μόνο να μην παίρνουμε αυξήσεις, όχι μόνο να μην παίρνουμε μπόνους, όχι μόνο να μην έχουμε καμμία υπερωρία πληρωμένη, αλλά να μας λένε και ότι δεν έχουμε λευτά!Ε μα δεν το δέχομαι ρε παιδιά!Δεν μπορώ να κορο'ι'δεύουν στη μάπα!Είναι απαράδεκτο και ανεπίτρεπτο!!Ακούσαμε και άλλα τις μέρες αυτές..Ότι θέλουν να μας μειώσουν τον μισθό, ας πούμε...Κι εγώ είχα σίγουρη , όπως νόμιζα, την επόμενη κίνηση, και πίστευα πως τώρα θα είχα γλυτώσει από το μπουρδέλο..Αλλά ναυάγησε και δεν κατάλαβα ποτέ το γιατί..Από ένα ραντεβού που θα γινόταν κάποια μέρα, ακόμα περιμένω τηλέφωνο για να μάθω την ώρα που θα συναντηθούμε και έχουν περάσει σχεδόν 3 εβδομάδες...Δεν ξέρω τί να κάνω ειλικρινά.Αρχικά, ήθελα να μην ξαναπατήσω και θεωρούσα πως θα την έβρισκα την άκρη.Αλλά με αυτή την κρίση, και με την αγορά παγωμένη, μπορώ να κάνω τέτοια κίνηση?Δεν ξέρω..Αλλά κάτι μέσα μου λέει, ότι εάν φύγω από το κωλοχανείο, θα φύγει η κακή ενέργεια από πάνω μου και τα πράγματα θα είναι καλύτερα..Δεν ξέρω.Για άλλη μια φορά είμαι στα όρια του πανικού με την κωλοδουλειά..Ειλικρινά, δεν ξέρω τί να κάνω.Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν θέλω να ξαναπατήσω εκεί μέσα...</span></b></div><div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-7226873676024074323?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-74821080231196125702010-12-29T12:37:00.002+03:002010-12-29T12:55:49.178+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >..και χρόνια καλά με υγεία σε όλους!!!</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Είμαι σε άδεια μετά από ένα μαρτυρικό μήνα στη δουλειά.Περίμενα ότι στην άδεια θα κοιμάμαι, θα κοιμάμαι και θα κοιμάμαι.Τελικά κοιμάμαι λίγο και τρέχω πολύ.Δεν μπορώ να κάτσω σπίτι με τίποτα, θέλω να οργώσω τους δρόμους, να κερδίσω ό,τι έχασα όλες τις μέρες που δούλευα σαν μαλάκας.Θα κοιμηθώ άλλη μέρα :)</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Βασικά είναι οι τελευταίες μέρες του 2010, αλλά αν δεν είσαι σε σχολικές διακοπές οι γιορτές δεν είναι και τίποτε ιδιαίτερο.Βασικά ευκαιρία να δεις κανάν άνθρωπο είναι και να φας λίγο (λίγο??) παραπάνω.Έχουμε και το άσχημο γεγονός να σκιάζει το όλο πνεύμα και γενικά είναι υποτονική η όλη φάση.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Βασικά το μόνο που σκέφτομαι αυτές τις μέρες είναι ότι δεν θέλω να ξαναπατήσω στο γραφείο με τίποτα.Θέλω να στείλω ένα μαιλ τη Δευτέρα και να τους πω, λυπάμαι, αλλά δεν έρχομαι ξανά..Αλλά δεν γίνεται δυστυχώς.Τα έξοδα τρέχουν κι εγώ πρέπει να κάνω υπομονή.Υπομονή μέχρι να αλλάξει όλο αυτό και να ρίξω μια μαύρη κωτρώνα πίσω μου!!</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Βασικά ποτέ δεν μου άρεσαν οι γιορτές το έχω ξαναπεί.Αλλού πας, αλλού θα ήθελες να είσαι, άλλα σκέφτεσαι, προσπαθείς να είσαι σε πολλά μέρη, να ικανοποιήσεις πολλούς και στο τέλος μένεις με ένα κενό κι ένα ερωτηματικό...Έλεγα στην άδεια θα έχω χρόοοοοοοοοοοοοοοονο.Τελικά περνά η μέρα και δεν το καταλαβαίνεις...Και τελικά?Τελικά κρατάς τα καλά και προχωράς.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Απολογισμούς (κλισέ :)) 2010.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Ήταν λίγο χάλι μαύρο, καθώς τα άσχημα νέα διαδέχονταν το ένα το άλλο.Από παντού.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Όμως, όπως πάντα είχα το όμορφο περιβάλλον στο σπίτι, τους φίλους και την οικογένειά μου, και αφού είχα αυτά, νομίζω πως οβερόλ είμαι καλά και το 2010 ήταν καλό.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Α!Επίσης το 2010 είχε ένα καλό νέο για την υγεία μου.Πάει ο ένας εφιάλτης.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Για το 2011 θέλω καταρχάς να αλλάξω δουλειά ΑΣΑΠ, κι επιπλέον να συνεχιστεί το καλό κλίμα εδώ.Να είμαστε καλά και να προχωράμε.Μια μικρή ελπίδα έχει φωλιάσει στην καρδιά μου, και άρχισα να κάνω όνειρα πάλι...Για να δούμε ;)</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-7482108023119612570?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-71837430196754268522010-11-26T00:02:00.002+03:002010-11-26T00:28:29.556+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >σταμάτησα να ζω..Αυτό κατάλαβα σήμερα..Πάντα έλεγα πως δεν ήθελα να κάθομαι, πως τη δουλειά δεν τη φοβάμαι όσο σκληρή και αν είναι..Και έχω δουλέψει αρκετά στη ζωή μου..Διανύω τον δωδέκατο χρόνο εργασίας..Και τί δεν έχω κάνει...Έχω λιώσει τα πόδια μου να πηγαινοφέρνω δίσκους, έχω λιώσει τα αυτιά μου να απαντάω σε τηλέφωνα, έχω βγάλει τα μάτια μου να υπολογίζω νουμεράκια, έχω κλείσει εισητήρια για διευθυντάδες, έχω πάει στο περίπτερο για άλλους, έχω κάνει διπλές και τρίδιπλες βάρδιες...Δεν παραπονιέμαι (πολύ)..Παράλληλα σπούδαζα με την πεποίθηση ότι θα φτάσω κάπου ψηλά.Να πω όμως την αλήθεια, δεν περίμενα ποτέ πολλά, παρά ένα καλό μισθό και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας.Δεν ονειρεύτηκα ποτέ ότι θα βγάλω λευτά πολλά, ότι θα γίνω πλούσια και άλλα τέτοια.Να φανταστείς ότι ποτέ δεν ονειρεύτηκα να κερδίσω το λαχείο ας πούμε, να αλλάξω τη ζωή μου.Θεωρούσα ότι με τη δουλειά θα κατάφερνα όλα όσα ήθελα..Και τελικά προσγειώθηκα...Και έφτασα εδώ που είμαι τώρα, να παίρνω ένα μισθό, να δουλεύω γύρω στις 10 ώρες κάθε μέρα με ρυθμούς πρωταθλητισμού, και να μην μπορώ να ξεφύγω..Κάποτε το να ξυπνώ το πρωί και να πηγαίνω στη δουλειά ήταν κάτι δεδομένο.Ποτέ δεν το σκέφτηκα ως βάσανο, ως κούραση.Θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερό που είχα κι ένα Σαββατοκύριακο να κάθομαι.Τώρα?Τώρα ήρθε το χάος.Έχεις ακούσει που λένε, μή μου δώσεις όσα μπορώ να αντέξω?Ε, είναι μεγάλη αλήθεια...Υπάρχει χειρότερο και χειρότερο και ακόμα χειρότερο.Θα έλεγα και χείριστο, αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα έρθει και θα έρθει και κάτι πιο χείριστο από το χείριστο..Γκρίνια..</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Σήμερα συνειδητοποίησα πόσο πολύ γκρινιάζω, γιατί πήρα μια φίλη μου να της ευχηθω και τις μιλούσα επί ένα τέταρτο για τη δουλειά.Μέχρι που μου είπε η κοπέλα, σταμάτα πια, δεν μπορώ να ακούω άλλο..Και ντράπηκα, ντράπηκα πάρα πολύ..Απίστευτα πολύ..Ήρθα σπίτι, έκανα μια βόλτα με τα πόδια και προσπάθησα να ηρεμήσω.Και σκέφτηκα ότι πρέπει να ξαναβάλω στη ζωή μου άλλες προτεραιότητες.Έχω χαθεί σε ένα σύννεφο και δεν καταλαβαίνω γιατί.Τί το τόσο κακό μου έχει συμβεί σε αυτή τη δουλειά και δεν μπορώ να σταματήσω ποτέ μα ποτέ μα ποτέ να τη σκέφτομαι.Παλιά σχολούσα και γεια σας.ΣΠάνιες ήταν οι φορές που πήγαινα σπίτι και σκεφτόμουν κάτι που είχε συμβεί στη δουλειά.Τώρα αυτό είναι μόνιμο.Μόνιμα σκέφτομαι τη δουλειά, τί συνέβει, τί μου είπαν και, κυρίως, τί θα αντιμετωπίσω και την επόμενη ημέρα...Τραγικό ε?Θα αλλάξει αυτό..Τις προάλλες, που συνέβει το άσχημο γεγονός, είχα συνέλθει τρομερά..Σκεφτόμουν ότι τίποτε δεν έχει σημασία, παρά μόνο οι στιγμές.Είμαι πολύ ευτυχυσμένη,γυρνάω σπίτι σε ένα περιβάλλον που δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έχω,έχω υπέρχοχη οικογένεια και πολύ καλούς φίλους.Τί μου έχει συμβεί και έχω στρεσαριστεί τόσο πολύ με τη δουλειά?Δεν είμαι λίγο αχάριστη?Δεν είμαι πολύ μα πολύ αχάριστη?Έτσι νιώθω πάντως....Αυτή τη στιγμή έτσι νιώθω..Στεναχωριέμαι πολύ που δεν είμαι μπενάκης βγενάκης...Στεναχωριέμαι πολύ που μια μαλακισμένη σήμερα μου τόνισε πόσο άχρηστη είμαι στη δουλειά μου..Στεναχωριέμαι πολύ που με ένα άτομο προσπαθώ τόσο πολύ να πάω με τα νερά του, που βγαίνω από το γραφείο εξοντωμένη στην κούραση ψυχικά και σωματικά..Στεναχωριέμαι πολύ που στέλνω εκατομμύρια βιογραφικά και δεν έχω καταφέρει να βρω μια δουλειά της προκοπής..Στεναχωριέμαι που αγχώνομαι, στεναχωριέμαι που έχω περάσει πολλά σαββατοκύριακα με σφιγμένα δόντια και στομάχι..Στεναχωριέμαι, γαμώτο πάρα πολύ..Και έχω κουραστεί..Πολύ...</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Θα αλλάξω, το υπόσχομαι στον εαυτό μου..Θα βάλω προτεραιότητα τη ζωή μου..Ξανά..Αρκετά!</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-7183743019675426852?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-68513663817561543742010-11-23T01:06:00.002+03:002010-11-23T01:21:45.412+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Είμαι λίγο κουρασμένη σήμερα..Δευτέρα, τσαγκαροδευτέρα με τα όλα της.Πέρασα ένα πολύ όμορφο σουκου, και γύρισα πολύ δύσθυμα στη δουλειά σήμερα, παρόλο που είχα γεμίσει μπαταριίες.Πάντως και στη δουλειά πικράθηκα, όχι για τους γνωστούς λόγους, για άλλους πιο προσωπικούς...Έμαθα λοιπόν, ότι ο έρωτας είναι και τυφλός και κουφός και μουγγός και πολλά άλλα..Έμαθα λοιπόν, ότι ακόμα υπάρχουν πάρα πολύ κακοί άνθρωποι που εκμεταλεύονται τόσο ασύστολα κάποιους άλλους, που αξίζει να τους στείλεις μπράβους να τους κάνουν μπλε μαρέν από το ξύλο.Έμαθα λοιπόν, ότι κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο θύματα, που θα αργήσουν πολύ να καταλάβουν τί αξίζουν..Έμαθα λοιπόν, πως μπορείς να βρεις δικαιολογίες για τα πάντα εάν το θες...Το ξέρω, γιατί το έχω κάνει κι εγώ..Έχω ακούσει τον εαυτό μου να δικαιολογεί απίστευτα πράγματα...Να δικαιολογώ παράλογες συμπεριφορές, ηλίθιες δικαιολογίες και άλλα πολλά που ντρέπομαι και να τα σκέφτομαι..Βασικά γύρισα σπίτι ακόμα πιο ερωτευμένη..Μέχρι τώρα δεν θεωρούσα ότι έχω την τέλεια σχέση.Απλά πίστευα ότι ο χρόνος και η ηλικία έπαιξαν τον ρόλο τους ώστε να έχω αυτό που έχω τον τελευταίο χρόνο.Βασικά, εδώ και λίγες ώρες, πιστεύω ότι έχω την τέλεια σχέση :)</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Φοβάμαι να το λέω, μην το γρουσουζέψω, αλλά είναι αλήθεια...Φτου και ξαναφτού...</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Αισθάνομαι τόσο ευτυχισμένη, που είμαι σίγουρη ότι μια μαλακισμένη συγκυρία με περιμένει στη γωνία, να δοκιμάσει και πάλι τις αντοχές μου.Όπως εκείνο το σαβ/κο, που κύλησε τέλεια, ερωτευμένα και αρμονικά, και Δευτέρα ξημερώματα ήρθε η κακή είδηση.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Βασικά, θεωρώ ότι όλα θα γίνουν.Και δουλειά θα βρω, και σπίτι θα αλλάξω, και τον γάμο θα κάνω όπως τον θέλω.Αν δεν είχα όμως εκείνον, τίποτα από αυτά δεν θα είχε την ίδια αξία..Σε ευχαριστώ...</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-6851366381756154374?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-42158209642558324502010-10-28T00:20:00.003+03:002011-07-15T12:49:06.260+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">τα δάκρυα και τον πόνο..Θέλω να του εξαφανίσω τη θλίψη...Και δεν μπορώ..Αυτό που απευχόμουν μήνες τώρα έγινε..Ήρθε το τέλος ενός ανθρώπου που γνώρισα τόσο λίγο, που δεν πρόλαβα να μάθω, που ήθελα να τον έχω στην οικογένειά μου.Είχα ξεχάσει εντελώς πώς είναι οι πρώτες ημέρες.Που νιώθεις την πρώτη ανακούφιση, γιατί έληξε το μαρτύριο ενός ανθρώπου, και μετά έρχεται η πραγματικότητα με ένα τεράστιο χαστούκι και σε προσγειώνει.Τις πρώτες μέρες νομίζεις ότι από κάπου θα φανεί, κάπου έχει πάει και θα γυρίσει.Δεν πιστέυεις πραγματικά ότι έφυγε.Και μετά βλέπεις ότι δεν έρχεται, και σου έρχονται εικόνες στο μυαλό.Και δεν μπορείς να πιστέψεις ότι ένας άνθρωπος με τον οποίο μέχρι πριν λίγες ώρες μιλούσες, έχει φύγει...Τόσος πόνος....Μα τόσος πόνος...</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Αυτές τις μέρες ένιωσα τόσο απίστευτη αγάπη, που δεν το πίστευα...Τόσο απίστευτο έρωτα, που δεν πίστευα ότι μου είχε μείνει απόθεμα...Ενεργοποιήθηκαν όλα μου συναισθήματα..Ο πόνος του αναζωπύρωσε ό,τι υπήρχε μέσα μου...Τραγική παράλληλη πραγματικότητα ε?Ελπίζω να του έδωσα δύναμη.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Αυτές τις μέρες ένιωσα πολλή αγάπη και αποδοχή...Σαν να απέκτησα κι άλλη οικογένεια.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Είναι ανάμικτα τα συναισθήματά μου σήμερα...</span></b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-4215820964255832450?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-55473407863242343932010-10-10T11:33:00.002+03:002010-10-10T11:43:59.075+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" >Κυριακη και αύριο Δευτέρα και επιστρέφω στο μαρτύριο..Καιρό είχα να τα πω αυτά ε?Βασικά το πρόβλημά μου είναι ότι δεν με νοιάζουν οι καριέρες και τα πολλά λευτά πλέον.Με νοιάζει να κάνω καλά τη δουλειά μου και να παίρνω το μισθό μου.Με νοιάζει να ζω και πέρα από τη δουλειά.Τελικά βλέπω ότι στον χώρο που είμαι αυτό δε γίνεται.Δεν παίρνω πίσω και πολλά πράγματα για την σκληρή δουλειά, παραμόνο το μισθό στο τέλος του μήνα.Μέχρι να βγει αυτός ο μήνας όμως, έχω χάσει χρόνια από τη ζωή μου από το άγχος και την πίεση, έχω χάσει χρόνο από την προσωπική μου ζωή που ποτέ δεν θα πάρω πίσω, έχω χάσει την ηρεμία μου.Και τί κερδίζω?Το μισθό μου και μόνο.Και ρωτώ, είνια αρκετό?Για μένα δεν είναι και έχω προβληματιστεί πάρα πολύ.Το πολύ αστείο σε όλα αυτά είναι, ότι έχω βρεθεί σε ένα χώρο που πάντα συχαινόμουν.Που ποτέ μα ποτέ δε θέλησα να βρεθώ, που δεν τον ήθελα με τίποτα!Και όμως, βρέθηκα εκεί και μάλιστα έχω εγκλωβιστεί, γιατί λόγω κρίσης, ηλικίας και φύλου, δεν μπορώ να βρω άλλη δουλειά..Σε μέρες που λέω, μια δουλειά είναι, δεν είναι τίποτα, έρχεται η πραγματικότητα και μου ρίχνει μια ανάποδη που είναι όλη δική μου.Όσο καλή και να είναι η ψυχολογία μου το πρωί που ξυπνώ, δεν μπορώ να την κρατήσω μέχρι το τέλος της ημέρας.Με ενοχλεί επιπλέον, που το τέλος της ημέρας της δουλειάς είναι και τέλος της ημέρας γενικά...Μετά η ζωή μου, η δική μου ολόδική μου ζωή, συρρινώνεται σε ένα δύωρο, που παλέυω να ζήσω την καθημερινότητα.Δεν το διάλεξα όλο αυτό, δεν το ήθελα ποτέ.Και ποτέ, όσα χρόνια δουλεύω, δεν τράβηξα τέτοιο μανίκι.Και με πιάνει το παράπονο, γιατί μα γιατί, γιατίιιιιιιιιιιιιιι να μου συμβαίνει αυτό.Το ξέρω πως με την γκρίνια δεν γίνεται τίποτα, αλλά δεν έχω επιλογή...Δεν αντέχω άλλο..Δυστυχώς...</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-5547340786324234393?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-41098411790283810232010-09-16T16:01:00.002+03:002010-09-16T16:11:59.315+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Καλησπέρες...αυτή η εβδομάδα περνά νερό.Τα πράγματα έχουν έρθει τούμπα.Το τελευταίο που με αγχώνει είναι η δουλειά (ω τί έκπληξη!!!), παρόλη την τρομερή πίεση...Ο κόσμος μου γκρεμίζεται όμως.Συνεχώς.Πάντα κάτι πάει καλά, για να σου δίνει δύναμη να περάσεις τα άσχημα.Ευτυχώς αυτόν τον καιρό είμαι καλά στα προσωπικά.Τουλάχιστον έτσι πιστεύω εγώ, έτσι νιώθω.Παίρνω δύναμη, για να δώσω δύναμη, για να περάσει η μπόρα.Ελπίζω, εύχομαι, ευελπιστώ να καταφέρω να είμαι δυνατή.Με χρειάζονται.Είμαι δυνατή.Είμαι και τρελλαμένη...Βοηθώ?Δεν βοηθώ?Ούτε που ξέρω...</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Είμαι πλήρης όμως, έτσι νιώθω.Σαν κλασσικός μήνας αποφάσεων, ο Σεπτέμβρης μου έχει βάλει στόχους και λίγο προσαρμόστηκα.Και ίιιιιισως κάνω και λίγα όνειρα, που και αυτό το έχω ξεχάσει καιρό.Και αυτό, κυρίες και κύριοι, λέγεται ζωή!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-4109841179028381023?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-70663813321359989882010-09-09T18:15:00.003+03:002010-09-09T18:19:05.975+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Μια χαρά ήμουν, αυτές τις μέρες....Είμαι στη δουλειά και στα όρια δολοφονίας.Και δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ.Μόνο αν φύγω από εδώ πέρα θα ηρεμήσω.Βαρέθηκα να περνώ τη μέρα μου με το φόβο και το άγχος ενός μαλακισμένου και των αλλαγών στην συμπεριφορά του.Είναι ανεκδιήγητο αυτό που μου συμβαίνει!Έφτασα στα 32 μου να έχω πρόβλημα συμπεριφοράς στη δουλειά μου.Να με κάνει καλά ένα μικρό...Έλεος, πόσο αδύναμη είμαι?Πολύ....Θα σκάσω...Είμαι στα όρια δολοφονίας!!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-7066381332135998988?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-13232312254244262352010-09-02T17:14:00.002+03:002010-09-02T17:29:59.757+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Που είσαι εσύ..που είσαι τόσος όμορφος...που είσαι τόσο καλός...που είσαι άντρας με όλες τις σημασίες..που με έκανες να νιώσω ασφαλής...που προσπαθείς να μη δείχνεις ανασφαλής..που ξέρω ότι μαζί σου έχω μέλλον καλό..που δεν φοβάμαι τίποτα πια, μόνο το θάνατο που θα με πάρει μακρυά σου σε κάποια φάση...που ξέρω πώς δεν νιώθω απόβλητη μαζί σου..που με έκανες να αποδεχτώ τον εαυτό μου..που δεν ζητάς εξηγήσεις..που όλα γίνονται άνετα..που δεν σηκώνεις μύγα στο σπαθί σου για μένα..</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Δεν περίμενα ποτέ ότι υπάρχει όλο αυτό..Και όσο περνά ο καιρός ακόμα δεν το πιστεύω ότι υπάρχει.Αν ήξερα ότι θα σε έβρισκα, δεν θα αναλωνόμουν ποτέ μα ποτέ σε άχρηστες σχέσεις που είχαν μόνο ζόρια και προβλήματα και ελάχιστες καλές στιγμές..Πόσα χρόνια έφυγαν έτσι?Χωρίς νόημα, χωρίς τίποτα καλό να θυμάμαι?Γιατί?Για ποιον?Ποιος είπε ότι ο έρωτας πρέπει να πονάει?Όχι..Ο έρωτας πρέπει να έχει γλύκα και μόνο γλύκα.Μέρες απαλές που περνούν σαν νεράκι.Ο έρωτας πρέπει να σε κάνει να νιώθεις ασφαλής, όμορφος, καλός, έξυπνος, χρήσιμος, ξεχωριστός.Ποιος είπε ότι ο έρωτας σε κάνει ανασφαλή?Ποιος είπε ότι πρέπει να σέρνεσαι και να παρακαλάς?Ποιος?Ο έρωτας πρέπει να δίνει δύναμη και όρεξη για ζωή..Ποιος είπε ότι αποδυναμώνεσαι?Ότι απομονώνεσαι?Ότι σταματάς να υπάρχεις?</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Βαρέθηκα να ακούω μαλακισμένες ιστορίες.Και υπάρχουν ακόμα τόσο πολλές!!Βάσανα, βάσανα, βάσανα...Ο κόσμος θέλει να βασανίζεται και να βασανίζει.Τα αυτονόητα έχουν γίνει πλέον αιτήματα.Θυμάμαι η ίδια τον εαυτό μου να παρακαλά για αγάπη, για προσοχή, για σημασία, για χρόνο!!!Έλεος..Ποιος είπε ότι ο έρωτας θέλει αποκλειστικότητες και κτητικότητες και ζήλιες τρελές?Αυτά είναι δεδομένα πράγματα!Αγαπάς αποκλειστικά, κτητικά και απόλυτα.Αλλά όχι να στο επιβάλλουν!Ακούω ακόμα ιστορίες για ζήλιες άρρωστες, για σκηνές, για ξύλο..Υπάρχουν ακόμα αυτά!Μα, πώς γίνεται?Πρέπει να σε περιορίσει ο άλλος για να αποδείξεις ότι τον αγαπάς?Είναι δυνατόν?Δηλαδή δεν είναι αυτόματο το να μην σε νοιάζει να κοιτάς άλλους όταν βγαίνεις με φίλες?Δεν είναι αυτόματο το να βγαίνεις περισσότερο με την αγάπη σου?Πρέπει να σου επιβληθεί?Κι εγώ τα έχω περάσει αυτά..Να κανονίζουν οι φίλες μου κι εγώ να μαραζώνω, γιατί ήταν απγορευτικό να βγαίνω μόνη μου..Τί μαλακίες έχω κάνει κι εγώ..Γιατί?Γιατί τα μυθυστορήματα και οι ταινίες λένε πως η αγάπη είναι δύσκολη.Θα έλεγα τώρα τίποτα....</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Σ'ευχαριστώ....πήρες μεγάλο βάρος από πάνω μου..</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;"></span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-1323231225424426235?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-59397482528829622962010-08-30T12:03:00.003+03:002010-08-30T12:14:08.099+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Βαριέμαι πολύ... :)</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Αποφάσισα και πάλι να κόψω το τσιγάρο.Για να δούμε....</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong> </div><div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Η ζωή είναι πολύ μικρή...Ένα τσαφ και χάνονται όλα από τη μια στιγμή στην άλλη.Αυτά σκέφτομαι όταν αγχώνομαι πολύ.Δεν αξίζει τίποτε να σε αγχώνει τόσο...Μόνο η υγεία των δικών σου και η δική σου.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Όταν τα σκέφτομαι αυτά αισθάνομαι αστείο το άγχος μου για τη δουλειά.</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-5939748252882962296?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-80094052228266854332010-08-26T15:31:00.003+03:002010-08-26T15:45:19.584+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Περιμένω κάθε μέρα την αλλαγή.Προετοιμάζομαι ψυχολογικά, παρόλο που δεν έχω κάποια στοιχεία ότι θα γίνει.Προς το παρόν πιέζω τον εαυτό μου να είμαι καλύτερα ψυχολογικά.Γιατί είμαι χάλια...Ανακάλυψα ότι δεν γελώ όπως παλιά, δεν περνώ καλά όπως παλιά, δεν αφήνομαι όπως παλιά.Δεν είμαι κοινωνική όπως παλία, δεν θέλω να βλέπω πολλούς φίλους όπως παλιά, δεν θέλω πολλά πράγματα.Φέτος δεν βγήκα να ψωνίσω ρούχα, δεν πήρα 10 ζευγάρια παπούτσια, δεν έχω όρεξη να βάφομαι για τη δουλειά, βρίσκω μάταιο κάτι τέτοιο.Πραγματικά κουράστικα τρομερά, περισσότερο από παλιά, πιέστηκα πολύ περισσότερο από παλιά, αγχώθηκα περισσότερο από παλιά.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Επέστρεψα από τις διακοπές με πείσμα να κάνω τη ζωή μου καλύτερη.Την ψυχή μου ποιο ελαφριά.Δεν είναι εύκολο, με τον κύριο με την τσάπα να περιμένει στη γωνία έναν άνθρωπο δικό μου πλέον.Και ίσως αυτό με έχει πονέσει πολύ.Ίσως αυτό να μου έχει στοιχίσει περισσότερο και από τη δουλειά και από όλα.Η όασή μου μέσα σε όλα αυτά είναι το σπίτι μου και ο τέτοιος...και το τετοιάκι φυσικά.Είμαι πολύ κουρασμένη.Τις αποστάσεις τις βλέπω τεράστιες, να πάω να δω έναν φίλο.Χάνομαι στην γκρίνια και την απελπισία μου, και δεν χαμογελώ πια.Δεν θέλω να μην χαμογελώ πια...Δεν θέλω..και δεν ξέρω και τί θέλω...</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Θα ήθελα να γυρίσω το χρόνο πίσω να ξαναζήσω για λίγο όμορφες στιγμές που θυμάμαι για πάντα.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Θα ήθελα επίσης να γυρίσω το χρόνο πίσω να ρίξω μερικά μπινελίκια που δεν έριξα στην ώρα τους.θα ήθελα να είχα μάθει να λέω όχι από μικρή.Θα ήθελα να είχα πολύ περισσότερη αυτοπεποίθηση από παλιά.Τες πα.Το παρελθόν έχει περάσει.Τώρα τί κάνουμε είναι το θέμα.Απλά, δεν μπορώ να μην σκέφτομαι πόσες μαλακίες έχω φάει στη μάπα για κάθε μαλάκα.Που δεν το άξιζε.Ή μάλλον, το άξιζα εγώ.Γιατί τις ανεχόμουν.</span></strong></div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-8009405222826685433?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-80673921852750141472010-08-22T13:38:00.002+03:002010-08-22T13:46:03.014+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">Τελευταία μέρα δι.ακοπών σήμερα.Έχω επιστρέψει στη βάση μου και προετοιμάζομαι ψυχολογικά να πάω στη δουλειά.Βασικά το σκέφτομαι εδώ και μέρες.Άρχισα ήδη να έχω εφιάλτες...Και σήμερα σκέφτομαι ότι δεν έχει νόημα.ΠΡΕΠΕΙ να το δω αλλιώς μέχρι να βρω μια νέα δουλειά.Γιατί δεν θα το αντέξω άλλο.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">Το καλοκαίρι θα γίνει μια μακρυά ανάμνηση..Αν και έχει ακόμα, θα μπορούσαμε να πάμε για μπάνιο, να πάμε ένα διήμερο, μια βόλτα για καφέ στην παραλία.Αλλά όταν τελειώνει η άδεια δεν έχω τόσο όρεξη.Είναι όπως την τελευταία μέρα των διακοπών.Θέλω να φεύγω όσο πιο σύντομα γίνεται από εκεί που είμαι για να επιστρέψω στη ρουτίνα μου.Δεν θέλω να το τραβήξω άλλο γιατί δεν έχει νόημα πια, θεωρώ.Βασικά είμαι καλά, ξέφυγα, ηρέμησα, χαλάρωσα και όλα αυτά που σου δίνει μια άδεια από τη δουλειά.Και παρόλες τις δυσοίωνες προβλέψεις, θεωρώ ότι η χρονιά θα είναι καλή.Θα γίνουν αλλαγές, θα παρθούν αποφάσεις ζωής, θα αναληφθούν ευθύνες μεγάλες πιθανότατα.Σκέφτομαι να πάρω ένα μεγάλο ρίσκο.Αρκετά μεγάλο για μένα που είμαι μονίμως φοβισμένη και αγχωμένη.Για το συγκεκριμένο είμαι πολύ πολύ θετική.Ελπίζω να μου βγει σε καλό.</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-8067392185275014147?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-76419667090584420352010-08-04T19:14:00.002+03:002010-08-04T19:22:28.864+03:00<div style="text-align: justify;"><b>κι εγώ σκέφτομαι ότι σύντομα θα επιστρέψω στη δουλειά...τρομερό?Ακόμα ξυπνώ με εφιάλτες, παρόλο που την εβδομάδα που περνάμε είμαι τόσο χαλαρά όσο δεν είμαι 9 μήνες τώρα...Θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο, δεν θα τελειώσει?Δεν θα βρω μια ανθρώπινη δουλεια?Θα βρω.Μπορεί να αργήσει λίγο παραπάνω από ότι νόμιζα, αλλά θα βρω.Άντε, γιατί είμαι σταπρόθυρα να τα βροντήξβ.Και όχι από νεύρα αυτή τη φορά, το αντίθετο.Από τη λαχτάρα να ζήσω!Το νίκησα το τέρας, του πήρα τα σώβρακα, αλλά δεν άξιζε..Και αισθάνομαι γελοία...Γελοία για τις μέρες που έκλαιγα, γελοία για τις μέρες που κόντευα να πάθω εγκεφαλικό από το άγχος, γελοία για την άπειρη φαιά ουσία που χάλασα.Είπαμε είμαι ανεκτική, αλλά πια το παράκανα!Άφησα ένα κοριτσάκι που του ρίχνω 7 χρόνια να νομίζει ότι είναι μανατζερ!Το άφησα να γίνει?Γελοία.Και γιαυ΄το θέλω να τα βροντήξω.Γιατί κέρδισα τις εντυπώσεις, κι έχασα 9 μήνες.9 μήνες...Παραμονή διακοπών και τώρα άρχισα να αισθάνομαι ότι είναι καλοκαίρι.Τώρα άρχισαν να μοσχοβολούν τα απογεύματα.Τώρα άρχισα να απολαμβάνω μπυρίτσες στα συνοικιακά καφε.Γελοίο!!!Σε λίγες, ελάχιστες μέρες, φεύγω διακοπές.Ελπίζω να ηρεμήσω...Γιατί αρκετά ανέχτηκα, δεν νομίζεις?</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-7641966709058442035?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-74892840088258567482010-07-17T10:34:00.003+03:002010-07-17T10:41:06.495+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#000066;">Εδώ ο κόσμος χάνεται κι εγώ χάνομαι στο άγχος μου!Η δουλειά η δουλειά η δουλειά και πάλι η δουλειά!Το μόνο που με απασχολεί πια!Έλεος!Έχω γίνει ακόμα πιο γκρινιάρα, ακόμα πιο μουρτζούφλα, ακόμα πιο καρμίρω και αυτό αποκλειστικά και μόνο λόγω της δουλειάς!Δεν είνια γελοίο?Κάποιος άνθρωπος αργοπεθαίνει, κάποιος άλλος έχασε το παιδάκι του κι εγώ στεναχωριέμαι αποκλειστικά και μόνο για τη δουλειά!</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#000066;">Είναι καλοκαίρι που τόσο το περίμενα και δεν μπορώ να αισθανθώ χαρά!Γυρνάω σπίτι μου σε ένα υπέροχο περιβάλλον και δεν πτοούμαι, συνεχίζω να γκρινιάζω για τη δουλειά!Έλεος 10 φορές!</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#000066;">Αρκετά λοιπόν, θα αισθανθώ καλά, το πήρα απόφαση!Δεν θα σκάσω άλλο!Σε 3 εβδομάδες παίρνω άδεια, ευκαιρία να ηρεμήσω λίγο.Δεν πάει άλλο, θα βρεθώ στο Δαφνί!</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#000066;">Αυτά.</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#000066;">Με τις υγείες μου!</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-7489284008825856748?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-44670288615472008302010-07-11T13:33:00.002+03:002010-07-11T13:41:40.322+03:00<div style="text-align: justify;"><b>Χαίρεται!Είναι Κυριακή μεσημέρι.Από το πρωί που ξύπνησα σκέφτομαι τη δουλειά.Τον τελευταίο καιρό πάνταξυπνάω με τη σκέψη της δουλειάς.Θέλω επειγόντως διακοπές και το ξέρω :(.</b></div><div style="text-align: justify;"><b>Δεν ξέρω τί άλλο να κάνω για να μην τρελαθώ...΄Εχω δοκιμάσει τα πάντα..Κι όμως δεν ξεχνιέμαι.Δεν ξέρω γιατί.Εκεί που κάθομαι μου έρχεται μια σκέψη για τη δουλειά και το συνεχίζω..Το τεντώνω.Πραγματικά δεν ξέρω.Δεν ξέρω τί να κάνω..Περιμένω να βρω μια νέα δουλειά, περιμένω να πάω διακοπές, περιμένω να νιώσω καλύτερα...'Ολο περιμένω...</b></div><div style="text-align: justify;"><b>Ελπίζω να αλλάξει κάτι.</b></div><div style="text-align: justify;"><b>Αυτά...</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-4467028861547200830?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-13445067850495946272010-06-20T12:15:00.003+03:002010-06-20T12:24:45.543+03:00<div style="text-align: justify;"><b>Καλημέρααααααααααα....</b></div><div style="text-align: justify;"><b>Σήμερα νιώθω πολύ καλά μετά από μια εβδομάδα στη δουλειά που τελικά μου έσπασε τα νεύρα και κατέληξα να κλαίω με λυγμούς Παρασκευή βράδυ...Εξόντωσα τον εαυτό μου για το απόλυτο τίποτα.Δεν είναι ότι περίμενα το μπράβο ή τίποτε τέτοιο.Απλά είδα με τα μάτια μου και άκουσα με τα αυτιά μου πόσο μα πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να σε πουλήσει για να σώσει τον κώλο του.Αυτό εγώ δεν το έκανα ποτέ!!Έφυγα από τη δουλειά την Παρασκευή, νομίζοντας ότι είμαι ανίκανη και άχρηστη.Θόλωσε το μυαλό μου και απέκτησα έναν πονοκέφαλο που μου πέρασε χθες το βράδυ μετά από ένα χαστούκι που με επανέφερε στην πραγματικότητα και με έκανε να δω ότι κλαίω για κάτι που διορθώνεται!Έκλαιγα Παρασκευή βράδυ για τη δουλειά!!!Πώς είναι δυνατόν να το άφησα να γίνει αυτό?Πόσο μαλάκας είναι κάποιος που βλέπει ότι αντέχεις και σπρώχνει κι άλλα?Και ακόμα χειρότερα, πόσο μαλάκας είμαι εγώ που προσπάθησα να ξεπεράσω τον εαυτό μου σε μια δουλειά που, στην τελική, δεν γούσταρα ποτέ των ποτών!Γιατί?Για ποιο λόγο?Δεν υπάρχει λόγος.Την Παρασκευή το βράδυ δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι θα ξαναπάω στη δουλειά.Σήμερα σκέφτομαι ότι θα πάω και θα πω κι ένα τραγούδι και θα είμαι και μια χαρά, γιατί δεν αξίζει καμμία δουλειά να μου το κάνει αυτό.</b></div><div style="text-align: justify;"><b>Αναρωτιόμουν χθες πώς γίνεται να με έχει επηρρεάσει τόσο πολύ, να μην σταματάω ποτέ να σκέφτομαι τη δουλειά.Πώς γίνεται?Και όμως γίνεται.Το γιατί δεν το ξέρω.Ακόμα και απόψε στον ύπνο μου τη δουλειά έβλεπα.Αλλά θα το ξεπεράσω κι αυτό.Έλεος δηλαδή.Υπάρχουν πολύ σοβαρότερα θέματα, υγείας, που ΔΕΝ λύνονται.Και αυτό, φίλες και φίλοι, έχει πολύ περισσότερη σημασία.</b></div><div style="text-align: justify;"><b>Δεν λέω ότι άλλαξα παντελώς ψυχολογία, ούτε ότι αύριο θα τα ξεπετάξω όλα.Θα προσπαθήσω όμως.Ψάχνω και για νέα δουλίτσα, πράγμα δύσκολο τις μέρες αυτές.Αλλά στο σημείο αυτό εάν ξαναφτάσω θα παραιτηθώ κι ας μην έχω να φάω.Ντιλ?Ντιλ!Θενκ γιου.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-1344506785049594627?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-33018478247944908162010-06-12T10:14:00.002+03:002010-06-12T10:24:03.241+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#000066;">Καλημέρα..</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#000066;">ζω μόνο για το Σαββατοκύριακο πλέον.Οι καθημερινές είναι ένας συνεχής αγώνας επιβίωσης.Μόνη όαση το σπίτι μου κι εκείνος.Μόνο έτσι ηρεμώ.Είναι τρέλα αυτό που περνάω στη δουλειά.Δεν τον αντέχω πια και με φοβίζει αυτό.Και γίνεται όλο και πιο δύσκολο.Και συνέχεια λένε άσχημα πράγματα εκεί έξω.Και ο κόσμος δεν προσλαμβάνει.Κι εκείνοι που σε έχουν προσλάβει σου φέρονται λες και σου κάνουν χάρη που δουλεύεις σαν το σκυλί.Χθες έφυγα μόνο 45 λεπτά αργότερα.Κι ένιωθα ήρωας που τα κατάφερα.Δεν είναι όμορφο.Πώς θα κάνω παιδιά?Πώς θα τα καταφέρω?Έχω χαθεί από τους πάντες.Δεν προλαβαίνω.Η ώρα που γυρνάω είναι ήδη περασμένη και μόλις ου προλαβαίνω το σπίτι και λίγη παρέα με τον δικό μου.Και όλοι έχουν παράπονα.Πώς θα τα καταφέρω πια?Και πότε?Σκεφτόμουν να παραιτηθώ.Να ηρεμήσω για λίγους μήνες.Αλλά πώς θα τα καταφέρω?Δεν γίνεται.Δεν βγαίνουν τα λευτά.Μέχρι που μου είπε να πιάσει δεύτερη δουλειά να κάθομαι εγώ για να ηρεμήσω.Δεν είναι δίκαιο.Δεν θα το άντεχα.Αλλά, πού θα πάει όλο αυτό?Πώς θα βγω ζωντανή?Είμαι κακοδιάθετη όλη την ώρα.Μόνο Σαββατοκύριακο ηρεμώ και πάλι, το Σάββατο το βράδυ που πέφτω για ύπνο σκέφτομαι ότι έρχεται Κυριακή και μετά Δευτέρα και θα γυρίσω στο μαρτύριο!</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#000066;">Υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά προβλήματα στον κόσμο.Υγείας κυρίως και μόνο αυτό θα έπρεπε να με απασχολεί.Να τα παίρνω λίγο πιο χαλαρά, γιατί τίποτα δεν αξίζει όσο οι δικοί μας άνθρωποι και η υγεία.Αλλά με παίρνει από κάτω τελικά.Δεν ηρεμώ, μόνο τη δουλειά σκέφτομαι.Και δεν μου αρέσει.Πάντα έλεγα ότι ήμουν τυχερή από θέμα δουλειάς, ότι ποτέ δεν έμεινα χωρίς δουλειά.Το θέμα όμως είναι να είναι και λίγο ανθρώπινη η δουλειά που κάνεις.Εδώ και 8 μήνες ζω ένα μαρτύριο!!!Πρώτη φορά μου συμβαίνει αυτό!!ΜΑΡΤΥΡΙΟ!!!Το λέω και βουρκώνω..Βαρέθηκα...Τους σιχάθηκα....</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-3301847824794490816?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-3033376788328061472010-05-17T18:51:00.001+03:002010-05-17T18:53:09.225+03:00<div align="justify">Κάτι δεν πάει καλά..Έχω μια διάθεση χάλια, αν και εκτός από τους προφανείς λόγους δεν υπάρχει κάτι άλλο..Δέν έχω ιδέα τί μου συμβαίνει...Μια θολούρα, έναν κόμπο στο στήθος τρομερό...Τί να πω..Δεν ξέρω..Έχω πολλά στο κεφάλι μου και τα έχω κάνει μαντάρα..Θέλω να ηρεμήσω..Τί πράγμα είναι αυτό που με έχει πιάσει?</div><div align="justify">Μπριδ ιν, μπριδ άουτ...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-303337678832806147?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-27824879184196380722010-05-11T17:32:00.002+03:002010-05-11T17:39:40.925+03:00<div align="justify"><strong>Και τί να πω...είχαμε τον πόνο μας και τώρα δεν έχουμε και λεφτά...Ενός κακού μύρια έπονται.Έχω απελπιστεί πια, πολύ πολύ πολύ....Άσε που στο σπίτι επικρατεί μια γενική θλίψη.Εύλογο..Ήρθαν και τα γεγονότα και επιβεβαίωσαν τον γενικό μου φόβο για τη ζωή.Αισθάνομαι ότι γύρισα 9 χρόνια πίσω.Τότε που έχανα τη γη κάτω από τα πόδια μου για πρώτη φορά στη ζωή μου...Το ίδιο αισθάνομαι και τώρα.Και αισθάνομαι ακόμα πιο χάλια.Γιατί τότε ήμουν πολύ νέα και είχα όρεξη.Παρόλο που φοβόμουν ΜΟΝΙΜΑ, είχα σθένος.Από τότε έχουν περάσει άπειροι αιώνες.Και αισθάνομαι κουρασμένη.Και αυτό το πάλι από την αρχή δεν το μπορώ.Δεν το αντέχω.Και όποια, κυριώς μικρά, όνειρα είχα γκρεμίστηκαν κι αυτά..Πάνε.Επιτέλους είμαι με κάποιον που μου δίνει ασφάλεια.Και?Πάνε όλα.Απελπίστηκα...Κάθε μέρα θλίψη.Η ζωή μου είναι γεμάτη θλίψη τελικά.Και αγώνα σκληρό.Και πόνο.Και σκατά.Και βαρέθηκα.Σήμερα δεν αντέχω καθόλου.Τίποτα.Μου έρχεται να σκεπαστώ με ένα πάπλωμα και να λιώσω στο κλάμμα.Έλεος πια.Έλεος.Πολλές φορές σκέφτομαι ότι δεν μου φτάνει η δική μου ατυχία, τη μεταφέρω και σε εκείνους που έχω κοντά μου.Όλοι είναι μια χαρά, μέχρι που έρχομαι εγώ στη ζωή τους.Και αρχίζει η κατηφόρα.Σέρνω κατάρα?Πολύ πιθανόν.</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-2782487918419638072?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-82176134471879220302010-05-03T17:09:00.002+03:002010-05-03T17:11:32.972+03:00<div align="justify"><strong>Έχω αηδιάσει..αηδία και φόβος..και γκρίνια..και αηδία..Προσπαθούσα και κυνηγούσα τα όνειρά μου...Δούλευα σαν σκυλί κι έσκυβα το κεφάλι.Τέλος τώρα.Ήρθε το τέλος.Μην μου πει κανείς γιατί δεν παντρεύομαι και γιατί δεν κάνω παιδιά..Σε αυτή τη χώρα δεν αξίζει να φέρουμε παιδιά...Αποστολή αυτοκτονίας και αηδία.ΑΗΔΙΑ.ΝΤΡΟΠΗ!!!!!!</strong></div><div align="justify"><strong>Συγνώμη στα ανήψια μου να ζητήσω..Τουλάχιστον έχουν απέραντη αγάπη...</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-8217613447187922030?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-5348423053244377922010-04-15T17:58:00.002+03:002010-04-15T18:12:09.176+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Αποφάσισα να γράψω από τη δουλειά για 2 λόγους: έχω ελάχιστο ελέυθερο χρόνο και επιπλέον πρέπει να τα πω γιατί θα σκάσω!!!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Που λέτε λοιπόν η μέρες περνούν όλο και πιο γρήγορα με καλά νέα και κακά νέα.Και πάλι φτάνω στο συμπέρασμα ότι μόνο η υγεία έχει σημασία και όλα τα άλλα είναι μαλακίες.Ωραίο να το λες....αλλά πώς να το κάνεις?Πώς να το κάνεις στη δουλειά που περνούν τόσες ώρες και πιέζεσαι?Πώς να το κάνεις όταν τα λευτά δεν φτάνουν και τελικά δουλεύεις μόνο για λογαριασμούς?Πώς να το κάνεις όταν θες να είσαι ήρεμος και κυκλοφορούν μαλάκες με μόνη τους αποστολή το να σου σπάνε νεύρα και φαφάρια?Δεν ξέρω..Είναι μέρες που την παλεύω..άλλες όχι.Χθες ας πούμε δεν την πάλεψα, τα'παιξα και τέρμα...Βασικά αποφάσισα να αλλάξω κάτι καθημερινό που μου κάνει τη ζωή δύσκολη..Θα το ψάξω πάλι από την αρχή, θα την βρω την άκρη..</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Απλά να, με έπιασε μια απελπισία, πώς γίνεται να περνούν οι μέρες και το μόνο που έχεις να θυμάσαι είναι η δουλειά..Ξέρασα με αυτό..Δεν το αντέχω και δεν το δέχομαι.Και να πω και την αλήθεια, δεν μου έχει συμβεί ξανά..ΌΟΟΟΟλη μου η μέρα να είναι η δουλειά...Κρίμα δεν είναι?Είναι..Γι'αυτό το λόγο κάτι πρέπει να κάνω γι'αυτό.Κρίση, ξεκρίση, εγώ θέλω την ηρεμία μου.Δεν έχω πια καούρα για καριέρες.Απλά να είμαι καλά.Είναι σημαντικό.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Τί άλλα?Εχμ...Τί άλλο να πω, πέρα του ότι είμαι σχετικά πολύ καλά με τον έτσι, τον πως-τονε-λένε.Και επιτέλους σταμάτησα να θυμάμαι πολλά από το παρελθόν.Και άρχισα να με απενεχοποιώ.Και άρχισα να είμαι ήρεμη.Και άρχισα να κάνω εκείνα τα περίεργα σχέδια που κάνουν εκείνοι που αποφασίζουν να ζήσουν μαζί μια ζωή...Ελπίζω να έγινα κατανοητή..Απλά να, μου φαίνεται σαν ψέμματα...</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Μια γνωστή, μου λέει κάτι τσακωμούς που έχει με τον γκόμενό της...Και μου θυμίζει πολύ τον πρώην, σε σημείο που θέλω να την ρωτήσω εάν γνωρίζονται...Τες πα, μου θυμίζει εμένα κάμποσο καιρό πριν...Που διακαιολογούσα τα αδικαιολόγητα και κάθε φορά που γινόταν τσακωμός, είναι όλα εδώ κατεγραμμένα εξάλου, έβρισκα καινούρια στρατηγική...Τί μαλάκας ήμουν, κανούριο γκόμενο έπρεπε να ψάξω...Αυτό θέλω να πω και σε κείνη..Αλλά εθελοτυφλεί.ΠΟΛΥ.όπως κι εγώ τότε, που θεωρούσα ότι με αγάπη και προδέρμ όλα γίνονται.Πόσο γελασμένη ήμουν.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">΄Ολοι μου λένε, ότι το παρελθόν είναι να σε μαθαίνει κάτι και να προχωράς.Εγώ δεν έμαθα τίποτα..Μόνο ότι έχω πολλά αποθέματα υπομονής, και το τί να λέω σε κάποιον να αποφεύγει.Αυτά.Μην είμαι αχάριστη, έζησα πολλά καλά...Απλά, να...Έχασα χρόνο και λευτά (ακόμα και αυτά κλαίω ναι ναι), σε ανούσιες καταστάσεις.Κρίμα.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong> </div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Αυτά για τώρα...Σας φιλώ..</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-534842305324437792?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-61557974769528753192010-03-11T23:41:00.002+03:002010-03-11T23:56:21.497+03:00<div align="justify"><strong>Να μαι παλι...Τί να πω, όλα καλά.Η δουλειά καλά, το σπίτι καλά, το παιδί καλά...Να μην υπήρχε κι εκείνο το σύννεφο, θα έλεγα ότι όλα είναι τέλεια..Συμβιώνω άψογα, μαλώνω σπάνια, πάνε τα περσινά μεγαλεία κατάθλιψης...Κι όσο τα διαβάω εδώ τόσο σαν κακό όνειρο μου φάινονται.Πάλι καλά, γιατί μέχρι πρόσφατα ένιωθα απλά μαλάκας.Μεγάλος μαλάκας.Τώρα σκέφτομαι ότι κάθε εμπόδιο βγάζει σε καλό.Δεν με πήραν σε μια δουλειά κάποτε που ήθελα πολύ, αλλά πήγα σε μια άλλη, και μετά ήρθα σε αυτή όπου γνώρισα εκείνον.Τέλος καλό όλα καλά.Απλά θέλω να πω, πως αυτές τις μέρες πραγματικά σκέφτομαι πως ό,τι δεν έχει να κάνει με υγεία φτιάνεται.Πριν αρκετά χρόνια έχασα τον μπαμπά μου.Ήμουν μικρή όμως τότε και λίγο πιο ονειροπαρμένη.Τώρα χάνει κάποιος άλλος τον δικό του μπαμπά.Αλλά τώρα είμαι μεγάλη.Και το πήρα βαριά πολύ, παρόλο που ουσιαστικά δεν είναι αίμα μου..Το πήρα βαριά, γιατί θυμήθηκα πώς ένιωθα τότε, θυμήθηκα την απελπισία που δεν μπορούσα να εκφράσω, τον χρόνο που ήταν πολύτιμος.Λίγες μέρες ακόμα, λίγα λεπτά, λίγα δευτερόλεπτα είχαν σημασία.Και πρέπει να τον στηρίξω, και δεν ξέρω πώς...Πρέπει να είμαι δυνατή...Πρέπει να προβλέπω τί θα νιώθει να προσπαθώ να το ανακουφίζω..Πώς θα το κάνω?Είναι χειρότερο να ξέρεις...Και τώρα που είμαι μεγάλη δεν νιώθω ελπίδα, ξέρω ότι έρχεται το τέλος.Τότε, μέχρι που ήρθε το τέλος είχα ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά....Και δεν πήγαν, ούτε τώρα θα πάνε...Αλλά κάνουμε όνειρα μεταξύ μας..Γιατί και πάλι ΚΑΙ ΤΑ ΛΕΠΤΑ ΜΕΤΡΟΥΝ!!!!</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-6155797476952875319?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-25468727044084630362010-02-11T21:21:00.002+03:002010-02-11T21:24:33.222+03:00<div align="justify"><strong>Αυτές τις μέρες κατάλαβα τί σημαίνει να είσαι πλήρης.Να αισθάνεσαι ότι έφτασες σε ένα σημειο που λίγα ακόμα χρειάζεσαι.Και αναρωτιόμουν τί μπορεί να το χαλάσει αυτό.Και γιατί...Και όμως, όπως πάντα η ζωή σε προλαβαίνει.Σκατά νιώθω σήμερα κι όχι γιατί κάτι μου συνέβη, αλλά γιατί και πάλι καταλαβαίνω ότι θέματα υγείας κάνουν τα υπόλοιπα τρομερά ασήμαντα.Ας είναι.Δύναμη να έχω να τα αντιμερωπίσω και να βοηθήσω και τον άλλον να τα αντιμετωπίσει.Πουτάνα ζωή.....</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-2546872704408463036?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-16063777972988183012010-01-21T01:03:00.002+03:002010-01-21T01:07:48.433+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Δεν αργώ γιατί περνάω άσχημα.Αργώ γιατί περνάω καλά!Η ζωή μου φτιάχνει σιγά σιγά και πάλι με πιάνει εκείνος ο φόβος ότι κάτι με περιμένει στη γωνία.Δεν είναι ότι δεν μου συμβαίνουν άσχημα.Τουναντίον, η υγεία μου δεν πάει καλά.Αλλά δεν το βάζω κάτω.Έχω πολλούς δίπλα μου και είμαι ευλογημένη.Κι έχω κι εκείνον..Ελπίζω να ζήσω αρκετά χρόνια ακόμα.Να είμαι καλά να εκπληρώσω κι άλλα όνειρά μου.Να νικήσω την κατάρα που με κυνηγά και να ζήσω όπως θέλω!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Έφτασα 30τόσο για να καταλάβω πολλά πράγματα.Να δω τους ανθρώπους καλύτερα και να τους δεχτώ, να δεχτώ κι εμένα μαζί.Ήταν δύσκολο, αλλά συμβαίνει..</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Είμαι σε μια φάση που έχω κοντά μου οικογένεια, φίλους και μια ψυχή που με αγαπά όπως μου αξίζει.Τί άλλο να ζητήσω?Μόνο υγεία.Το 10 το καλό λοιπόν!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-1606377797298818301?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-26170026497850888772009-12-31T20:08:00.003+03:002009-12-31T20:17:51.951+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Αργώ αλλά η ζωή μου είναι ένα τρέξιμο.Αυτή την εβδομάδα είχα άδεια.Νόμιζα ότι μία εβδομάδα άδεια θα μου έφερνε άπλετο χρόνο.Χμ...Φίφες μπλε βασικά.Πέρασαν οι μέρες και δεν πρόλαβα τίποτα.Μόνο δουλειές και πόνο.Ναι πάλι πόνο.Άι σιχτίρ δηλαδή πια.Τες πα παμ παρακάτ.Σήμερα θα αλλάξει ο χρόνος.Θα γίνω ένα χρόνο γηραιότερη και από Δευτέρα ξαναρχινάω δουλειά.Και αποφάσισα ότι τελικά δεν μου αρέσουν οι γιορτές.Δεν τις μπορώ.Όλο κάτι περιμένω, όλο κάτι θέλω να κάνω, όλο νομίζω ότι κάτι δεν κάνω, όλο κάτι μου λείπει και όλα αυτά.Ξέρεις, είναι κι αυτή η υποχρέωση που έχουμε να περνάμε τέλεια τις γιορτές.Με αγάπες κλπ.Οικογενειακά και μπλα μπλα μπλαααααααα....Ένας μόνιμος εκνευρισμός υπάρχει και μόνιμα υποχρεώσεις για δουλειά και τρέξιμο.Γκρινιάζω, ναι.Φταίει ο πόνος που τελικά αυτός θα είναι ο μόνομος σύντροφος της ζωής μου, ε?Καλά είμαι ,δεν είμαι κάπως.Φτιάχνω λίγο τη ζωή μου αυτές τις μέρες, αν και οικονομικά είμαι σκατά χωρίς να καταλαβαίνω γιατί.Απόψε θα περάσω οικογενειακά.Δεν ήθελα κάτι άλλο, μου αρέσει.Θυμάμαι τις περσινές γιορτές, που τις είχα περάσει με πίκρα και κλάμα.Κλάμα κλάμα κλάμα, όλα εδώ είναι γραμμένα. Δεν κρύβω ότι έχω άγχος να πάνε όλα καλά.Και θα πάνε.Γιατί ρε πούστη μου το αξίζω.Κι ας με λένε παρτάκια...ΠΑΡΤΑΚΙΑ!Εμένα.Αν είμαι μπράβο μου.Προσπαθώ πολύ για αυτό.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Χρόνια πολλά!!!!!!!!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-2617002649785088877?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-19084014043171250542009-12-15T23:23:00.002+03:002009-12-15T23:37:17.402+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">Είμαι λίγο μουδιασμένη.Όχι για κακό λόγο..για καλό..πολύ καλό.Αλλάζει η ζωή μου πάλι...Και δεν ξέρω πώς να το χειριστώ.Δεν ήταν κάτι που δεν το περίμενα.Ουσιαστικά δεν ξέρω πώς να το ανακοινώσω.Πολλά λάθη με ακολουθούν και άνθρωποι δεν με εμπιστεύονται.Από την άλλη, τί να κάνω?Δεν έχω χρόνο να κάνω χάρες πια.Τελείωσαν οι εκπτώσεις, το 'παμε αυτό.Είμαι μουδιασμένη και για άλλο λόγο.Γιατί αρχίζουν και χάνονται σιγά σιγά όλοι οι φόβοι μου.Περίμενα σήμερα να ξεχαστεί, αλλά όχι, κρατάει τον λόγο του...Περίεργο ε?Μήπως πρέπει να πάω να ρίξω μια βόμβα σε κάποιον που με κατέστρεψε τόσο?Που με έκανε να δέχομαι τα καλά με τόσο φόβο?Βασικά θα μου πείτε, να μην ασχολείσαι καθόλου.Ξέχνα αυτή την περίοδο και προχώρα.Δεν μπορώ όμως και δεν ξέρω γιατί.Δεν ξέρω γιατί έρχονται στιγμές που θυμάμαι τόσο έντονα τις στεναχώριες που περνούσα.Και πάντα μα πάντα αναρωτιέμαι γιατί δεν έριχνα μια μπουνιά και να φύγω.Που έκλαιγα πικρά...Αχ πόσο λάθος ήταν η προσπάθεια.....Τώρα πέρασε τόσος καιρός και ούτε το κατάλαβα.Συζητούσα σήμερα με την κολητή και μου είπε ότι δεν έχω γκρινιάξει.Δεν έχω πάρει ένα τηλέφωνο να πω αυτό κι αυτό κι αυτόοοοοοοοοοο.Έτσι ήταν πριν...Γκρίνια και στεναχώρια και ελάχιστες καλές στιγμές.Και τώρα...τώρα έρχονται όλα τόσο φυσικά....Και λύνονται τα προβλήματα..Και δεν αφήνουν κατάλοιπα.Και δεν κοιτιέμαι και να σκέφτομαι ¨τί κάνω εγώ με αυτόν??Α!ναι τον αγαπαω...".Και τώρα έρχεται η φυσική κατάληξη..Και το θέλει...Μάλιστα....Τί να πω..Ίσως τελικά να μην είμαι τόσο άτυχη όσο νομίζω...</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-1908401404317125054?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-50234942165082958672009-12-02T23:18:00.002+03:002009-12-02T23:28:49.098+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">Χάθηκα πάλι, αλλά ο χρόνος είναι πολύ λίγος πλέον.Έρχεται η Δευτέρα κι αισθάνομαι ότι αρχίζει αγώνας δρόμου.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">Τα κακά στην καινούρια μου δουλειά είναι:</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">α) Δεν την επέλεξα</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">β) Πολλές ώρες...</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">γ) Τρελή δουλειά</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">δ) Περίεργο περιβάλλον</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">Τα καλά:</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">α) Πολλή δουλειά, πάω και σχολάω αμέσως</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">β) Δεν φοβάμαι το αύριο</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">γ) Το περιβάλλον το συνηθίζω σιγά σιγά</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">δ) Τη δουλειά τη μαθαίνω και γίνομαι και καλή σε αυτό</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">ε) Έφυγα από ένα άτομο που δεν γούσταρα πια να μιλάω και να βλέπω</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">στ) Είμαι πιο κοντά σε ένα άλλο που γουστάρω πολύ πολύ πολύ!!!! </span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#330099;"></span></strong> </div><div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">Είμαι πολύ ζωντανή!!Πάω έρχομαι και γουστάρω..Αρχίζω και δεν κάνω εκπτώσεις, με αποτέλεσμα να περνάω καλύτερα.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">Πραγματικά, η έλλειψη χρόνου με έχει κάνει τρομερά επιλεκτική.Αναγκαστικά κιόλας.Με αποτέλεσμα να μην χρειάζεται να βρίσκομαι με άτομα που δεν μπορώ να αντέξω για πολύ.Και με μια συγκεκριμένη κοπέλα από τη δουλειά που πολύ μου τα είχε σπάσει τα αρχίδια με τη ζήλια της.Είναι γνωστό πως είμαι αφελές άτομο, δεν χρειάζεται να το αναλύσω.Εμπιστεύομαι εύκολα και ταυτόχρονα κανέναν.Την κοπέλα αυτή την έκανα πολύ παρέα.Στην πορεία μου έκανε κάτι περίεργα, ώσπου έδωσε πραγματικό ρεσιτάλ μαλακίας...Ρεσιτάλ κακίας, ζήλιας κλπ κλπ γνωστά.Την λυπάμαι απλά...Όταν είχα προβλήματα και έλεγα,έλεγα, έλεγα, ήταν δίπλα μου.Όταν έγινα ευτυχισμένη Άρχισε τις κακίες.Έπεσα από τα σύννεφα....Κρίμα...Γιατί στην πορεία κατάλαβα γιατί πολλύς κόσμος δεν την έκανε παρέα...Γιατί για όλους είχε μια άσχημη ιστορία..Τί να πω..Τελικά δεν είμαι άνθρωπος που μπορώ να πω ότι με την πρώτη καταλαβαίνω τους ανθρώπους.Είτε θα τους γουστάρω και θα τα χαλάσουμε, είτε δεν θα γουστάρω και θα τα βρούμε είτε από την αρχή θα γουστάρω ή δεν θα γουστάρω.Σίγουρα υπάρχουν και φορές που ένας μου κάθεται στο στομάχι και στην πορεία βγαίνει καριόλης.Αλλά όχι πάντα.Συνήθως λάθος άποψη σχηματίζω.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">Αυτά για απόψε.</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-5023494216508295867?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-22210289352469471882009-11-14T18:53:00.002+03:002009-11-14T19:07:39.268+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Σήμερα και χθες έχω τρομερή κυκλοθυμία.Μία θυμώνω, μία λέω δε γαμιέται,μία θλίβομαι, μία είμαι χαρούμενη.Το θέμα είναι το εξής: αποφάσισα να μην στεναχωριέμαι για τίποτα.Έμαθα ένα πολύ κακό νέο χθες για την υγεία γνωστής μου.Ταράχτηκα πολύ.Και πάλι σκέφτηκα ότι η ζωή μας προλαβαίνει.Σήμερα είσαι, αύριο δεν είσαι και όλα τα καλά.Και δεν ξέρω εάν θα το κρατήσω.Και πρέπει.Γιατί η ζωή είναι μικρή.Πότε ημουν μικρή, πότε μεγάλωσα,και μυαλά δεν έβαλα.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Είναι δύσκολος αυτός ο μήνας για μένα.Πολύ.Οικονομικά κυρίως, αλλά και ψυχολογικά και καθόλου δεν μου αρέσει αυτό.Αλλά από χθες σκέφτομαι ότι αφού μπορώ και σηκώνομαι το πρωί, να μην γκρινιάζω για τίποτα.Από χθες απογοητεύτηκα από 2 άτομα.Όχι για σοβαρά θέματα, γιατί εκεί η αλήθεια είναι ότι είναι βράχοι και οι δύο.Θύμωσα, φώναξα, σκέφτηκα εκδικητικά και μετά συνήλθα.Απογοητέυτηκα για λίγο πανηλίθιους λόγους.Το σωστό θα ήταν απλά να το εξηγήσω.ΑΠΛΑ.Και τέλος.Απλά να εξηγήσω, το ότι το να μου λένε κάτι, να μου υπόσχονται κάτι, εγώ το μετράω,το θεωρώ σοβαρό.Αν αλλάξει δεν έχει γίνει και τίποτε φοβερό, σύμφωνοι, αλλά εμένα με βγάζει εκτός εαυτού.Κακώς?Χέστηκα.Γι'αυτό έχω γίνει λάστιχο, για να κρατάω τις υποσχέσεις μου σε μένα και στους άλλους.Μικρές, μεγάλες δεν έχει σημασία.Αλλά όταν λέω κάτι δεν μπορώ να μην το κρατήσω, αγχώνομαι.Οπότε υπάρχουν τρεις τρόποι.α) Ηρεμώ λίγο, β) Ηρεμούν λίγο,γ) και τα δύο αυτά μαζί.Πάντα λέω στους άλλους να μην προδίδουν τα θέλω τους.Να μην κάνουν πράγματα που δεν θέλουν.Κατά βάση το τηρώ κι εγώ.Αλλά ξεφεύγω μερικές φορές.Δίνομαι δίνομαι δίνομαι και σε κάποια φάση θεωρείται δεδομένο.Και πνίγομαι και ξεσπώ.Όχι.Υπάρχει κάποιος που μου λέει να του λέω ό,τι σκέφτομαι.Να μην φοβάμαι τις συνέπειες.Γιατί είναι χειρότερο να το κρατώ μέσα μου.Σύμφωνοι.Απλά, επειδή είμαι η βασίλισσα του πανικού, χρειάζομαι κάποια διαδικασία για να πω αυτό που σκέφτομαι.ΝΑ το μαγειρέψω λίγο μέσα μου.Βέβαια και αυτό ενέχει το φόβο να το διογκώσω.Οκέι, τί να κάνουμε.Για άλλη μια φορά θα δηλώσω πόση λίγη πίστη έχω στον εαυτό μου.Μου το λένε και το ξέρω.Δεν ξέρω πώς θα το φτιάξω και αν θα το φτιάξω ποτέ αυτό.Προσπαθώ.Δεν πιστεύω κάτι ποτέ για μένα.Μόνο εάν μου το λέει κάποιος λέω "αλήθεια?εγώ είμαι έτσι??".Ναι.Δεν μπορώ να σου πω ότι είμαι καλή στο τάδε ή στο δείνα.Αφού μερικές φορές σκέφτομαι να κάνω έναν κατάλογο να ανακαλύψω τί είμαι.Ποιος.Δεν τα λέω με πίκρα αυτά.Απλές διαπιστώσεις είναι.Δεν με στεναχωρούν πια.</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-2221028935246947188?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-18519428880143734652009-11-12T00:04:00.002+03:002009-11-12T00:09:21.256+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#993399;">Ήρθα πάλι..</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#993399;">Δεν είμαι στα καλά μου.Ξεσπάει το άγχος της καθημερινότητας και δεν είμαι στα καλά μου.Μέρες πριν, καμμια βδομάδα, ήμουν άψογα και τέλεια.Σχεδόν εγκαταστάθηκα εκεί και μια χαρά.Και τώρα δεν μπορώ να το κάνω αυτό και μάλλον δεν μου αρέσει ιδιαίτερα.Αγχώνομαι πολύ.Πιέζομαι.΄Κάθε μέρα υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι θα παίρνω τη ζωή ως δεδομένη και κάθε μέρα το αναιρώ.Και καθόλου δεν μου αρέσει.Δεν είναι ότι θέλω να περνάω πάντα καλά.Είναι ότι βαρέθηκα να μαζεύω τόση πίεση και ένταση και άγχος σε σημείο να θέλω να κουκουλωθώ και να τελειώσουν όλα.Ίσως να μην μπορώ να αντιμετωπίσω τίποτα και να πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#993399;">Δεν θέλω να αγχώνομαι στη δουλειά, δεν θέλω να με νευριάζει η παλιά συνάδελφος, δεν θέλω να αγχώνομαι με τα λευτά.Θέλω να περνά η ζωή λίιιιγο πιο ήρεμα.Να ηρεμώ γαμώτο.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#993399;">Και πάλι οικογένεια, φίλοι και καλός είναι κοντά μου και με ακούν.Πόσο ευλογία είναι αυτό?ΤΕΡΑΣΤΙΑ.Και αυτό έχει σημασία.Πάρα πολύ μεγάλη....</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-1851942888014373465?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-23178625872510560112009-10-24T14:28:00.002+03:002009-10-24T14:41:39.324+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Χαίρεται!!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Δεν θα πω όλα καλά γιατί ψυχολογικά είμαι γάματα εδώ και μέρες λόγω δουλειάς.Με έχει πιάσει μια ψιλοκατάθλιψη πάλι, αλλά ευτυχώς όχι λόγω της σχέσης μου όπως πέρσυ.Θα τρελαινόμουν εάν συνέβαινε αυτό.Απλά οι συνεχείς πόνοι με την αλλαγή της δουλειάς και το γενικό κλίμα στην εταιρία με έριξαν λίγο...Με ενοχλεί και ο χειμώνας.Αυτά.Δεν έχω άλλα να πω και παράλληλα έχω.Κάνω όμως μαύρες σκέψεις και δεν μου αρέσει.Είμαι σε φάση που ακόμα και το πιο καλό πράγμα το βλέπω απαισιόδοξα.Θα μου πάρει καμμιά βδομάδα μεν, αλλά θα συνέλθω.Δεν μπορώ να είμαι συνέχεια στην τρελή χαρά, μπορώ?</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-2317862587251056011?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-89956105492044575012009-10-18T14:16:00.002+03:002009-10-18T14:25:41.734+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Έρχεται ένας άνθρωπος και σου λέει, ότι εξαιτίας σου θέλει να γίνει καλύτερος.Εντοπίζει τί είναι αυτό που δεν του αρέσει πάνω του και προσπαθεί για σένα.ΓΙΑ ΣΕΝΑ...Κι επιτέλους, αρχίζεις και το απολαμβάνεις.Αρχίζεις και αισθάνεσαι ασφάλεια, προστασία κλπ κλπ.Και μετά αναρωτιέσαι.Να αρχίζεις να μοιράζεις σφαλιάρες ή να πεις ότι άξιζε η αναμονή?Επειδή βαρέθηκα να μιζεριάζω χαζά για τα προηγούμενα, προτιμώ απλά να πω ότι άξιζε η αναμονή.Φυσικά και άξιζε.Μια μέρα σκεφτόμουν καναδυό μαλακίες που είπα στην αρχή κι έκλαιγα μόνη μου.Ήμουν άδικη και παράλληλα κατεστραμμένη,ΑΔΙΚΗ όμως.Άδικη...Φτου μου.Με φτύνω με την κακή έννοια.Θα έπρεπε να ντρέπομαι.Και ξέρεις γιατί θα έπρεπε να ντρέπομαι ακόμα περισσότερο?Γιατί νιώθω τυχερή και όλα αυτά, αλλά ακόμα περιμένω να γίνει η στροφή 180 μοιρών και να πέσω από το σύννεφο.Το καλό βέβαια είναι, ότι όσο πάει σταματάω να σκέφτομαι μαλακίες.Εγώ πάντως δεν έχω γίνει καλύτερη σε αυτή τη σχέση.Κακά τα ψέμματα, ίσως δεν ήμουν κακή.Απλά έχω γίνει πιο ήρεμη.Δεν είμαι πια στυγνή όπως ήμουν στην αρχή.Είμαι όμως αληθινή.Εντελώς.Καμμία μάσκα, κανένα φτιασίδι.Και ανακαλύπτω ότι δεν προσπαθώ να γίνω καλύτερη, γιατί προφανώς βγαίνει αυτόματα.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Δεν μου αρέσει να μετανιώνω, αν και έχω μετανιώσει πολύ στη ζωή μου.Το καλό είναι ότι μου έχει μείνει ενέργεια να δώσω κι άλλα.Πάλι καλά.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Αυτά.</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-8995610549204457501?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-78147171985150260682009-10-14T21:26:00.002+03:002009-10-14T21:34:35.616+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Πάει να χειμωνιάσει πια για τα καλά..Σήμερα κάνω κάποιες κινήσεις να κατεβάσω χειμερινά.Και λέω κάποιες, γιατί δεν μπορώ να κάνω πολλές.Μάλλον η αλλαγή του καιρού επηρρέασε και το σώμα και με έχει ταράξει στους πόνους.Χάπια και παυσίπονα και άιντε από την αρχή..Και πού να το πω, δεν θέλω να ανησυχώ τους δικούς μου,λέω πολύ λίγα από εκείνα που νιώθω.Απλά αναρωτιέμαι αν δεν έπαιρνα χάπια και παυσίπονα πώς θα ένιωθα..Αναρωτιέμαι..Απορώ έάν θα καταφέρω να συνέλθω ποτέ..Εάν θα ξυπνήσω μια μέρα και δεν θα πονάω.Γιατί δεν αντέχω άλλο.Είμαι να με κλαίνε οι ρέγγες.Τόσο πολύ.Και κάνω ό,τι μου έχουν πει οι γιατροί και τα διάφορα.Και ξανά απορώ..Πότε θα συνέλθω?Θα συνέλθω?Ή είναι κανάς καρκίνος και δεν το έχω καταλάβει?Γιατί εκεί πάει ο νους μου..Τόσος πόνος πια, να μην ησυχάζω ούτε μια μερούλα, ε πάει πολύ..</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Στη δουλειά επίσης δεν είμαι και πολύ καλά.Δεν θέλω να είμαι αχάριστη, αλλά αυτο το πάλι από την αρχή πολύ μου στοίχισε..Είναι και που πονάω και ίσως γι'αυτό δεν είμαι και στα πολύ πολύ καλά μου γενικά.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Όχι, μην λέω ψέμματα.Έχω καλά τα σημαντικότερα: οικογένεια, φίλοι και σχέση..Εκεί είμαι μια χαρά και εύχομαι να παραμείνω.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Αυτά για απόψε.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Α, κάτι τελευταίο.Πολύ μου αρέσει να κοιμάμαι εκεί.ΠολύΑυτά.</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-7814717198515026068?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-75620183501548112502009-10-04T18:41:00.002+03:002009-10-04T18:59:18.805+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Είμαι χαμένη στον κόσμο μου..Δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που μου συμβαίνει.Δεν μπορώ.Την πέταξα την παντόφλα μου πρόσφατα κι έτρεχα να το σώσω και δεν μπορούσα..Το έχω πει ότι δεν μπορώ να διαχειριστώ την καλή ζωή.Το έχω παραδεχτεί.Ντρέπομαι ακόμα και να το λέω.Το κρύβω.Σε πόσα άτομα μπορείς να παραδεχτείς ότι είσαι ευτυχυσμένη?Σε πολύ λίγα..Δύο?Τρία?Πέντε?Όχι σε όλους.Φοβάμαι μην γίνει κάτι και ακούσω πάλι ότι έλεγα τα ίδια κλπ κλπ κλπ μπλιαχ..Είμαι πολύ πιεσμένη στη δουλειά και βλέπω συνέχεια εφιάλτες..Αυτό που βλέπω όμως δίπλα όταν ξυπνάω τις τελευταίες δύο μέρες με κάνει και τα ξεχνώ όλα..Πέρα από την οικογένεια, ήρθε ένας άσχετος και μου παραδέχεται στα μούτρα ότι δεν θα μου χαλάσει κανένα χατήρι..Για όσο μπορεί.Δεν θα μου πει κανένα όχι.Ένας άνθρωπος που δεν με έχει τρελάνει στα λόγια λόγια λόγια λόγια..Όχι...Πράξεις πράξεις πράξεις πράξει.Κι όταν τον ρωτάω γιατί τα κάνει αυτά για μένα, με ρωτάει γιατί όχι.Και γιατί ρωτάω.Και ότι μου έχει ήδη πει ότι δεν θα μου χαλάσει ποτέ χατήρι.Μάλιστα.Και άντε να εξηγήσεις του ανθρώπου αυτού, ότι δεν το έχεις ξαναζήσει.Κι ότι είσαι προβληματική...Χαχαχαχαααααα!!!Γελάω όταν το σκέφτομαι.Όταν σκέφτομαι ότι πρέπει να κάνω προσπάθεια για να περνάω καλά, μου ρχεται να αυτοκτονήσω.Είμαι τόσο κατεστραμμένη?Που δεν μπορώ να σκεφτώ ότι κάποιος μ'αγαπάει στ'αλήθεια?Μάλλον..Λες να βρήκα τον άνθρωπό μου?Λες?Κάνω πάλι όνειρα..Αλήθεια.Ονειρεύομαι ευτυχίες και βόλτες και κοινές ζωές και κουτσούβελα.Και αισθάνομαι και ασφάλεια στα όνειρα.Σαν κάτι δεδομένο.Τζιζ....ΤΖΙΖΖΖΖ...Μην το μελετάω..Να το ζήσω θέλω.Να τον έχει η ζωή καλά.Είναι σπάνιος...</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-7562018350154811250?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-75738993378932223522009-10-01T23:36:00.002+03:002009-10-01T23:39:58.411+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Ο πανικός συνεχίζεται..Ανακατατάξεις ανακατατάξεων..Κάθε μέρα περιμένουμε να πέσουν κεφάλια.Κι εγώ στη μέση.Πού ανήκω σε αυτή την εταιρία δεν έχω καταλάβει.Με τα δύο πόδια εδώ, με το μυαλό παντού και άστα να πάνε..Δουλειά πολύ πιεστική, τουλάχιστον έχω δουλειά θα μου πεις.Αλήθεια είναι.Κι έχω ακόμα τη δουλειά που γουστάρω.Για να διούμε τί θα γίνει.Πρέπει να ηρεμήσω.Εκεί που την Κυριακή περίμενα πώς και τί να πάω στη δουλειά, έφτασα να μην θέλω να έρχεται η Δευτέρα.Δεν παραπονιέμαι.Απλά έχω πιεστεί πολύ γαμώτο..Θα περάσει.Εδώ πέρασαν άλλα κι άλλα...Κι εξακολουθώ να φτύνομαι στα προσωπικά μου,ευτυχώς.Παίρνω δύναμη.Οικογένεια, φίλοι και καλός όλοι με στηρίζουν.Είμαι τρομερά τυχερή.Τρομερά τυχερή.Ευχαριστώ!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-7573899337893222352?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-57248022257993132462009-09-25T00:12:00.002+03:002009-09-25T00:19:14.747+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">Ναι λοιπόν...Σήμερα έπαθα πανικό και άγχος και νεύρα και όλα μαζί και κόντεψα να σκάσω..Επαγγελματικό καθαρά το πρόβλημα, γιατί στα προσωπικά εξακολουθώ να πτύνομαι ολάκερη..Αυτή τη στιγμή έχω ηρεμήσει αρκετά.Έχει μείνει μια θολούρα στο κεφάλι μου, αλλά θα περάσει κι αυτό.Βαρέθηκα να πανικοβάλλομαι έτσι, αλλά τί να κάνω...Είναι στο χαρακτήρα μου..Δεν ξέρω αν όλα θα πάνε καλά.Ξέρω όμως ότι η ζωή θα μου δώσει τις απαντήσεις όπως πάντα γίνεται.Όταν μου περνάει το άγχος και ηρεμώ και βλέπω ότι ολα θα γίνουν, γελάω με τον εαυτό μου που τον άφησα να αγχωθεί.Αυτός ο Σεπτέμβρης είναι δύσκολος πολύ..Ανακατατάξεις και κρίση..Κρισάρα δηλαδή..Που δίνει περιθώρια για πολλή εκμετάλλευση και πρέπει να παλέψουμε..Δεν θέλω να ξαναπεράσω μια μέρα σαν τη σημερινή.Άγχος και θολούρα,και νεύρα και να μην ξέρω τί μου γίνεται.Ολόκληρη γα'ι'δάρα είμαι, να βρω τη λύση!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#330099;">Μάκια!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-5724802225799313246?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-45232551972825695542009-09-19T19:06:00.002+03:002009-09-19T19:27:28.721+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Πραγματικά δεν έχω ιδέα τί μου συμβαίνει.Είμαι λίγο πιεσμένη με τη δουλειά και με άλλα, αλλά εκείνον δεν τον σκέφτομαι.Και να, που πάλι είδα το ίδιο όνειρο..Ότι είμαστε πάλι μαζί στο σπίτι, όπου είναι ρούχα πεταμένα παντού και εγώ με νεύρα γιατί πάλι κάνω δουλειές και συμμαζεύω και αναρωτιέμαι γιατί δεν είμαι χωρισμένη αφού τον έχω χωρίσει.Και απορώ πραγματικά, γιατί οι συνθήκες με τις οποίες έπεσα για ύπνο ήταν ιδανικές.Ένα απλό χαλαρό βράδυ αγκαλιά, μετά από μια δύσκολη εβδομάδα..Μήπως είμαι χεσμένη πάνω μου?Τί γίνεται?Είναι κάτι που με απασχολεί τελευταία..Να δω, αν και δεν χρειάζεται γιατί τη ζωή πρέπει να τη ζεις, αν η σχέση μου αυτή είναι η καλύτερη που είχα..Γενικά πιστεύω στον έρωτα, αλλά και στο σωστό τάιμινκ που λένε.Δηλαδή μπορεί να γνωρίσεις κάποιον σε μια φάση που να μην βγει, ενώ σε άλλη φάση να έβγαινε..Τώρα περνάω πάρα πολύ καλά.Αλλά, τώρα είμαι και λίγο πιο συγκροτημένη.Κατεστραμένη μεν, αλλά συγκροτημένη ναι παραδόξως.Ξέρω τι δεν θα ανεχόμουν και τί θα ζητούσα.Ο πρώην μου έλεγε ήδη από το πρώτο εξάμηνο, ότι μου είχε δώσει πολλά και είχα κακομάθει (σκατά στα μούτρα του), όταν τσακωνόμασταν.Όσοι με ξέρουν με λένε βολική.Παράξενη, στριμένη κλπ, αλλά βολική.Γϊνομαι θυσία για εκείνους που αγαπάω.Και χωρίς να περιμένω και αντάλλαγμα, ναι?Εκείνος λοιπόν μου έλεγε ότι μου είχε δώσει πολλά.Ο δεν νυν ισχυρίζεται ότι θέλει να με κακομάθει.Ο ίδιος χαρακτηρίζει τον εαυτό του κακό άνθρωπο και περίεργο και παράξενο και διάφορα.Όσο περνάει καιρός η ένταση μεγαλώνει του πόσο με κακομαθαίνει.Και δεν έχει ιδέα ότι και τα πιο μικρά που κάνει, εγώ δεν τα είχα ποτέ, τί τραγική ειρωνία ε?Και αυτός ο άνθρωπος αυτοχαρακτηρίζεται κακός..Κι εγώ κρατιέμαι να μην δείξω πόσο ανήδεη ήμουν του να δέχομαι οποιαδήποτε καλή πράξη από την σχέση μου....Δεν θέλω να δει πως είμαι σαν μικρό ποντικάκι, που αν το βάλεις στη γωνιά του κάθεται..Τόσο ζώον ήμουν, ξέρω ξέρω..Και δεν έχει αλλάξει.Κι έχουμε περάσει και τσακωμούς.Που εκεί πάντα περιμένω να μου πει τα γνωστά που άκουγα: "κι εγώ, που έκανα αυτό εκείνο το άλλο..".Και δεν το λέει.Και ΦΥΣΙΚΑ δεν το λέει, γιατί δεν είναι μαλάκας.Κι εγώ είμαι βασίλισσα..ΚΑΙ ΦΟΒΑΜΑΙ.Λες γι'αυτό να βλέπω τα όνειρα?Βασικά ξέρω πως φοβάμαι ότι σε λίγο όλα θα αλλάξουν και θα ανατραπούν.Ότι θα αλλάξει χαρακτήρα και θα έχει δέσει τον γάιδαρό του και θα κάνει τα δικά του..Και δεν ξέρω αν είμαι μαλάκας ή αν επαληθευτώ..</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Μπορώ λοιπόν να πω πως η τωρινή μου σχέση είναι η καλύτερή μου μέχρι τώρα?ΝΑΙ...Γαμώτο...Και μου αρέσει αυτό που ζω.Και μου αξίζει αυτό που ζω,για να μου φύγει η ρετσινιά της ατυχίας στα προσωπικά..Να πω ότι είμαι καλά..ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ..</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Αυτά..</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-4523255197282569554?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-53064289800822498362009-09-18T14:41:00.002+03:002009-09-18T14:46:56.065+03:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold; color: rgb(204, 51, 204);">Χαιρετώ...<br />Ντίαρ Ντάιαρι...Τον είδα στον ύπνο μου πάλι τον άλλον τον μαλάκα..Δεύτερη φορά από τότε που έχουμε σπάσει.Είδα λέει ότι είμασταν πάλι στο σπίτι μαζί και μάλιστα αναρωτιόμουν γιατί είμαι μαζί του..Στη συνέχεια, το ίδιο όνειρο ριπίτ σου λέω, ότι τα μάζευα να φύγω...Και από κείνη την ώρα έχω ξυπνήσει με μια τρομάρα μα τί τρομάρα.Και δεν ξέρω γιατί...Μην εμφανιστεί πάλι?Δεν νομίζω όμως, έχει ηρεμήσει..Δεν ξέρω ειλικρινά.Κι αν εμφανιστεί τί έγινε?Θα πάθω τίποτα?Τουναντίον, εκείνος θα πάθει εάν το θέλω..Δεν ξέρω.<br />Εν τω μεταξύ, τώρα τώρα τελευταίως συγκρίνω συνέχεια..Μου έρχονται φλασιές από μαλακίες που μου έλεγε ή από περιστατικά στα οποία ήθελα να κλαίω ή έκλαιγα με μαύρο δάκρυ.Θα τον ξεπεράσω, σαν κακό όνειρο που είναι..Και σε κάποια φάση θα ξεχάσω εντελώς ότι κάποτε πέταξα χρόνια από το παράθυρο με έναν μαλάκα, μπαμπάκια,παρτάκια, καραγκιόζη.ΑΜΗΝ!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-5306428980082249836?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-39161249098596151482009-09-07T22:38:00.003+03:002009-09-18T14:40:31.030+03:00<div style="text-align: justify;"><strong><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Τί λέει?Όλα καλά?Μια χαρα κι εγώ...Αν εξαιρέσεις ένα μικρό τρέξιμο αυτές τις μέρες, όλα καλά..Και πάλι έρχομαι να πω ότι φοβάμαι το πόσο καλά είμαι..Φοβάμαι ότι με περιμένει στη γωνία η σφαλιάρα.Ποιος ξέρει..</span></strong><br /><strong><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Βασικά σήμερα θέλω να γράψω κάτι για τον έρωτα.Ω ναι!!Θ<em>α γίνω ρομαντική, παρόλο που, πλάκα πλάκα, κάτι μέταλ καφρίλες ακούω τώρα...Παμ' παρακάτ'.Θέλω να γράψω για σένα, που ελπίζω να μην τα διαβάζεις ποτέ.Ελπίζω να έχω καταφέρει να σου πω 5 πραγματάκια από αυτά που νιώθω...Φαινόταν, μωρό μου, φαινόταν, γαμώτο..Παρόλο που τόσο το αρνήθηκα.Φαινόταν ότι κάτι κολούσε..Ήδη από την πρώτη στιγμή..Από εκείνη τη μικρή στιγμή που εγώ ακόμα ήμουν χαμένη σε εκείνο τον κυκεώνα που ονόμαζα σχέση.Ακόμα και τότε...Άργησα να πω μεγάλα λόγια για σένα.Λογικό ήταν, μιας και ήμουν τόσο απογοητευμένη, που απορώ πώς δεν έκαψα αυτό που συνέβαινε μεταξύ μας.Δεν ξέρω από πού να αρχίσω..Δεν ξέρω..Το ότι δεν χρειάζεται να λέμε και πολλά πολλά?Το πώς με ενδιαφέρει ό,τι κι αν πεις?Το ότι δεν χάνεσαι σε μεγάλα λόγια, αλλά σε γαμημένες μεγάλες πράξεις για τις οποίες περίμενα 31 χρόνια?Το ότι μαζί σου είμαι τόσο εγώ που δεν το πιστεύω?Το ότι μοιράζομαι τα κολλήματα που έχω μαζί σου και δεν φοβάμαι να φανώ μικρή και αδύναμη?Το ότι είσαι από τους λίγους που έχεις καταφέρει να βρεις ποιος, τί και γιατί με νευρίασε, και βρίσκεις σχεδόν πάντα τρόπο να το λύσεις?Το ότι τα αστεία σου συμπληρώνουν τα δικά μου?</em></span></strong><br /><em><strong><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Δεν είσαι τέλειος, όπως ούτε κι εγώ..Δεν θα πω ότι σε περίμενα τόσα χρόνια και μπλα μπλα μπλαααααααα και τώρα ερωτεύομαι πρώτη φορά και λοιπές μπούρδες.Δύσκολη αρχή κάναμε, γιατί εγώ ήμουν σκατά κι απόσκατα.Και δεν έχει δοκιμαστεί η σχέση μας κλπ (θα ξεράσω!!!!).</span></strong></em><br /><em><strong><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Αυτό που ξέρω είναι ότι σ'αγαπάω πολύ και δυνατά.Αισθάνομαι ήρεμη μόνο που υπάρχεις.Εξάλλου περνώ τόσο καλά μαζί σου και ΑΝΕΤΑ!Χωρίς προσπάθεια και δήθεν κλπ κλπ κλπ..Ξέρω ότι προσπαθείς πολύ.Και παράλληλα δεν προσπαθείς καθόλου.Έχουμε μπει ό ένας στη ζωή του άλλου, όχι με χαζό τρόπο, αλλά με εκείνον που έχει ουσία.Δεν μπορώ να σου εξηγήσω τί ακριβώς σημαίνει για μένα αυτό.Μπορώ να σε πω όμως το εξής:για πρώτη φορα, αυτό ισχύει, νιώθω έναν γκόμενο "δικό μου άνθρωπο".Όχι σαν τον γκόμενο μου, αλλά ρε γαμώτο, πώς να το πω,σαν να συνεννοούμαστε αυτόματα...Σαν να νιώθω ό,τι νιώθεις και λοιπά χαζά...Δεν ξέρω τί άλλο να πω για σένα..Είσαι περίεργος και γεροπαράξενος, αλλά ακριβώς αυτό μου αρέσει πάνω σου.Μου αρέσει που είσαι έξυπνος, με εκείνον τον τρόπο που ήθελα..Δεν ξέρω...Σαν να ευχήθηκα να υπάρξεις και να σε βρήκα..Φτου φτου....</span></strong></em><br /><em><strong></strong></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-3916124909859615148?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-35188963893375950252009-08-24T00:59:00.003+03:002009-08-25T09:14:51.565+03:00<div style="TEXT-ALIGN: justify"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#cc0000;">Αλλα εμφανίστηκα..Θέλω μέρες τώρα να γράψω.Αλλά δεν θέλω να γράφω από την δουλειά..Και στο σπίτι δεν είχα εμπνευση.Βασικά θέλω να γράψω για να βρίσω κάποιον.Δεν θέλω να γράψω τα καλά που ζω, γιατί φοβάμαι μην τα ματιάσω..Τα καλά δεν τα συζητάς, τα ζεις.Τες πα...Παμ' παρακάτ'...</span></b></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#cc0000;">Που λές κύριε μην πω... πού σε βρήκα ρε καραγκιόζη!!!Πού σκατά σε πέτυχα!!Γιατί είχα την ατυχία να ξοδέψω τόσον καιρό για σένα?Και ρε ηλίθιο πλάσμα, ένιωσα και τυχερή που έκανα σχέση μαζί σου...Τα κρατάω μέρες αυτά.Πόσο μαλάκας νιώθω!Και πόσο τυχερή παράλληλα που έφυγα, που σε κατάλαβα, που δεν μπλέχτηκα στη λατρεία που ένιωθα...Είσαι ίδιος, ρε μαλάκα, ίδιος με τον άλλο μαλάκα (έχω τον μαλακομαγνήτη, το παραδέχομαι), απλά σε πιο καλό περιτύλιγμα, σε πιο κυριλέ φάση, τρομάρα να σου΄ρθει!Που με έκανες να νιώθω κουρέλι και το χαιρόσουν ρε ξερατό της γης!!Που δεν κατάλάβαινες το χριστό σου, παλιοκαραγκιόζη!Είσαι ο πιο ευαυτούλης άνθρωπος που έχω γνωρίσει ποτέ!Και παράλληλα ο πιο ύπουλος!Μου έχουν πει πολλές φορές να ξεχάσω το παρελθόν, να μην σκέφτομαι τις μαλακίες που έχουν συμβεί...Δεν μπορώ όμως ρε μαλάκα, να μην σκέφτομαι πόσο αρχίδι υπήρξες!!Δεν μπορώ...Ήθελα να τελειώσω καλά μαζί σου, ήθελα να σε σκέφτομαι σαν κάτι που αγάπησα πολύ, αλλά απλά τέλειωσε..Και ούτε κι αυτό δεν άφησες να γίνει, ρε μαλάκα!!Ούτε κι αυτό!Ούτε να μου αφήσεις την ψευδαίσθηση ότι έκανες κάτι καλό!!Κι έστειλες ρε μαλάκα της κοινωνίας μέιλ, να απαριθμείς ο,τι έχεις κάνει για μένα!!!Μπράβο ρε μαλάκα!!!Και δεν είχα καταλάβει τί είχα και τί πέταξα!!Μπράβο!!!Τα είχες καιρό κρατημένα στη λίστα ρε καραγκιόζη ή εκείνη τη στιγμή τα θυμόσουν?Μήπως τα είχε ο μπαμπάς σου στη λίστα?Μήπως εκείνος τα κατέγραφε?Μαλάκα!Ε μαλάκα, που ήθελες να περνιέσαι για εραστής, ρε καραγκιόζη!!Και μου τις έβγαζες όλες ηλίθιες και τρελές!Μαλάκα!Και είμαι σίγουρη, ρε ηλίθιε, ότι και στις άλλες τα ίδια έκανες, σίγουρη σου λέω!Τους έβγαζες το λάδι και μετά έκλαιγες στα σκαλοπάτια τους, τόσο ξεφτιλισμένος είσαι!Που μου έλεγες ΕΣΥ, ΕΜΕΝΑ, ότι ήξερες από καλό λάδι ρε ηλίθιο βουπάκι?Που έκανες σε μένα και στους φίλους μου κύρηγμα για τα καλύτερα προ'ι'όντα στα μαγαζιά της Κιφησιάς?Τόσο μαλάκας ήσουν ρε!!!Τόσο!!!Κι εμείς γελάαααγαμε μαλάκα!!Που νόμιζες ότι πέρναγε το ηλίθιο υφάκι σου, που σουμαθε ο μπαμπάς, καραγκιόζη.Εγώ είμαι πιο πολύ μαλάκας, βέβαια, που καθόμουν και τα άκουγα, και δεν σου έριχνα δυο ξανάστροφες να σηκωθώ να πάω σπιτάκι μου!!Που ρε μαλάκα καραγκιόζη, το έπαιζες λαρτζ και γαμάω ρε μαλάκα και μετά μου έλεγες πόσα λευτά χαλούσες και κερνούσες και τους "΄γυφτους που δέχτηκαν το κέρασμα", μαλάκα!Κι εγώ η ηλίθια, έριχνα πικρά δάκρυα για σένα..Και περίμενα και περίμενα και περίμενα κι έχω γίνει κι εγώ τόσο χεσμένη, ρε μαλάκα, που κάνω μαλακίες στον κόσμο.Που ρε μαλάκα, αν χαλάσω αυτό που έχω τώρα λόγω των κόμπλεξ που μου άφησες, θα έρθω να σου βάλω μολότωφ, ρε καραγκιόζη, να το ξέρεις!!!!Που μ'έκανες, ρε βλαμμένε, να νιώθω τύψεις που σε αγαπούσα ρε μαλάκα!!Που ακόμα και οι κολλητοί σου, ρε μαλάκα, σου έλεγαν πόσο μαλακισμένα μου φέρεσαι!!!Κι εσύ εκεί!!!Να λες ένα κάρο μαλακίες!!Ποιος ρε μαλάκα σε άκουγε?Μόνο εγώ!!Και είμαι σίγουρη, σε όοοοοοολη σου τη ζωή ΜΟΝΟ ΕΓΩ σε άκουγα πραγματικά!Κι έκανα τον ψυχολόγο (άλλη βλαμμένη κι εγώ) για να συνέλθεις, και στο τέλος πήρα μια τεράστια μούτζα!!Το ζώον!!!Και δεν θα τα έλεγα όλα αυτά, αν δεν είχες στείλει εκείνο το μέιλ...Εκείνο που κατέγραφες όσα "καλά είχα μαζί σου"...Μαλάκα...Ό,τι έχω κάνει σε αυτή τη ζωή το έκανα μόνη, και υπάρχει πολλύς κόσμος για να στο επιβεβαιώσει, ρε μαλάκα!Κι αν έκανες κάτι, έστω κάααατι, για μένα, θα έπρεπε να το χαίρεσαι ρε μαλάκα!!!Λέγεται ΑΓΑΠΗ!!!!!!Αλλά πού να ξέρεις εσύ από αγάπη...Καημένεεεεεεεεεεεεε!!!!!!!!!!!!Και όποιος προσπαθησε να σε αγαπήσει τον έκαιγες ρε μαλάκα, δεν το άντεχες!!!Τέσταρες και ξανατέσταρες την αγάπη μου, ρε μαλάκα???Ήσουν ΤΟΣΟ καραγκιόζης!!Τέσταρες εμένα που περίμενα μέρες για να σε δω?Που χανόμουν όταν σε άκουγα?</span></b></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#cc0000;">Αυτά...</span></b></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#cc0000;">Καλύτερα για μένα...Μου άφησες πολλά κόμπλεξ...Θα τα πνίξω τα γαμίδια...Και θα πας κι εσύ στο βάθος και δεν θα ακούγεσαι..Χειρότερος από τον άλλον είσαι..</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-3518896389337595025?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-40756947693835911762009-07-15T21:14:00.003+03:002009-07-15T21:20:42.185+03:00<div align="justify"><span style="color:#333399;">Τί μου κάνετε?Εγώ μετράω πια.Μετράω μέχρι να την κάνω..Περιέργες είναι οι μέρες.Όλο σκέφτομαι.Καλά είμαι, αλλά όλο σκέφτομαι.Είναι και το ΠΜΣ στη μέση, με κάνει και σκέφτομαι πιο πολύ ακόμα.Μαλακίες σκέφτομαι,τίποτε σοβαρό.Με πιάνουν δολοφονικά ένστικτα...Κατάλαβα ότι έμπαιναν στο μέιλ μου και το φέισμπουκ μου..Γαμάτο ε?Ευτυχώς άλλαξα κωδικούς και όλα καλά.Είχε απορία ο πρώην ποιος είναι ο νυν.Τώρα θυμήθηκε να ασχοληθεί μαζί μου.Φοβερό ε?Τώρα με κάθε τρόπο προσπαθεί να μην λείπει από την καθημερινότητά μου..Δεν θα το πετύχει όμως,με τίποτα.Και πού θα πάει, θα βρει κάτι άλλο να ασχοληθεί και θα με αφήσει ήσυχη.Όπως τον άφηνα κι εγώ.Μια συμβουλή θέλω να δώσω μόνο.Η πολύ ελευθερία βλάπτει, παιδιά μου, τη σχέση.Προσπαθείς να μην γίνεσαι υστέρω και καταφέρνεις μόνο να χάνει τον μπούσουλα.Δεν το ξανακάνω.Και δεν χρειάζεται, βασικά.Στη νέα μου σχέση είναι δεδομένα τα κοινά σχέδια.Και ας μετράει λίγο χρόνο.Τα λέμε, πώς να το πω, συνεννοούμαστε για την καθημερινότητά μας.Καλύτερο δεν είναι από το να τον ψάχνεις τον άλλον?Από το να κλαις πικρά γιατί σε ξέχασε και μετά σε έκανε να νιώσεις τύψεις γιατί τον ήθελες δικό σου παραπάνω ώρες?Όσο τα θυμάμαι, χριστέ μου..Πώς άντεχα...Και μέτά λένε αγάπες και κουραφέξαλα..Σκατά..Αγάπη μονόπλευρη ήταν και τύφλα να δω μπροστά μου τί γινόταν.Ποτέ ξανά..</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-4075694769383591176?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-43065893865471422522009-07-11T15:52:00.002+03:002009-07-11T15:58:10.302+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Χαίρεται!!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Βλέπω εφιάλτες τελευταία.Και δεν ξέρω γιατί να πω την αλήθεια..Είμαι αγχωμένη?Είμαι στεναχωρεμένη?Δεν ξέρω..Ξέρεις τί γίνεται??Δεν μπορώ να χαρώ με τα καλά που μου συμβαίνουν..Φοβερό..Νόμιζα ότι μου είχε περάσει αυτό, αλλά όχι..Δυστυχώς.Δεν εμπιστεύομαι ρε πούστη μου τους ανθρώπους πια...Καθόλου..Και πάντά βάζω το κακό με το μυαλό μου.Και με κουράζει αυτό.Δεν μιλάω μόνο για γκόμενο αλλά και παραπέρα...Σίγουρα, μπορώ να πω πως ο κόσμος είναι κακός,μπλα μπλα μπλααα και διάφορα τέτοια κλισέ.Αλλά, το βαρέθηκα κι αυτό..Θέλω να μη με νοιάζει.Θέλω να μην στεναχωριέμαι τόσο πολύ.Θέλω να τα γράφω λίγο στα παπαράκια μου τα κακώς κείμενα..Θέλω να μην είμαι Ξανθόπουλος.Θέλω να μην κλαίγομαι..Θέλω να χαμογελώ και να έιμαι όντως στα παπάρια μου...Ευτυχώς, ΕΥΤΥΧΩΣ!!!!Έχω την οικογένειά μου και τους φίλους.Τις μόνες μου σταθερές.Είμαι τυχερή!Πολύ τυχερή.Άλλοι δεν έχουν ούτε κι αυτό..</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Δεν είμαι στεναχωρημένη..Δεν είμαι τελικά.Αλλά αγχωμένη είμαι...Ναι..Γιατί φοβάμαι μην έρθει κάποιος και μου πάρει μέσα από τα χέρια μου αυτά που αισθάνομαι τον τελευταίο καιρό..Φοβάμαι μη φάω την επόμενη χαστούκα...</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-4306589386547142252?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-26194820441774332492009-06-27T17:17:00.003+03:002009-08-25T09:17:14.059+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#333399;">Χαίρεται..Λονγκ τάιμ, νόου σι!!<br /><br />Πράγματι.Είμαι πολυάσχολη..Πολύτάλαντη κλπ κλπ..<br /><br />Το παρελθόν σε κυνηγά όσο και να το αφήνεις πίσω.Ό,τι και να κάνεις τελικά είναι εκεί, να σε στοιχειώνει με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο..Είτε δεν σε αφήνει πρακτικά και σε κυνηγά χωρίς ντροπή, είτε δεν σε αφήνει ψυχολογικά.Λένε, οι γενικές αλήθειες που τόσο συχαίνομαι, ότι πρέπει να μένεις μόνος για λίγο πριν πας σε άλλη σχέση.Εγώ δεν το έκανα αυτό σχεδόν ποτέ.Αν το έκανα, κρατούσε κανα δυο μήνες και παμ'παρακάτ'..Δεν με χάλασε ποτέ.Ή έτσι νόμιζα...Γιατί τελικά υπάρχει μια μικρή ντουλάπα στην καρδούλα μου, που τα κρατά όλα.Μπορεί μετά από καιρό τα καλά να σβήνονται και τα κακά να φαντάζουν άσχημο όνειρο, δεν θέλουν όμως πολύ τα δεύτερα να βγουν στην επιφάνεια.<br /><br />Δεν μου αρέσει να λέω συνέχεια πόσο ταλαιπωρημένη είμαι.Είναι μαλακία.Μου αρέσει όμως που αρχίζω και αγαπώ αυτό που είμαι..Και ίιιισως ξεκινώ σιγά σιγά να μου δίνω σημασία.Και όπως είπα και παλαιότερα, όταν σέβομαι εμένα, θα με σεβαστούν και οι άλλοι.Είναι κάτι μέρες όμως, που με στοιχειώνει το παρελθόν.Και μπερδεύω το ένστικτο με τον φόβο.Φοβάμαι ή εντοπίζω κάτι περίεργο?Τί γίνεται?Ποιος?Πού?Γιατί?Κι εκεί κάνω μαλακία...<br />Δεν θέλω να κάμω πολλές άλλες μαλακίες..Είμαι πολύ καλά τώρα..<br /><br />Προσεχώς καλύτερα...</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-2619482044177433249?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-90931470336665571902009-06-09T22:17:00.002+03:002009-06-09T22:23:19.933+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Τι χαμπέρια?</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Όλα καλα?</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Εγώ καλά...Ανυσηχητικά καλά..Από εκείνα τα καλά που λες ότι δεν είναι αλήθεια...Ότι δεν το ζεις...Ότι θα ξυπνήσεις και θα είσαι στα παλιά καταθλιπτικά λημέρια...</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Ναι που λέτε..Βιάζομαι πολύ να κρίνω..Βασικά βιάζομαι να σπείρω την καταστροφή..Ναι ναι..Και το πληρώνω μόνη μου βασικά..Με το να βασανίζομαι μόνη μου και να στεναχωριέμαι και λοιπαααααααα και λοιπάαααααα...Ουφ!Τέλος καλό, όλα καλά λοιπόν.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Δεν έχω πολλά να πω..Απλά θέλω να ακυρώσω το προηγούμενο ποστ που τόσο άδικο ήταν..Και να πω ένα πράγμα:τελικά μπορεί μερικοί άνθρωποι να λένε αλήθεια.Απλά έχουμε μάθει τόσο στο ψέμα και στη διακαιολογία, που δεν ακούμε καν την αλήθεια όταν λέγεται..Τί χαζό ε?Κι όμως...</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Σας φιλώ..</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Καλοκαιράκι όμορφο είναι,πάμε να λιώσουμε!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-9093147033666557190?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-64736631553809610492009-05-31T23:05:00.005+03:002009-08-25T09:16:48.513+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#006600;">Να'μαι πάλι..Σήμερα δεν μου πάει καλά η μέρα..Δεν κοιμήθηκα με καλή διάθεση και ξύπνησα με χειρότερη.Αισθάνομαι ότι παρααναλώνω τον εαυτό μου χωρίς λόγο.Πάω να περάσω καλά και μου βγαίνει σκατά.Αισθάνομαι ότι ποτέ μου δεν θα ηρεμήσω εντελώς.Ούτε για μία συνεχόμενη ημέρα.Ω ναι...Δεν γίνεται..</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#006600;">Δεν μπορώ να πω άλλα...</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#006600;">Καλή σας νύχτα, καλή εβδομάδα και καλό μήνα αύριο...</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-6473663155380961049?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-67140950762123749372009-05-18T19:13:00.003+03:002009-05-18T19:21:49.890+03:00<div align="justify"><strong>Δεν ξέρω τί είναι αυτό που σε κάνει να συχαίνεσαι τελικά έναν άνθρωπο που λάτρεψες?Γιατί βλέπεις καθαρότερα?Γιατί βλέπεις πράγματα που τώρα λες πως δεν θα άφηνες να πέσουν κάτω?Είναι αυτόματη αντίδραση του οργανισμού για να επιβιώσεις?Ή ανακαλύπτεις πως ήσουν τόσο τυφλή όσο δεν έπαιρνε?Ή η έκβαση της σχέσης φέρνει το αποτέλεσμα αυτό,το να βλέπεις πόσα και πόσα στραβά είχε αυτός ο άνθρωπος?Ή απλά δεν είχε στραβά τόσο σοβαρά, απλά εσύ τώρα δεν είσαι ερωτευμένος και δεν τα αφήνεις να προσπεράσουν?Πραγματικά δεν μπορώ να ξέρω.Αυτό που καταλαβαίνω όμως είναι ότι χαίρομαι τρομερά που προχώρησα παρακάτω.Ξέρω ότι δεν θα ξεμπερδέψω εύκολα.Ξέρω ότι θα με ενοχλεί και διάφορα τέτοια.Δεν κάνω πίσω με τίποτα πλέον.Γιατί ρε πούστη μου, είμαι μια χαρά!Πέρασα ένα κάρο μήνες στη μιζέρια με στιγμές ευτυχίας, και ώωωωωωωωωωωωρες μαλακίας που δεν μου άξιζε.Δεν ζητώ εξηγήσεις, δεν δίνω επίσης.Απλά θέλω να πάω μπροστά.Να κυνηγήσω αυτό που μου αξίζει τώρα,να βρω κάποιον που θα με αγαπήσει..Επιτέλους?Να με αγαπήσει και όχι να με γαμήσει...Να μη με γαμήσει ψυχολογικά κανένας πια..Βαρέθηκα...Δεν έχω άλλα να δώσω..Μόνο να πάρω.Και θα δώσω ό,τι πάρω...Μόνο εάν κάνω παιδιά θα καταθέσω πάλι την ψυχούλα μου..Ποτέ ξανά για σύντροφο..Μόνο, το'χω ξαναπεί, σε εκείνον τον μάγκα που θα αντέξει να περιμένει να φύγουν όλοι μου οι φόβοι και οι ανασφάλειες..Αν βρεθεί.Αν όχι, είπαμε, έχω εμένα!!!</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-6714095076212374937?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-33252895478566409372009-05-11T21:26:00.002+03:002009-05-11T21:32:44.420+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#993399;">Πάνω από ένα μήνα μετά, ηρεμότερη από τον προηγούμενο καιρό..Και ίσως ευτυχισμένη..Ξέρετε γιατι?Γιατί δεν ξέρω τί μου γίνεται!Και πολύ γουστάρω.Είδα με άλλα μάτια το παρελθόν.Και μετά αποφάσισα ότι δεν θέλω να το ξαναδώ.Το παρελθόν και ό,τι το αφορά.Καλά να είναι εκεί που είναι,το έζησα, οκ..Τέλος όμως!Βαρέθηκα να ψάχνω και να βρίσκω κλπ κλπ κλπ..Βαρέθηκα..Θέλω να είμαι εγώ.Δεν θέλω να δίνω και πολλές πολλές εξηγήσεις πια...ΦΕΥΓΩ ΓΙΑ ΜΕΝΑ!!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-3325289547856640937?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-80014352030006989142009-04-06T10:19:00.002+03:002009-04-06T10:25:33.183+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Αυτή τη στιγμή γράφω, γιατί κρατιέμαι να μην τα σπάσω όλα..Η ιστορία επαναλμβάνεται πάλι και ξανά και ξανά..Και είναι αστείο.Είναι αστείο να είσαι σε μια σχέση, να λες να λες να λες, και να σε βγάζει ο άλλος τρελή και γκρινιάρα και να σε γράφει και στ'αρχίδια του...Είναι αστειότερο, όταν τον στέλνεις, και την επόμενη μέρα αρχίζει και σε διεκδικεί.Και σου λέει εκείνα που ήθελες να ακούσεις.....Και δεν το θέλω, φίλες και φίλοι!Για την ακρίβεια, συχαίνομαι να μου το κάνουν αυτό!Θα προτιμούσα να παραμείνουν στις απόψεις τους και να μην τις αλλάξουν, είναι πιο δίκαιο!Είμαι εντελώς τούρμπο τώρα..Και πρέπει να ηρεμήσω και δουλέψω..Νομίζω ότι, πώς να το πω...Αρκετά ασχολήθηκα..Έκλαψα, πόνεσα, έπεσα στα πατώματα και όλα αυτά γιατί????Για τίποτα...Απολύτως τίποτα...Ξύπνησαν οι σκλαβοι Αντωνάκη!!!!!!!!ΣΤΑ ΔΙΑΛΑ ΑΝΤΩΝΑΚΗ!!!!!!!!!!!!!!!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-8001435203000698914?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-58007023950098431962009-03-31T20:26:00.002+03:002009-03-31T20:34:35.648+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Χαίρεται!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Η απόφαση πάρθηκε και η ιστορία επαναλαμβάνεται!Για να μην αποτρελαθώ, μιας και τελικά είναι πολύ έυκολο, τα παρατάω και επιστρέφω σπίτι!Και αισθάνομαι μία ανακούφιση άλλο πράμα!Περίπου...Γιατί δεν ξέρω τί θα αντιμετωπίσω.Γιατί πηγαίνω για ειδικό λόγο σπίτι μου, που παράλληλα θα με κάνει να ξεφύγω από τον γενικό λόγο που δεν νιώθω καλά!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Τελικά ή είμαι πολύ κακός άνθρωπος ή πολύ καλός!Γιατί δεν είμαι ευθύς...Για να μην πληγώσω τους άλλους, δεν τους λέω ευθέως τί σκέφτομαι!Περιμένω λίγο να καταλάβουν..Και τελικά σκάω γιατί έχω απωθυμένα και δεν τα έχω πει..Και πάλι..όταν σκάσω, δεν θα τα πω ευθέως...Θα προσπαθήσω να βρω έναν τρόπο που να μην τους πληγώσει..Αντί να πω, ας πούμε "Ρε μαλάκα!!Σάλτα και γαμήσου και άσε με ήσυχη επιτέλους με τις μαλακίες σου!!!", προσπαθώ να το φέρω σωστά και να ρίξω το φταίξιμο στον εαυτό μου που δεν πήγαν καλά τα πράγματα...Έχω όμως ένα άλλο καλό..όταν λέω τέλος, εννοώ τέλος!Όταν σκάσω δεν έχει γυρισμό!Θα δώσω ευκαιρίες..Μπορεί να μην τα λέω ευθέως, αλλά προσπαθώ να κουβεντιάσω...Αλλά νιώθω άσχημα όταν κλαίω..Νιώθω ότι στεναχωρώ τους άλλους.Και επίσης,να πω την αλήθεια, παληκάρια μου,δεν πιστεύω πραγματικά ότι μπορεί να σε πληγώσει κάποιος που σε αγαπάει.....Αν το κάνει, είναι είτε για σοβαρούς λόγους είτε γιατί ποτέ δεν σε έχει "ψάξει"...Τες πα..Μπορεί οι ψυχολόγοι να έλεγαν ότι φεύγω από το πρόβλημα..Χέστηκα...</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-5800702395009843196?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-10330597480754569992009-03-30T20:57:00.002+03:002009-03-30T21:12:58.907+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Χαίρε!!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Το ιντερνετ στο σπίτι με έκαψε...Κάηκα...Κάθομαι ώρες, έχω αφήσει πίσω τα πάντα..Απομονώνομαι συνεχώς κα ασταμάτητα!Μια χαρά!Μπράβο μου!Και μόλις χθες συνειδητοποίησα ότι ήθελα να πάω για καφέ και δεν είχα κανέναν...μόνο μια κοπέλα, που είχε κανονίσει βέβαια!Και μετά αφησα τις προσπάθειες κοινωνικοποίησης και ξανακύλησα στην μοναξιά του διαδικτύου..Τί να πεις..Τί να πεις..Δεν ξέρω πάλι τί μου γίνεται.Μόνο τι δεν θέλω ξέρω...Και δεν ξέρω ούτε και αυτό πώς να το εκφράσω..Σήμερα επιστρέφοντας από τη δουλειά, ένοιωσα εφορία στη σκέψη ότι μεγάλωσε η μέρα τόσο..Αχχχ!!!Έρχεται το καλοκαιράκι..Απλά και άνετα ρουχαλάκια, πεδιλάκια και προπαντος όρεξη για ζωή!Ναι!Το καλοκαιράκι μου έρχεται και περισσότερη όρεξη..Πέρισι τέτοιον καιρό σχεδίαζα τον ερχομό μου εδώ..Δεν ξέρω αν το είχα κλείσει κι όλας το σπίτι..Είχα τόσα όνειρα και τόση όρεξη..Ουυυυ....όνειρα ότι οι μέρες μου θα γίνουν πολύ ευτυχισμένες, ακόμα πιο ευτυχισμένες, θα ξεχειλίζει η ευτυχία από τα μπατζάκια..Είχα και μόλις αλλάξει δουλειά και ένοιωθα ότι θα κατακτούσα τον κόσμο..Και έφαγα κάτι χαστούκες!!!ΝΑ!!με το συμπάθειο..Έπεσα και γκρεμοτσακίστικα από τα σύννεφα..Πάλι από την αρχή...Και άργησα...Η δουλειά ειδικά, μου γάμισε την ψυχολογία!!Εντελώς..Δεν ήθελα να ξυπνάω να πηγαίνω..</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Από τότε άλλαξαν πολλά..Η δουλειά, τα ενδιαφέροντα, τα αισθήματα...πολλά..Και έμεινε ο θυμός.Πολλύς θυμός.Να φάνε και οι κότες..Με το παραμικρό είμαι έτοιμη να τα σπάσω όλα..Και είναι η πρώτη φορά, κυρίες και κύριοι, που δεν απογοητεύομαι από τον εαυτό μου..όχι βέβαια!Επιτέλους!!Συγχαρητήρια!!!Είναι η πρώτη φορά που θεωρώ ότι φταίει εξ ολοκληρου κάποιος άλλος..</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Ξέρετε τί σημαίνει για μένα αγάπη και σχέση?Και έρωτας και γάμος??Σημαίνει ευτυχία..Σημαίνει ένα καράβι που πλέει.Θα έχει και φουρτούνες, αλλά οκ...Θα ξεπερνιούνται, με κουβέντα και αλληλοκατανόηση.Άντε να κάνεις και υποχωρήσεις, οι οποίες όμως δεν θα καταπατάνε τις ελευθερίες σου.Όταν όμως βλέπεις ότι όλο αυτό γίνεται για το τίποτα, τί κάνεις?Μ??Για πες...Δεν ξέρω πραγματικά...Είμαι σε μια φάση που ο άλλος έχει βελτιωθεί κατά πολύ.Αλλά τί να το κάνω τώρα??όταν έπεφτα στα πατώματα και έκλαιγα, τί έκανε?Άλλαξε?Και θα μου πεις, θέλεις να τον αλλάξεις?όχι...αλλά όταν εσύ αλλάζεις κάποια πράγματα, γιατί τον αγαπάς και θέλεις να είναι ευτυχισμένος, περιμένεις το ίδιο..Και δεν γίνεται.Και τί κάνεις?Δεν ξέρω..Δεν ξέρω τί μου συμβαίνει.Μάλλον πέτυχα τον σκοπό μου και τώρα δεν έχω ενδιαφέρον..Μπορεί δεν ξέρω..Ειλικρινά..</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-1033059748075456999?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-45011468443764028422009-03-23T22:53:00.002+03:002009-03-23T23:15:50.132+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">'Αργησα..Το ξέρω..Δεν είχα και κάτι να πω βασικά..'Η όταν είχα κάτι να πω, δεν μπορούσα να γράψω..Στη δουλειά δεν έχω χρόνο, και στην υπόλοιπη ζωή δεν έχω χρόνο...Είχα άλλη μια κρίση τελευταία.Ήθελα να γράψω, αλλά δεν πρόλαβα.Πραγματικά είμαι στο τρέξιμο πλέον.Σχολάω αργά, έχω γεμίσει δραστηριότητες..Και αναρωτιέμαι: αυτή είναι η ζωή πλέον?Τρέξιμο?</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">'Εβαλα νετ στο σπίτι επιτέλους.Τόσον καιρό δεν είχα βάλει, γιατί πίστευα πως θα αλλάξω σπίτι σύντομα.Αλλά δεν έγινε.Όχι ότι το ήθελα και τρελά.Έφτιαξα τη ζωή μου πλέον γύρω από αυτή τη γειτονιά.Εκτός εάν έβρισκα ένα σπίτι, λίγο μεγαλύτερο από αυτό, επιπλωμένο, καινούριο, με αυτόνομη θέρμανση και με λίγα λευτά.Δεν γίνεται όμως.Οπότε σκάω.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Ένα θέμα που με απασχολεί πολύ τελευταία, είναι ο γάμος.Με πιέζουν.Ο χρόνος, το σόι, η κοινωνία, το βιολογικό ρολόι...Πολλά.Και αναρωτιέμαι.Το θέλω?Πόσο?Και τί άλλο θέλω να κάνω?Και πόσο το καθυστερώ?Και γιατί το καθυστερώ?Επειδή οικονομικά δεν με παίρνει?Επειδή σ σχέση μου είναι πιπίνι και δεν αισθάνεται έτοιμο?Επειδή θέλω να πηδήξω κι άλλα πιπίνια?Επειδή αισθάνομαι έφηβη σε κορμί τριαντάρας?Μήπως εγώ φταίω?Μήπως δεν το σμπρώχνω?</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Ας πούμε ότι είχα μια σχέση με κάποιον που ήταν έτοιμος.Με πήγαινε στους γονείς του συνεχώς, η σχέση ήταν σε άλλες βάσεις, και όλα καλά.Θα το έκανα?Γιατί αισθάνομαι ότι και πάλι δεν θα το έκανα?Όταν είμαι ευτυχισμένη, σκέφτομαι ότι οκ, γίνεται,να φορτωθώ κάποιον μια (??) ζωή και να κάνω παιδιά..Θέλω?Μπαα...Και ανυσηχω.Αν και, η ζωή μου δεν είναι διαφορετική από μίας παντρεμένης.Μένω με τη σχέση μου ουσιαστικά, μοιραζόμαστε έξοδα και έσοδα, βαρέθηκα να βγαίνω, θέλω να κάνω φαγητά και καθαριότητες και γενικά όλα αυτα τα παντρεμένα..Και μετά το ξανασκέφτομαι...Δηλαδή, να ενώσω τη ζωή μου με κάποιον?Να δημιουργήσω δική μου οικογένεια?ΚΑι αν δεν είμαι έτοιμη να αφήσω τη δική μου?Και αν δεν είμαι έτοιμη να μπω και σε μια άλλη?Και αν δεν είμαι τόσο ανεξάρτητη όσο νομίζω?Και αν δεν μπορώ την μονογαμία?Τί γίνεται ρε παιδιά?Τί γίνεται?</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Τό θέμα για μένα είναι και λίγο γενικότερο.Η κοινωνία αυτή περιθωριοποιεί τις γυναίκες.Στη δουλειά, στην οικογένεια, παντού.Παντού η γυναίκα φροντίζει..Προσέχει.Τρέχει..Και πληρώνεται πάντα λιγότερο.Και δεν εννοώ σε ευρώ...Και δεν ξέρω εάν θα τα αντέξω εγώ αυτά..Ήδη έχω πολλά στο κεφάλι μου.Και σε περιόδους που είμαι πολύ ερωτευμένη, φροντίζω πολύ και τρέχω...Όταν είμαι πιο ήρεμη όμως, βαριέμαι..βαριέμαι να σκέφτομαι, να συζητάω λύσεις, να βρίσκω τρόπους να κάνω έναν άντρα να με αγαπάει κλπ κλπ κλπ...Βαριέμαι να δίνω οδηγίες χρήσης για το πλυντήριο.Βαριέμαι να εξηγώ το ΠΜΣ...Βαριέμαι, ρε παιδί μου!Και μην μου πει κανείς, ότι σε μια σχέση όταν είναι καλή δεν κάνεις προσπάθεια, γιατί θα τον δαγκώσω!!!Καμμία σχέση δεν είναι εύκολη!Όλες προσπάθεια χρειάζονται..όλη η ζωή μια προσπάθεια είναι..Κι εγώ ΒΑΡΙΕΜΑΙ!!!!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Μου λείπει, ρε παιδί μου, ο πρώτος καιρός...Γνωρίζεις κάποιον, καρδιοχτυπάς,βγαίνετε, φιλιέστε,αχβαχ και πάει λέγοντας...Γιατί όλα αυτά αλλάζουν...ηρεμείς και γαληνεύεις και ναι, και κάθεστε σπίτι και είστε αγκαλιά και ναι, και όλα ωραία...Και ρωτάω εγώ: τα πλυντήρια ποιος θα τα βάλει?Ποιος θα ξεσκονίσει?Ποιος θα νοιαστεί?Η γυναίκα..Κι εγώ ΒΑΡΕΘΗΚΑ!!!Βαρέθηκα, ρε παιδί μου!!!Βαρέθηκα...Γιατί για μένα τα πράγματα είναι απλά,σ'αγαπώ - μ'αγαπάς-πότε θα γίνω μάνα-έγινα μάνα και πάει λέγοντας.Και βαρέθηκα σε αυτή την κοινωνία ο γάμος να είναι θέμα ταμπού!Γιατί ρε παιδι μου??Αφού μ'αγαπάς, τα πάμε καλά κλπ κλπ, ποιο είναι το πρόβλημα?Έλα μου ντες??????Το έχουμε αναγάγει σε επιστήμη..Κι εγώ δέν θέλω να παντρευτώ και ο άλλος δεν θέλει και η άλλη φίλη μου δεν θέλει και γαμησέ τα φίλε...Και συζήτηση και κουβέντα και νάζια και κόλπα και μη χέσω....Συζητάς, σε λένε γκρινιάρα, αφήνεις ελευθερίες, σε καβαλάνε..Ε όχι!!Βαρέθηκα...</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Γιαυτό σκέφτομαι ότι δεν είμαι φτιαγμένη για σχέσεις και υποχωρήσεις....Και αν καταφέρει κάποιος να μου αλλάξει γνώμη, θα είναι πολύ μάγκας...Τα μόνα επιχειρήματα που έχω ακούσει είναι το βιολογικό ρολόι και το "ε,και τί άλλο σου έμεινε??".ΕΓΩ.Αυτό μου έμεινε...</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-4501146844376402842?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-4773314056566514352009-02-24T17:37:00.002+03:002009-02-24T17:43:15.738+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Σχεδόν βράδυ είναι ,αλλά δεν πειράζει κανέναν!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Το 2009 μου μπήκε με πολλά πολλά νεύρα!Ήμουν σε υστερική κατάσταση και σκεφτομουν ότι αν αυτό ήταν δείγμα της χρονιάς που έρχεται, θα την είχα πατήσει!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Παρόλαυτά θυμάμαι να έχω μια παράξενη ελπίδα ότι φέτος θα ήταν η χρονια μου!Ότι φέτος όλα θα πήγαιναν καλά!Και δεν ήταν τυχαίο, για να πω την αλήθεια..Πράγματι, ένα κάρο πράγματα μου πάνε καλά.Άλλαξε η ψυχολογία μου, όπως έχω πει και παραπάνω...Μικρά και μεγάλα πράγματα παίρνουν καλή τροπή κι έτσι οπλιζομαι με δύναμη για την συνέχεια.Θυμάστε που έλεγα πόσο φοβάμαι?Πως ,ακόμα κι αν όλα πηγαίνουν καλά εγώ φοβάμαι?</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Ε, αυτό το πετάω σιγά σιγά..Δεν φοβάμαι!!ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ!!!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-477331405656651435?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-27653238257067217072009-02-20T11:18:00.002+03:002009-02-20T11:20:49.338+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Καλημέρα κυρίες και κύριοι!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Πρέπει να το πάρω απόφαση ότι από δω και πέρα θα γράφω σπάνια πολύ.Και αυτό είναι καλό.Για δύο λόγους: α) Δεν αισθάνομαι τόσο χάλια πια.Είμαι πολύ καλά. β) Δεν έχω πια τόσο χρόνο στο γραφείο να ασχολούμαι.Το μπλογκ το άνοιξα κι εγώ σε μια ανάγκη να βγάλω το μέσα έξω μου.Και το κατάφερα.Και νιώθω καλά, να πω την αλήθεια!Τί να λέω...Όλα μια χαρά, μην ματιαστώ πάλι!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Καλό Σαββατοκύριακο!!!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-2765323825706721707?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-83141245032664015172009-02-17T10:17:00.001+03:002009-02-17T10:18:57.572+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#3366ff;">Πέρασε καιρός...</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3366ff;">Βασικα δεν είχα και πολλά να πω.Παραιτήθηκα και καθόμουν μία ολόκληρη εβδομάδα και ήταν πολύ ωραία!Και από χθες ήρθα στη νέα μου δουλειά που επίσης είναι πολύ ωραία...Δεν έχω και πολλά να πω πια..Τα κομμάτια μπαίνουν στη θέση τους και νιώθω πολύ καλύτερα..</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-8314124503266401517?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-77027286081618631112009-02-03T13:25:00.002+03:002009-02-03T13:42:10.515+03:00<div align="justify">Έχω πολλές μέρες να γράψω..Άλλαξαν πολλά από εκείνη την ημέρα.Η διάθεσή μου δεν είναι και τόσο ανεβασμένη.Το καλό της υπόθεσης είναι ότι παραιτήθηκα.Ήρθε η απάντηση που περίμενα και ήταν θετική.Και είναι η ευκαιρία μου να αποδείξω τί αξίζω.Το ήθελα πολύ κι έγινε.Ευτυχώς!Η αλήθεια είναι ότι έχω αγχωθεί λίγο πάλι.Τί θα αντιμετωπίσω και αν κάνω την σωστή κίνηση.Θα δούμε όμως.Βέβαια, αρκετά πράγματα είχαν αλλάξει εδω προς το καλύτερο, αλλά η πίκρα και η στεναχώρια που μάζεψα ήταν αρκετή για να μην θέλω να συνεχίσω να προσπαθώ.Για να δούμε..</div><div align="justify">Το πολύ πολύ να είναι χάλια και να ψάχνω πάλι για δουλειά.Για να δούμε.</div><div align="justify">Είχα πρόβλημα και στη σχέση μου την Κυριακή.Ένας καβγάς, στον οποίο αρχικά ομολογώ φέρθηκα υστερικά, πήγε την προσπάθεια 10 βήματα πίσω.Λογικό είναι όμως.Δεν είναι δυνατόν να βελτιώνεις την συμπεριφορά σου μόνο για λίγες μέρες.Είναι σαν να μην έχει γίνει τίποτα.Το καλό της υπόθεσης είναι ότι είδα τον εαυτό μου να αντιδρά πιο ήρεμα.Δεν έσκασα στην στεναχώρια όμως....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-7702728608161863111?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-4494722506544489302009-01-23T10:59:00.002+03:002009-01-23T11:22:01.960+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Καλημέρα.Παρασκευή σήμερα και αισθάνομαι πολύ κουρασμένη.Πέρασε πολύ γρήγορα η εβδομάδα και, ενώ κοιμόμουν νωρίς σχετικά, το πρωί δεν μπορώ να σηκωθώ στην ώρα μου με τίποτα, με αποτέλεσμα να φεύγω τρέχοντας για δουλειά.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Χθες, είδα αυτή τη στιγμή της αλήθειας.Ήταν ένα παιδάκι,καμμία 30άρα το πολύ, το οποίο, λέει, ήθελε να ανοίξει ένα περίπτερο, λέει, και το κρατάει στον πατέρα του, λέει, που δεν του το αγόρασε.....Μόνο την μάνα του αγαπάει, λέει, και όταν κέρδισε την κατοστάρα, έτρεξε στη μάνα του.....Και , λέει, χώρισε μια γκόμενα, λέει, που ήταν φτωχή, λέει, γιατί χάλασε μία πιστωτική κάρτα να βγαίνει μαζί της, λέει...Ξέρασα 10 φορές.Θα μου πεις, γιατί το είδες?Μαζοχισμός.Βρε παιδιά, το παιδί έχει οικονομικό πρόβλημα απ'ότι κατάλαβα και τα ρίχνει στον πατέρα του.Εγώ αυτό που ξέρω είναι πως, ναι οι γονείς κάνουν πολλά και χοντρά λάθη.Ε ΞΕΚΟΛΛΑ ΠΙΑ!!!Πάρε τη ζωη΄στα χέρια σου και προχώρα!Μάθε, μορφώσου, δούλεψε!Και μετά, βρίζω εκείνους που λένε ότι οι νέοι σήμερα θέλουν να γίνουν διευθυντές...Αλήθεια είναι, ρε πούστη μου...Απογοητεύτηκα!!Εγώ είχα πτυχίο και δούλευα σε καφετέρια μέχρι να βρω δουλειά!Δεν καθόμουν να κλαφτώ στη μάνα μου γιατί δεν μου αγόρασε περίπτερο!Δηλαδή, για να καταλάβω...Πρέπει όλα να τα κάνουν οι γονείς?????Και όχι τίποτε άλλο, μετά θα σου κοπανάνε από πάνω ότι "εγώ σε βοήθησα, μου έχεις υποχρέωση".Πάντα πίστευα ότι τα οικονομικά προβλήματα με έσπρωξαν να βρω δουλειά από νωρίς, και ότι αλλιώς θα καθόμουν κι εγώ να σπουδάζω με την ησυχία μου και να βρω δουλειά με την ησυχία μου.Δεν ξέρω αν θα το έκανα, δεν θα το μάθω ποτέ.Αυτό που έχω μάθει τόσα χρόνια, και με την εμπειρία γνωστής που με το πτυχίο στο χέρι ΑΠΑΙΤΟΥΣΕ να της βρουν καλή δουλειά οι γονείς της και να της δίνουν λευτά για διακοπές και για καφέ και για ρούχα και για κομμωτήριο στην μικρή ηλικία των 30 (!!!!), είναι ότι πολλοί παίρνουν κάποια πράγματα ως δεδομένα.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Με ρωτούν ας πούμε," γιατί δεν κάνεις αποταμίευση τόσα χρόνια που δουλεύεις??Εγώ έχω 15000 ευρώ στην άκρη!Και θα πάρω δάνειο για σπίτι.Και πληρώνω το αυτόκίνητο!Και πάω και τα ταξίδια μου...Μάλλον το τσιγάρο πρέπει να κόψεις γιατί είναι πολλά λευτά...".Και στεναχωριόμουν, που λέτε γιατί δεν κατάφερνα να κάνω κάτι....Τους τελευταίους μήνες έχω αναθεωρήσει πλήρως..Για όλους...Οι περισσότεροι έχουν βοήθεια από τους γονείς.Και το θεωρούν τρόπο ζωής, όπως εγώ θεωρώ τρόπο ζωής τον χωρίς βοήθεια από τους γονείς..Και δεν καταλαβαίνουν πόση μεγάλη βοήθεια είναι αυτό!Κι έρχονται και μου λένε μπούρδες!!!Γιατί μπούρδες τα θεωρώ να απαιτείς από τους γονείς σου.Εκείνοι δεν έχουν ψυχή?Δεν έχουν ζωή???Τί είναι?Τέλειωσαν?Ειδικά όταν είσαι τόσο τυχερός και τους έχεις και τους δύο γονείς σου, δεν θα ήταν ωραίο τώρα που μεγάλωσαν τα παιδιά τους να κάνουν τα ταξιδάκια τους, να πηγαίνουν τις βολτίτσες και γενικά να ζήσουν επιτέλους??????Κι εγώ κατηγορούσα πολύ.Στα ψυχολογικά σημεία κυρίως.Το πιο βολικό είναι αυτό.Το βολικότερο όμως είναι, να τραβήξεις το δικό σου δρόμο και να τους αφήσεις στην ησυχία τους!!!Κι έτσι θα είσαι ήσυχος κι εσύ.Και όταν θα έρθει η στιγμή να σε βοηθήσουν, ας το κάνουν και να το λάβεις σαν δώρο, όχι σαν υποχρέωσή τους!!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-449472250654448930?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-74248906399819769542009-01-19T14:56:00.003+03:002009-01-19T15:01:43.512+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Κοντεύει να έρθει το απόγευμα βέβαια, αλλά τί να κάμω!Τώρα άδειασα να γράψω.Πέρασα που λιέτε, ένα όμορφο Σαβ/κο.Ξύπνησα με όρεξη κλπ κλπ.Δύο βδομάδες τώρα τα ίδια και τα ίδια γράφω και φτου φτου μην αυτοματιαστώ και πάω κατά διαόλου πάλι!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Το 2009 πάντως, είχα δίκιο που είχα μια καλή ελπίδα.Ή εγώ την ελπίδα την έκανα γεγονός.Το θέμα είναι πως όλα μια χαρά είναι και πολύ χαίρομαι που δεν έκανα καμμιά πατάτα που δεν θα έπαιρνε επιδιόρθωση.Αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω 1μιση χρόνο, θα φερόμουν λίγο αλλιώς σε μερικά πράγματα.Αλλά δεν μπορώ να τον γυρίσω.Μπορώ μόνο να εκμεταλλευτώ τον χρόνο που έρχεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.Μακάρι!!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-7424890639981976954?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-59869613035004803902009-01-16T10:56:00.003+03:002009-01-16T11:05:49.442+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Καλημέρα κόσμε!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Μια βροχερή Παρασκευή (κι έχω απλώσει ρούχα, γαμώτο...), που μέσα μου δεν είναι βροχερή!Η εβδομάδα αυτή πέρασε εύκολα και γρήγορα.Και κουραστικά, βασικά.Αλλά χαίρομαι πολύ.Χαίρομαι γιατί σιγά σιγά βελτιώνομαι.Και αυτόματα πολλά πράγματα πάνε καλύτερα.Ή τουλάχιστον τα βλέπω με πιο θετικό μάτι, τί να πω.Ακόμα και στη δουλειά, περνώ καλύτερα..Είναι όπως τα μαλιά.Είναι κάτι μέρες που τα συχαίνεσαι, λαδώνουν εύκολα,δεν μπορείς να τα φτιάξεις καλά και αποφασίζεις να τα κόψεις.Εκείνη την ημέρα θα στρώνουν, θα είναι λαμπερά και θα σκέφτεσαι μήπως δεν πρέπει να τα πειράξεις.Κι εκεί είναι το δίλλημα.Τα κόβεις τελικά ή τα αφήνεις και βλέπεις?</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Αυτές τις μέρες δεν θέλω να πιέσω τίποτα.Θέλω να αφήσω τα πράγματα να φέρουν μόνα τους τις εξελίξεις.Βαρέθηκα να ψάχνω απαντήσεις.Κούρασα πολύ το μυαλό μου.Πάρα πολύ!!!Να ψάχνω να βρω την πιο σωστή λύση για όλα τα πράγματα.Για όλα!Ακόμα και για το πώς θα φτιάξω τα ντουλάπια μου.Δεν μιλάμε δηλαδή μόνο για αποφάσεις ζωής!Η ζωή είναι μικρή.Περνούν οι μέρες και δεν το καταλαβαίνω.Καλό είναι λοιπόν να είμαι και λίγο ανέμελη..</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Καλό Σαββατοκύριακο!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-5986961303500480390?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-51239749287596256022009-01-13T14:46:00.002+03:002009-01-13T14:54:58.944+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#6600cc;">Καλημέρα!!!!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#6600cc;">Η διάθεσή μου έχει αλλάξει πάρα πολύ!Έχω και δουλειά, βέβαια, και ξεχνιέμαι αρκετά.Διάβαζα ένα βιβλίο ψυχολογίας πρόσφατα, που λέει ότι για όλα φταινε οι σκέψεις.Δεν ξέρω εάν είναι αλήθεια ή όχι, αυτό που ξέρω είναι ότι το κουράζω πολύ το θέμα...Και με βασανίζει.Και είναι πιθανότατα, η πηγή του κακού...Ξεκίνησα και γυμναστήριο συν τοις άλλοις.Ευτυχώς έχει ένα ακριβώς κάτω από το σπίτι μου και έκανα δώρο στον εαυτό μου μια συνδρομή.Και κάθε φορά που πάω, γίνομαι άλλος άνθρωπος!Είναι φοβερό!Αν το ήξερα, ίσως να το έκανα και νωρίτερα (σιγά μην είχα λευτά).Το θεμα είναι πως, όσο πιέζομαι από τον χρόνο, τόσο καλύτερα τον οργανώνω.Το είχα και τον Σεπτέμβρη αυτό, διάβασμα, μαθήματα, δουλειά, δουλειές του σπιτιού, κι εγώ ήμουν ευτυχισμένη!!Μόλις τελείωσε η πίεση άρχισα πάλι να σκέφτομαι μίζερα και να αναλώνω τον χρόνο μου με μουρμούρα και γκρίνια..Τώρα που τα σκέφτομαι απορώ πώς έχανα τον χρόνο μου έτσι!Τί χαζή που είμαι!Κάθησα και πιέστηκα και νευρίασα και αγχώθηκα με πράγματα που θα μπορούσα να τα αποφύγω.Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω τον χρόνο μου αλλιώς.Τί χαζή που είμαι!Πόσο μικρά φαντάζουν τα προβλήματα όταν περνά η μπόρα..Η μπόρα όμως άφησε λακούβες και βρωμιές, που θέλουν καιρό να φτιάξουν.Ας είναι...Όλα θα πάνε καλά.Εδώ ο κόσμος χάνεται, κι εγώ αρμενίζω στην μιζέρια!Δεν είναι χαζό?Τώρα φαίνεται χαζό!Πόσο βασάνισα τον εαυτό μου!Αλλά μου αρκεί που πέρασε.Μου αρκεί που ξυπνώ το πρωί αυτές τις μέρες, και λέω ευχαριστώ που ζω και σηκώνομαι από το κρεβάτι μου.Ευχαριστώ που έχω μια ολόκληρη μέρα μπροστά μου να την γεμίσω με δημιουργία και διασκέδαση!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-5123974928759625602?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-3803248425781280462009-01-12T09:52:00.002+03:002009-01-12T10:40:56.266+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Καλημέρα, κόσμε!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Τελικά το τηλεφώνημα ήταν μισομούφα, αλλά δεν απελπίζομαι.Πέρασα ένα πολύ όμορφο Σαβ/κο και μου έφτιαξε ακόμα περισσότερο η διάθεση.Μέσα στις γιορτές, που περνούσα πάλι τις απελπισίες μου, έπεσα με λυγμούς στην αγκαλιά της μάνας μου.Αυτό δεν έχει ξαναγίνει...Της άνοιξα την καρδιά μου, είπα αυτά που με απασχολούσαν και ένιωσα αυτόματα καλύτερα.Και μου είπε αυτό που δεν έχω καταφέρει 30 χρόνια τώρα: να σκέφτομαι τον εαυτό μου πάνω απόλα.Και προσπαθώ να το κάνω πράξη.Γιατί δνε ήξερα ποτέ πού είναι τα όρια του εγωισμού.Και "ναι¨ και "ό,τι θες" και τέτοια και τελικά δεν είναι τόσο καλό αυτό.Αλλά, αυτό που κατάλαβα επιπλέον είναι ότι το ίδιο ισχύει και για τους άλλους.Ιδιαίτερα για εκείνους που το κάνουν πράξη.Επειδή εγώ έκανα όλα τα θελήματα, πίστευα ότι έπρεπε και οι άλλοι να κάνουν το ίδιο.Το να μου πει κάποιος ότι "ήθελε να κάνει κάτι¨, με το οποίο δεν συμφωνούσα γιατί εγώ δεν θα το έκανα, με φόρτωνε με θυμό.Και δεν μιλάμε τώρα, για άσχημα πράγματα.Μιλάμε για πράγματα του στυλ, "είμαι κουρασμένος/η και θέλω να λιώσω στην τηλεόραση", ή "βαριέμαι να βγω" και τέτοια ανάλογα.Εγώ πάντα φοβόμουν να τα πω αυτά.Φοβόμουν να πω ότι βαριέμαι να βγω μαζί σου, ακόμα και αν έχω να σε δω καιρό.Φοβόμουν να πω, ότι δεν θέλω να πάμε για φαγητό γιατί δεν έχω λευτά, γιατί κάνω δίαιτα, γιατί είμαι μακρυά και δεν θα βρίσκω να παρκάρω.Φοβόμουν ακόμα να αντιδράσω εάν κάποιος με έστηνε ώρα κι εγώ περίμενα ντυμένη.Χρόνια τώρα προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως, όταν αντιδράς προκαλείς τον σεβασμό του άλλου.Ξέρει τα όριά σου.Αλλιώς τα ξεπερνά αλόγιστα και όταν θα αντιδράσεις θα σου φέρει 10 παραδείγματα που δεχόσουν την ίδια κατάσταση.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε.Πολλές φορές αναρωτιέμαι πώς θα ήμουν αν μερικά πράγματα τα ήξερα πριν 10 χρόνια.Πώς θα ήμουν αν ήξερα να σέβομαι πιο πολύ τον εαυτό μου.Ίσως και να μην έχει σημασία, βέβαια.Όμως δεν θα ένιωθα ότι θα είχα χάσει τόσο πολύ χρόνο!Χρόνο από την προσωπική μου ζωή, που θα μπορούσα να διαβάζω βιβλία, αντί να κάθομαι να βλέπω τηλεόραση στο σπίτι του γκόμενου που δεν ήθελε να βγει γιατί απαξιούσε τις Σαββατιάτικες εξόδους.Ή χρόνο (πολύυυυυυυυυ) που περίμενα έξω στο κρύο ή στη ζέστη ανθρώπους που δεν έλεγαν να καταλάβουν ότι ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ κάποιος μαλάκας εκεί έξω.Πραγματικά, όσο θυμάμαι τέτοιες περιπτώσεις, σκέφτομαι πόσες φορές περίμενα ένα συγκεκριμένο άτομο χρόνια πριν, και δεν έκανα μια στροφούλα να πάω σπίτι μου.Πόσες ώρες επίσης έχασα, να παρηγορώ μια φίλη, σε περίοδο χείριστη οικογενειακά, για έναν βλάκα.Και η οποία φίλη όταν χώρισα σε κάποια φάση, Σάββατα και Παρασκευές δεν με έπαιρνε τηλέφωνο να βγούμε, γιατί ¨είχε κανονίσει" και όχι με γκόμενο.Δεν παραπονιέμαι για την μαλακία που έδερνε κάποιους ανθρώπους.Παραπονιέμαι γιατί η μαλακία έδερνε και μένα που ανεχόμουν.Πάντα τα λάθη τα ρίχνω ΚΑΙ πάνω μου.Γιατί πιστεύω πάντα ότι όσον αφορά 2 ανθρώπους οποιασδήποτε σχέσης μεταξύ τους, το λάθος που γίνεται μοιράζεται.Όχι ισομερώς.Αλλά πιστεύω, πως οκ την κάνει τη μαλακία ο άλλος.Εσύ πώς αντέδρασες?Το προκάλεσες?Έκλαψες τη μοίρα σου μετά?Ή σήκωσες το ανάστημά σου, και έδωσες σαφής εντολές να μην ξαναγίνει?Το να κανεις μαλακία είναι ανθρώπινο, συμβαίνει.Κάποια γκάφα θα μας ξεφύγει, σε κάποιο ραντεβού θα αργήσουμε γιατί πιάσαμε κουβέντα με γκομενάκι, οκ!ΑΛΛΑ!Όταν το επαναλαμβάνουμε, γιατί είδαμε ότι ο άλλος το δέχεται (που κάνει μαλακία να το δέχεται) ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΑΚΙΑ!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Σιγά σιγά αναγνωρίζω και τα δικά μου λάθη.Και το λέω αυτό, γιατί πιστεύοντας πως κάνω ολονών τις χάρες, αυτό με κάνει καλύτερη στα μάτια τους.Πούτσες μπλε.Κορόιδο με κάνει!Και δεν τους αδικώ.Ξέρω λοιπόν, πως είμαι υπερβολικά υπερβολική.Το έχω ξαναπεί και το ξαναλέω.Και δεν λέω να το διορθώσω.Υπερβολικά Υπερβολική.Επηρρεάζομαι εύκολα, δεν ακούω το δικό μου το μυαλό, και φέρομαι τόσο μαλακισμένα μερικές φορές, που απορώ πώς βγήκαν από μένα τέτοιες αντιδράσεις!Μια φίλη μου πρόσφατα μου είπε κάτι που προσπαθώ να το κάνω δεύτερη φύση !" ό,τι κι αν σου λέει ο καθένας, θα τα μαζεύεις, θα τα φιλτράρεις, και μετά θα δρας".Έτσι δεν είναι?Πάντα με εκνεύριζαν οι άνθρωπου που σου λένε "αυτό θα κάνεις!".όχι βρε παιδιά!Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, πώς να το κάνουμε???Και το λέω αυτό, γιατι στην περίπτωση της τωρινής σχέσης μου, της οποίας το πρόβλημα ανέπτυξα σε πάρα πολύ κόσμο τελευταία, άκουσα πολλά!Και από συγκεκριμένο κόσμο άκουγα πολλά μήνες τώρα.Και έχω νευριάσει.Ξέρεις γιατί?Γιατί μια κοπέλα, που την ξέρω λίγο καιρό και κάνω πολύ καλή παρέα, μου έχει πει πολλά πράγματα ήρεμα και πολιτισμένα,μου έχει δώσει λύσεις για να σώσω αυτό που έχω.Και έχει δίκιο.Όταν εξαντλήσω τα περιθώρια, βλέπουμε.Άλλος κόσμος, που υποτίθεται με ξέρει περισσότερο, μου έχει πει τα χίλια μύρια!Χώρισε και χώρισε και χώρισε και χώρισε.Ε όχι βρε παιδιά!Είναι δυνατόν?Λες σε μια γυναίκα 30 ετών να χωρίσει από έναν άνθρωπο που έχει μειονεκτήματα που ξεπερνιούνται?Με ποιο επιχείρημα?Γιατί δεν με έβαλαν κάτω να με ηρεμήσουν να δω τα πράγματα πιο καθαρά?Να φερθώ πιο ήρεμα, να δω ανριδράσεις, ΚΑΙ ΜΕΤΑ αν πια δεν προχωρά, να χωρίσω?Γιατί δεν μου έδωσαν ουσιαστικές λύσεις?Και ακόμα χειρότερα, γιατί ΕΓΩ δεν αντέδρασα?Γιατί δεν είπα πως, ό,τι και να πω το λέω εν βρασμώ ψυχής, πως τον αγαπώ πολύ και σε παρακαλώ βοηθήστε να βοηθηθώ?Δεν ξέρω γιατί δεν το έκανα, και δεν ξέρω γιατί το κάνουν αυτό.Έχω φτάσει πια να φοβάμαι να πω ότι έχω κάτι, γιατί ξέρω ότι θα πουν "χώρισε".Βαρέθηκα να το ακούω.Η έυκολη λύση...Που δεν είναι έυκολη.Γιατι αν ήταν θα το είχα κάνει.Αν πίστευα ότι δεν υπάρχει ελπίδα, θα το είχα κάνει.Το αποτέλεσμα αυτής της συμπεριφοράς είναι να έχω παραμείνει υπερβολική και να έχω γίνει επιθετική.Σκατά δηλαδή....Στο θέμα της σχέσης, λοιπόν, θα κάνω την προσπάθειά μου.Μπορεί να μην πάει καλά, μπορεί και να πάει και άψογα.Δεν μπορούμε να έχουμε τα πάντα.Έχω σχέση με έναν υπέροχο άνθρωπο και τον έκανα κι εκείνον επιθετικό.Καν να φοβάται να μου μιλήσει.Και να φοβάται να μου πει ότι θέλει να κάνει αυτό ή εκείνο....Ξέρεις γιατί?Γιατί δεν τον ρώτησα ποτέ: θες να κανουμε αυτό?Μπορείς να κάνεις το τάδε για μένα?Και ξανά.Και ξανά.Τους τελευταίους μήνες μόνο υστερικά του μιλούσα και κουβέντα σωστή μεταξύ μας δεν έχει γίνει.΄Πώς λοιπόν, να βγάλω συμπέρασμα?Ε?Κι εσύ που με ξέρεις και ακούς μόνο την δική μου άποψη, πώς με βοηθάς?Λέγοντάς μου ότι καλά κάνω και φέρομαι μαλακισμένα?Δεν το χάνω το δίκιο μου έτσι?Ακόμα κι εγώ, όταν μου επιτίθενται αντιδώ αμυντικά, ακόμα κι αν έχω άδικο.Πώς λοιπόν περιμένεις, ένας άνθρωπος που, με το που μπαίνει σπιτι τον κατηγορείς, να αντιδράσει καλά?Αυτό που μου τη δίνει σε μένα είναι, πως όλο αυτόν το καιρό δεν έβλεπα μπροστά μου...Σκατά αντιδράσεις είχα και δεν είχα κανέναν να με συνεφέρει...</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-380324842578128046?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-91259347099005354602009-01-08T10:34:00.002+03:002009-01-08T10:49:15.604+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Ταράν τα ταν!!!!!Καλημέρα πέρα για πέρα!!!Πιο καλημέρα δεν γίνεται!!!Χθες είχα το καλύτερο τηλεφώνημα που θα μπορούσα να έχω τον τελευταίο καιρό!!Έγινε αυτό που περίμενα.Σήμερα θα μάθω και λεπτομέρειες.Άλλη διάθεση, εντελώς!Σιγά μην κάτσω να σκάσω, δηλαδής!!!Γράφτηκα και στο γυμναστήριο κι ελπίζω τώρα να είναι τα πράγματα αλλιώς.Είμαι πολύ χαρούμενη!Έχω την αίσθηση ότι πολλά πράγματα θα πάνε καλύτερα από εδώ και πέρα.Θα ανέβει η αυτοπεποίθηση κι η αυτοεκτίμησή μου, με αποτέλεσμα, όπως φαντάζομαι, να έχω καλύτερη διάθεση και καλύτερη αντιμετώπιση των πραγμάτων.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Τις τελευταίες ημέρες με απασχολούσε κάτι που το συζήτησα με όλο τον κόσμο.Αυτό είναι και καλό και κακό.Καλό, γιατί άκουσα πολλές απόψεις και είδα ότι είμαι υπερβολική στις αντιδράσεις μου (όχι στις απόψεις μου).Κακό, γιατί όταν εκτίθεσαι τόσο, πάντα έρχονται κάποιοι και σου λένε, ότι άλλα έλεγες κι άλλα κάνεις.Είμαι ενήλικη, κυρίες και κύριοι.Πάρα πολύ ενήλικη.Στα πρώτα -άντα, και με αρκετές εμπειρίες ώστε να ξέρω τί μου γίνεται.Ξέρω ότι πανικοβάλλομαι εύκολα, όπως και ξέρω ότι δεν έχω μάθει να αντιμετωπίζω σωστά πολλές καταστάσεις.Είμαι καλή στο να δίνω συμβουλές, στο να ακούω προβλήματα άλλων, στο να δημιουργώ μια ηρεμία, αλλά όσον αφορά στα δικά μου, δεν είμαι και πολύ καλή.Σπανίως.Δεν "πατάω πόδι" που λένε.Και όχι με την κακή έννοια.Με την έννοια να μπορείς να επιβάλλεις τη γνώμη σου όμορφα και καλά.Αυτό εγώ δεν το πολυέχω.Τέλος πάντων.Αυτό που εννοώ είναι ότι δεν κάνω εκείνο που λένε "πάνω απ΄όλα εγώ".Το παλέυω.Δεν είναι εύκολο.Θέλει και κάμποσο τρέινινγκ.Γι'αυτό και ο λόγος μου δεν μετρά πάντα.Δεν είμαι απόλυτη και συγχωρώ εύκολα.Δεν προκαλώ διαφωνίες και μαζεύω θυμό.Κάνω πολλές φορές πράγματα που μου ζητούν χωρίς να το θέλω και μαζεύω αγανάκτηση.Και στο τέλος, τους παίρνει όλους και τους σηκώνει, χωρίς να έχουν καταλάβει από πού τους ήρθε.Και ΔΕΝ είναι καλό αυτό.Γιατι έτσι, εξακολουθώ να μην κάνω εκείνο που θέλω.Δεν το ζητάω.Περιμένω οι άλλοι να το καταλάβουν.Και όταν πλέον γκρινιάξω, δεν ξέρω γιατί πρωτογκρινιάζω.Το παλεύω λοιπόν, να αγαπήσω λίγο περισσότερο το είναι μου.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Από σήμερα μάλλον θα αλλάξει λίγο η ζωή μου.Εάν πετύχει αυτό, θα νιώσω πολύ πολύ καλύτερα.Αν όλα πάνε καλά, θα νιώσω επιτέλους χρήσιμη, θα νιώσω ότι δεν υποχρησιμοποιούμαι, ότι δνε υποβιβάζομαι.Φανταστείτε τί ένεση θα είναι αυτό για την αυτοπεποίθησή μου!!Μακάρι.Στο χέρι μου είναι, αυτή την ευκαιρία να την αξιοποιήσω εντελώς θετικά.Και να νιώσω πως επιτέλους μπορώ να υψώσω τη φωνή μου, γιατί μέχρι τώρα νόμιζα πως κατάφερα ενα ΤΙΠΟΤΑ!!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-9125934709900535460?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-43165868014460848492009-01-07T10:14:00.001+03:002009-01-07T10:20:50.679+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Καλημέρα!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Πίσω στη δουλειά μετά από πολυήμερη άδεια.Με μεγάλη όρεξη, για να πω την αλήθεια.Έρχονται στιγμές που μιζεριάζεις και μουρμουράς.Και ξαφνικά ξυπνάς με άλλη διάθεση.Δεν είναι Δευτέρα σήμερα.Σε 2 μέρες και κάτι ξαναέρχεται Σαββατοκύριακο.Ορίτζιναλ αυτή τη φορά.Χωρίς αργίες και γιορτές.Επίσης έβγαλε και ήλιο σήμερα.Ή τουλάχιστον πρόλαβα και τον είδα, γιατί τις προηγούμενες ημέρες ξυπνούσα λίγο αργά.Το 2009 μου φέρνει μια ελπίδα.ότι όλα θα πάνε καλά, ότι θα αγαπήσω τον εαυτό μου και θα σταματήσω να τον παιδεύω.Ότι θα σταματήσουν να με σκοτινειάζουν κακές σκέψεις, ότι θα κερδίσω σεβασμό, ότι θα ανέβω επαγγελματικά, ότι θα έρθει η απάντηση που περιμένω και θα είναι θετική και θα μου βγει σε καλό.Ότι θα είμαι καλύτερος άνθρωπος, οχι προς τους άλλους, αυτούς αρκετά τους χάιδεψα, αλλά προς τα εμένα.Και το εννοώ πολύ σοβαρά αυτό.Καλό θα ήταν να μου φέρομαι καλά από δω και πέρα.Σήμερα θα σχολάσω και θα πάω να γραφτώ στο γυμναστήριο.Το αποφάσισα.Να φεύγει η ενεργητικότητά μου εκεί, να ηρεμούν τα νεύρα μου, για να μην τα ξεσπάω όπου να'ναι.Όχι ότι έχω άδικο, αλλά είναι μεγάλη αλήθεια ότι το δίκιο σου δεν το κερδίζεις με νεύρα και γκρίνια.Θα κάνω την προσπάθειά μου ήρεμα, όσο πιο ήρεμα μπορώ.Εκεί νομίζω πως θα φανεί τί μέλει γενέσθαι.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Αυτά προς το παρόν.</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-4316586801446084849?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-7208869449417705752008-12-31T13:02:00.004+03:002009-01-08T10:50:55.500+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Σήμερα είναι η τελευταία καλημέρα που γράφω για το 2008.Από αύριο αλλάζουμε χρονιά, με ελπίδες για έναν καλύτερο κόσμο, μια καλύτερη ζωή, με υγεία και ευτυχία.Τα χθεσινά μου νεύρα έφυγαν.Λίγο οι α'υ'πνίες, λίγο η κούραση, λίγο η αναμονή του να περνάς αναγκαστικά καλά που έγραψα σε προηγούμενο ποστ, ήρθαν κι έδεσαν κι εγώ χθες ήμουν τούρμπο.Είμαι μια χαρά σήμερα.Θα ξαναέχω άδεια για μερικές μέρες και είναι το μόνο που σκέφτομαι.Σκέφτομαι ότι θα σχολάσω σήμερα, νωρίτερα, και θα φύγω να πάω σπιτάκι μου, να το καθαρίσω λίγο και να πάω να περάσω οικογενειακό τραπέζι.Και μετά, είδωμεν.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Δεν θέλω να στεναχωριέμαι για τίποτα.Αλλά και αν στεναχωριέμαι, θα ήθελα να ξυπνώ καλά την επόμενη ημέρα, όπως σήμερα.Όλα θα περάσουν.Κι αν δεν βρούμε εμείς τη λύση, θα μας τη δώσει η ζωή στάνταρντ.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Να περάσετε ολοι όμορφα και να έχετε μια καλή νέα χρονια!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-720886944941770575?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-57381818744207884852008-12-30T14:05:00.002+03:002008-12-30T14:23:52.825+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Λίγες ώρες ακόμα για να σχολάσω.Όχι ότι κουράστηκα...Αυτές τις μέρες ήρθα για να πω ότι ήρθα...Μια χαρά.Νυστάζω βέβαια, καθώς και προχθές και χθες κοιμήθηκα αρκετά αργά.Σήμερα άκουσα κάτι πολύ ωραίο: "Πρέπει να γκουγκλάρεις τον εαυτό σου".Για να βρω τί είναι εκείνο που με ενοχλεί.Τί είναι αυτό που με κάνει να πέφτω συνέχεια.Τον προηγούμενο καιρό, που είχα και διάβασμα και δουλειά και πολλά γενικά, ήμουν μια χαρά.Μάλλον παραχαλάρωσα τώρα και άρχισα τη μουρμούρα.Ναι?Ναι.Σήμερα έχει πολύ γέλιο η φάση.Από τις 10 και μετά μιλάω στα τηλέφωνα.Ωραία περνά η μέρα μου.Και βρήκα μια μικρή μικρή άκρη.Την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς θα την περάσω με την οικογένειά μου.Δεν με ενοχλεί αυτό.Το αντίθετο θα έλεγα.Μεγάλη οικογένεια-μεγάλες συγκινήσεις.Έστω κι αν λείπει κάποιος τα τελευταία χρόνια.Και μάλιστα πάντα περνάμε καλά.Τες πα, ξεφέυγω.Το θέμα ξέρετε ποιο είναι?Ότι με την οικογένειά μου, στις γιορτές και στις συγκεντρώσεις περνώ πολύ καλά συνήθως.Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα το άλλαζα έστω μία χρονιά.Σήμερα κατάλαβα γιατί από την Παραμονή των Χριστουγέννων είμαι τόσο θυμωμένη.Γιατι από τον Δεκαπεντάυγουστο είμαι τόσο θυμωμένη.Γιατί από το Πάσχα είμαι τόσο θυμωμένη.Γιατί ήδη από την προηγούμενη Παραμονή πρωτοχρονιάς είμαι τόσο θυμωμένη.Γιατί, γαμώ την κατάδίκη μου με έχεις αποκλίσει!!!!!!!Μου έχεις κάνει τα νεύρα τσατάλια και με δένεις χειροπόδαρα με την υποτιθέμενη ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ γιορτή!!!!Είμαι αντιδραστικός άνθρωπος τελικά.Είναι να μην μου πεις "μη".Εκεί θα σου βγάλω την πίστη.Δεν δεχομαι μη.Δεν δέχομαι γιατί.Δεν δέχομαι επειδή.Το μόνο γαμημένο πράγμα που δέχομαι τόσα χρόνια που υπάρχω είναι το "αγάπη".Θέλω να είμαι με κάποιον γιατι υπάρχει ¨αγάπη".Δεν πατάω τον άλλον στον λαιμό, γιατι μπαίνει στη μέση η "αγάπη".Απλό?Ε?¨ΛΕΓΕ ΡΕ!!!!!!!!!!Είναι απλό???????Ή να βάλω τις φωνές??????</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-5738181874420788485?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-65644742727568640512008-12-29T09:44:00.002+03:002008-12-29T09:58:52.798+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Χρόνια πολλά μπόιζ εν γκερλζζζζζζζζζ!!!!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Επιστροφή στο γραφείο μετά από ένα κάρο άδεια. 3 μέρες δουλειά και μετά πάλι άδεια.Και ακόμα περιμένω την αλλαγή, μήπως και πάει λίγο καλύτερα το 2009.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Πρέπει να ανακοινώσω ότι έγινα τσακωτή!Μπήκα στο μπλογκ μου από τον υπολογιστή της νύφης μου και άφησα τα ίχνη μου....Επόμενο ήταν...Με ρώτησε λοιπόν, εάν θα σταματήσω να γράφω.Και είπα μάλλον ναι.Και μετά με ξαναρώτησε ( είναι πολύ περίεργη, χαρ χαρ χαρ) τότε "γιατί γράφω, εάν δεν θέλω να είμαι επώνυμη".Ετοιμάζω από εκείνη την ώρα την απάντηση μου.Από 9 χρονών κρατάω ημερολόγια.Πάντα έγραφα.Κυρίως στις άσχημες μέρες.Πάρα πολύ.Πάντα και παντού είχα ένα τετραδιάκι που έγραφα το τί ένιωθα,πράγματα που ποτέ δεν έλεγα σε κανέναν.Τώρα δεν θέλω να έχω πια τετραδιάκια,γιατί δεν θέλω να ξαναδιαβάζω τα άσχημα.Τα πέταξα εξάλλου, όλα.Όμως τα μπλογκζζζζ, μου άρεσαν εδώ και 2 χρόνια που τα ανακάλυψα.Μου άρεσε που μπορούσες ανώνυμα να καταθέσεις τί νιώθεις εκείνη την στιγμή και να ακούσεις ή να διαβάσεις και μια άλλη άποψη.Διάβασα εκατοντάδες ανθρώπους τα 2 αυτά χρόνια.Είδα άλλες οπτικές γωνίες, είδα ότι ο κόσμος δεν τα λέει όλα στους φίλους του, είδα ότι μπορούσα να δω άλλες απόψεις χωρίς να χρειάζεται να κάνω παρέες με την φυσική έννοια.Όταν ήρθα στο εδώ γραφείο, είχα πολλές μοναξιές.Και η δουλειά δεν με πίεζε τόσο ώστε να ξεχνώ τις σκέψεις μου όσο ήμουν εδώ.Οπότε το να γράφω έγινε επιτακτική ανάγκη.Γι'αυτό και άνοιξα το μπλογκ.Για να μπορώ, χωρίς να πολυκαρφώνομαι, να λέω ότι με βασανίζει.Δεν ανεβάζω φωτογραφίες, δεν λέω ονόματα, περιοχές, επάγγελμα, τίποτα.Μόνο να γράφω θέλω.Να γράφω και να ξαναδιαβάζω αυτά που είχα γράψει, μήπως και καταφέρω να γνωρίσω τον εαυτό μου.Αυτά.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Στην άδειά μου πέρασα και καλά και καλά.Την χόρτασα πάντως,κοιμήθηκα πολύ, έκανα πολλά πράγματα, έφαγα σαν γα'ι'δούρι, είδα την οικογένειά μου, πήγα και μικρή εκδρομή το Σάββατο, μην ξεχνάτε ότι δεν είχα καμμία όρεξη να πάω διακοπές.Και χάρηκα και το σπιτάκι μου, που κατάφερα και το έκανα όμορφο.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Και κάτι τελευταίο.Ίσως δεν σταματήσω να γράφω.Μπορεί να ανοίξω ένα άλλο μπλογκ, μπορεί και όχι.Είδωμεν.Και υπ'όψιν: όλες οι αναρτήσεις είναι εν βρασμώ ψυχής.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Σας φιλώ!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-6564474272756864051?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-24817962172900601962008-12-18T10:03:00.003+03:002008-12-18T10:25:05.310+03:00<div align="justify"><span style="color:#ff0000;"><strong>Έχω μπει σε ΚΡιστμας Σπίριτ, η αλήθεια είναι..Έφτιαξα λίγο το σπιτάκι μου, έκανα χθες πράγματα για τον εαυτό μου και περιμένω να περάσω καλά.Και ίσως αυτό είναι που καταστρέφει πάντα τις γιορτές:ότι περιμένουμε να περάσουμε καλά.Ποιο είναι το "καλά"?Τελικά είναι ό,τι θέλει ο καθένας.ΓΙα μένα ας πούμε, φέτος, είναι να περάσω την εβδομάδα της άδειάς μου στο κρεβάτι με ντιβιντί, άπειρα ντιβιντί.Μπορεί να είναι να φάω με την οικογένεια, να ακούω τα παιδάκια να τσιρίζουν και να πίνουμε καφέ και να μιλάμε.Μπορεί να είναι να κάνω ένα μικρό ταξίδι, μια μικρή εκδρομή και να γυρίσω πάλι σπιτάκι ΜΟΥ και να αράξω στο πάπλωμα.Μπορεί και να μην γίνει τίποτα από όλα αυτά.Συνήθως οι προσδοκίες μας δεν εκπληρώνονται.Ή αλλάζουν, προς το καλύτερο ή το χειρότερο, δεν έχει σημασία.Απλά, βαρέθηκα το να περνάω αναγκαστικά καλά επειδή και μόνο είναι Χριστούγεννα.Πέρσυ είχα περάσει αδιάφορα.Είχα πάει ένα ταξίδι σε ένα πανέμορφο μέρος και 3 μέρες και μέχρι εκεί.Γύρισα και ήταν όλα αδιάφορα.Δεν μου είχαν πάει καλά τα πράγματα.Φέτος έχω το δικό μου σπίτι και δεν με νοιάζει να φύγω ταξίδι.Θέλω να το χαρώ και να με χαρεί.Να αγκαλιαστώ, να κάνω ζεστά μπανάκια, να δεχτώ φίλους και να ανάψουμε κεράκια και να παίξουμε χαρτιά.Θέλω να πάω για ψωνάκια χέρι-χέρι και να γυρίσω με δύο χαζομάρες και να χαρώ.Θέλω να μην μαλώσω με κανέναν, να μην με στεναχωρήσει κανένας, θέλω θέλω θέλω...</strong></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"><strong>Απολογισμός λοιπόν:</strong></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"><strong>Το 2008 ήταν για μένα περίεργη χρονιά.Τα άσχημα της υπόθεσης ήταν η ανεπιτυχής αλλαγή αντικειμένου, οι τσακωμοί με τη σχέση, η κατάθλιψη που μου γάμησε το καλοκαίρι, τα οικονομικά που πάααααααααλι γαμήθηκαν κι αυτά, η υγεία μου που κλονίστηκε σε πολλούς τομείς, η οικογενειακή κρίση που τάραξε για τα καλά τα νερά, η μόνιμη πίκρα και τα κλάμματα, η κούραση μετά την μετακόμιση, η συνειδητοποίηση ότι είμαι πολύ πιο μόνη από ότι νόμιζα.Αυτά θυμάμαι....</strong></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"><strong>Τα καλά της υπόθεσης ήταν το σπίτι που νοίκιασα μόνη μου, η επιπλέον μόρφωση, το όργανο που ξεκίνησα, η γνωριμία με έναν εαυτό που δεν ήξερα ότι είχα και μια πολύ καλή φίλη από τα παλιά που ξαναλάτρεψα και με έβγαλε από μια δύσκολη φάση.Αυτά.</strong></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"><strong>Δεν ήταν λοιπόν και πολύ καλή χρονιά.</strong></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"><strong>Για το 2009 θέλω να έχω την υγεία μου, να γίνει η αλλαγή που περιμένω, να είμαι λιγότερο αγχώδης και πιο ήρεμος άνθρωπος.Θέλω να είμαστε όλοι καλά στην υγεία μας.Δεν θέλω να ξαασυμβεί τίποτε κακό, δεν αντέχω άλλα άσχημα πια!</strong></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"><strong>Αυτά...</strong></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"><strong>Καλή δύναμη σε όλους!</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-2481796217290060196?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-37602910521432054992008-12-17T10:47:00.004+03:002008-12-17T11:28:57.138+03:00<div align="justify"><strong>Παίρνω δυνάμεις, για να αντιμετωπίσω αυτό ίσως έρθει.Σκατά δυνάμεις παίρνω, δηλαδή, μιας και έχω κουραστεί υπερβολικά να κάνω την γκαρσονιέρα μου να μοιάζει με σπίτι, να είναι άνετο, όμορφο, ζεστό και χριστουγεννιάτικο.Σκατά κατάφερα.Με έπιασε η απελπισία.Δεν θα καταφέρω τίποτα.Αποφάσισα να πάω σε ένα λιλιπούτειο σπίτι?Ας το λουστώ, δεν μου φταίει κανείς!Αυτό μπορώ να πληρώνω στην τελική.Απλά, να....Όταν σκέφτομαι ότι με λίγη καλή συνεννόηση θα μπορούσαν να είμαι κάπου πιο άνετα, τα παίρνω στην κράνα ρε πούστη μου!άι στα σιχτίρια δηλαδή!Απλά, όταν αποφασίζεις σε αυτή τη ζωή να είσαι ανεξάρτητος και να μην ζητάς βοήθεια, αυτά παθαίνεις.Το θέμαι είναι, ότι δεν ζήτησα παρέα!Μου έκατσε, ενώ δεν συμμετέιχε σε τίποτα!Τέλος πάντων, ας μην αρχίσω πάλι τα ίδια, δεν θέλω να είμαι αχάριστη.Γκρινιάρα είμαι απλώς. :)</strong></div><p align="justify"><strong><br /></strong> </p><div align="justify"><strong>Γκρινιάζω γιατί με ενοχλεί κάτι που παλεύω να φτιάξω και αν δεν το φτιάξω θα χαλαστώ πολύ..Το δώρο μου για τα Χριστούγεννα, άγιε μου Βασίλη, θα ήθελα να έιναι αυτό που περιμένω..ΠΛΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖ!!!!ΘΑ τα παίξω κι άλλο!!!!ΠΛΙΙΙΙΙΙΙΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖ σ'λέω!!!Με ακούς?Δεν την παλέυω άλλο!!!ΧΙΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΛΠΠΠΠΠΠΠΠΠ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-3760291052143205499?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-41756235861629556962008-12-15T12:36:00.003+03:002009-01-08T10:51:14.104+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#cc0000;">Αν και συννεφιασμένη Δευτέρα και Τσαγκαροδευτέρα, είναι μια χαρα όλα!Χθες ήταν η πρώτη Κυριακή μετά από καιρό που δεν ξερνούσα που θα ερχόμουν γραφείο.Ήταν ένα γεμάτο Σαβ/κο, έκανα πολλά από εκείνα που ήθελα και ήμουν και ήρεμη, οπότε..Και είναι και κάποια πράγματα που θέλω να κάνω σήμερα, οπότε και χαιρόμουν που ήρθε η Δευτέρα.Τί να πω,απλά χαίρομαι που μπορώ να είμαι καλά.Χαίρομαι που βρίσκω την άκρη.Χαίρομαι.Δεν θέλω να φοβάμαι πια.Δεν θέλω να σκέφτομαι ότι κάτι άσχημο μπορεί να συμβεί.Στρώνουν τα πράγματα σιγά σιγά σε όλα τα μέτωπα.Είμαι στο μεταίχμιο μιας νέας αρχής και έχω χεστεί πάνω μου,αλλά θα το λουστώ, θα το βουλώσω και θα ηρεμήσω ΚΑΙ σε αυτόν τον τομέα.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc0000;">Σε ευχαριστώ ΖΩΗ!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-4175623586162955696?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-85898578634906824912008-12-12T12:56:00.002+03:002008-12-12T12:59:15.493+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#ff6666;">Καλημέρα!!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff6666;">Χθες η νύχτα παραλίγο να τελειώσει με νεύρα.Ευτυχώς, κάποιος άνθρωπος είναι πιο ήρεμος από μένα όταν πρέπει, οπότε και ηρέμησα.Κοιμήθηκα αργά, αλλά ξύπνησα πολύ όμορφα, με καταρακτώδη μορφή και ζεστό καφέ και χαμόγελα και αγκαλιές, οπότε και σταμάτησε η βροχή, οπότε και ήρθα στο γραφείο άνετα οπότε και έχω και δουλειά και θα περάσει η ώρα και θα φύγω και θα είμαι ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ!!!!!!!!!!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-8589857863490682491?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-79421204295451673382008-12-11T12:39:00.002+03:002008-12-11T12:46:50.692+03:00<div align="justify"><strong>Είμαι να πέσω να πεθάνω σήμερα...</strong></div><div align="justify"><strong>Η κατάθλιψη ήρθε και πάλι..</strong></div><div align="justify"><strong>Για έναν χαζό, πανηλίθιο, πανύβλακα λόγο.Το σκέφτομαι και συχαίνομαι τον εαυτό μου.Μα, καθόλου εγωισμό δεν έχω?Καθόλου?Καθόλου δεν μπορώ να πατήσω πόδι?Πάρτε το βάρος από τους ώμους μου, παιδιά, γιατί δεν την παλεύω καθόλου!Δεν αντέχω άλλο!Πάλι με εγκατέλειψε, πάλι!!Για χαζό λόγο.Και για χαζότερο λόγο έμεινα μόνη να περιμένω μήπως έρθει νωρίς.ΠΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ?????Αστειεύομαι?Αυτά δεν γίνονται στον δικό μου κόσμο.Δεν γίνονται.Εάν σκεφτώ άσχημα, θα το πάρω πίσω 10 φορές, εάν εκδικηθώ, θα το πάρω πίσω 1000!Τί κάρμα με ακολουθεί?Ποιος με μούτζωσε?Ποιος με έφτυσε?ΠΟΙΟΣ?ΓΙΑΤΙ?Γιατί δεν μπορώ να σηκώσω κεφάλι, γαμώτη μου?Γιατί πάντα γίνεται κάτι και χαντακώνομαι?Είναι μια κατάσταση τελευταία που με έχει φθείρει πολύ.Μου έχει σπάσει τα νεύρα για την ακρίβια.Τόσο πολύ, που δεν τα ελέγχω.Καθόλου.Με τραγικές συνέπειες.Το μόνο που ήθελα, ήταν σε κάποιον να μιλήσω εκείνη την ημέρα.Βασικά, όχι!Σε εκείνον ήθελα να μιλήσω.Να κλειστώ στην αγκαλιά του και να μιλάω, να μιλάω, να μιλάω...Αλλά δεν έγινε.ΓΙΑΤΙ?2 ώρες από την ζωή του ήθελα.Μόνο 2 ώρες.Ούτε κι αυτές τις είχα..Δεν αντέχω...</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-7942120429545167338?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-85347028128344266382008-12-09T10:32:00.002+03:002008-12-09T10:37:39.202+03:00<strong>Καλημέρα κυρίες και κύριοι...</strong><br /><strong>Δεν θέλω να γραψω κάτι πάνω στα γεγονότα.Τα έχουν πει όλοι όλα....</strong><br /><strong>Εύχομαι να έχουμε κάποτε μια καλύτερη Ελλάδα.</strong><br /><strong>Δεν έχω τίποτε να πω..</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-8534702812834426638?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-38592083420985189402008-12-08T11:56:00.002+03:002008-12-08T12:00:03.021+03:00<div align="justify"><span style="font-family:times new roman;color:#cc33cc;"><strong>Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους!!!Περνάω υπέροχα τον τελευταίο καιρό...Το μόνο μελανό σημείο είναι τα οικονομικά, αλλά οκ, δεν είμαστε και του πεθαμού!!Μια χαρούλα όλα!!Μέσα μου, βέβαια, είμαι αγχωμένη, αλλά θα περάσει.Τί λέω, μαλακίες λέω, τίποτε ουσιαστικό.Να πω για τις ταραχές που έγιναν?Τί να πω, τα είπαν όλοι πριν από μένα.Δεν θέλω να κρίνω, δεν θέλω να εκφέρω γνώμη, δεν θέλω τίποτα.Αρκετά.Όλοι ξέρουμε να εκφέρουμε γνώμη και να κρίνουμε και άλλα τέτοια ψαγμένα.Ξέρετε τί έκανα εγώ χθες το βράδυ που η Αθήνα καιγόταν?Ήμουν σπίτι μου και περνούσα καλά με φίλους.Λες και δεν συνέβαινε τίποτα.Αυτά έχω να πω.Με τις υγείες μας!!!</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-3859208342098518940?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-33840472631468805522008-12-05T14:53:00.002+03:002008-12-05T15:03:15.356+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Αργώ να γράψω τελευταία.Αυτό δείχνει καλή διάθεση.Δεν χρειάζεται να ξεσπάσω όταν είμαι καλά,άλλωστε!Και βασικά δεν έχω και τί να γράψω τώρα...Τες πα.Είναι μία πολύ όμορφη μέρα σήμερα.Παρασκευή,με γενέθλια και γιορτές και τέτοια.Με επισκέψεις και δωράκια.Και με μια ελπίδα ότι θα υπάρξει καλή έκβαση στα άσχημα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων.Το θέμα είναι ότι με έχει πιάσει ενας περίεργος σταρχιδισμός τώρα τελευταία.Έχω την τάση μονίμως να κάνω τα προβλήματα των άλλων δικά μου και μάλιστα να προσπαθώ διακώς να βρώ λύση.Τώρα τελευταία, ευτυχώς, έχω χαλαρώσει λιγάκι.Ξύπνησα, θα έλεγα.Σκέφτομαι πως, αφού μπορώ εγώ να λύνω τα προβλήματά μου, μπορούν και οι άλλοι.Και δεν είναι λάθος αυτό!Κανείς δεν ζήτησε κηδεμόνα και δεν υπάρχει λόγος να τον κάνω εγώ!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Να περάσετε τέλεια!!!!!!!!!!!!!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-3384047263146880552?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-37078488454794134482008-12-01T14:19:00.004+03:002008-12-01T14:56:49.970+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#6666cc;">Επιστροφή στη δουλειά μετά από αναρρωτική άδεια λόγω γηρατιών...Η αλήθεια είναι ότι ξύπνησα με χαρά και ήρθα με όρεξη.Γιατί, άλλο να έχεις άδεια και να κάνεις ό,τι θέλεις και άλλο να έχεις αναρρωτική, να μην μπορείς να κουνηθείς, και να ζηλεύεις τον κόσμο που κυκλοφορεί τριγύρω.Για ακόμα μία φορά θέλω να καταθέσω ότι έχω καλή διάθεση και ότι δεν πρόκειται να αλλάξει για καιρό.Επίσης πρέπει να πω ότι δεν γίνεται με τίποτα να σου πηγαίνουν όλοι οι τομείς καλά.Τί θέλω να πω?Όταν είσαι καλά στα επαγγελματικά, δεν είσαι στα προσωπικά ή στα οικογειακά!Ή ας πούμε, μένεις από λευτά..Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αυτή την περίοδο πολλά πράγματα πήγαν άσχημα.Επαγγελματικά, οικογενειακά, η υγεία μου μου βάρεσε καμπανάκια τεραστίων διαστάσεων, αλλάααααααααααααα!!!!Αλλά, στα προσωπικά μου είμαι πιο τέλεια από ποτέ!Είναι πολύ παράταιρο αυτό που γίνεται, αλλά το θεωρώ ευλογία, βρε παιδί μου!!Ξαναβρήκα τον άνθρωπο που είχα γνωρίσει, περάσαμε χρόνο μαζί και το αποτέλεσμα ήταν να κλαίω όταν έφυγα από την αγκαλιά του.Και αυτό δεν είχε συμβεί ούτε στα πιο μεγάλα μας ντουζένια..Και είναι λογικό, βέβαια, γιατί πλέον είμαστε πιο δεμένοι και έχουμε και 28955 πράγματα που μας δένουν..Δεν έκανα λάθος, λοιπόν, που έκανα ακόμα μία προσπάθεια μαζί του.Πούτσες μπλε, δηλαδή, σκατά προσπάθεια έκανα.Τον εαυτό μου έπρεπε να φτιάξω.Δεν το ήξερα.Έμαθα όμως.Μπράβο μου.Και ευτυχώς που πρόλαβα, γιατί αλλιώς τώρα θα έλεγα ότι κανένας τομέας δεν μου πάει καλά.Ευτυχώς.Μια αγκαλιά και λίγη κατανόηση χρειάζεται.επίσης βλέπω ότι περάσαμε πολύ χρόνο, ποιοτικό, μαζί και ξαναβρήκαμε πολλά από εκείνα που είχαμε.Κάναμε πολιτισμένες κουβέντες, δεν υπήρχαν νεύρα.Ημασταν τόσο ήρεμοι, που εκπλαγήκαμε και οι δύο.Ευχαριστώ...</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-3707848845479413448?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-37732973833865814022008-11-21T11:02:00.003+03:002008-11-21T11:52:55.105+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Περίεργη διάθεση έχω.Σαν μια διάθεση ότι με έχουν εγκαταλείψει, βασικά.Δεν ξέρω γιατί.Για να πω την αλήθεια, δεν έχει γίνει κάτι τραγικό.Απλά, να...Πέρα από τον γκόμενο και κάποιους φίλους, έχω την αίσθηση τελευταία ότι η οικογένειά μου με έχει παντελώς χεσμένη..Δεν ξέρω γιατί...Ή μάλλον ξέρω...Δεν χτυπά το τηλέφωνο..Καθόλου,νιέντε,νάδα,νιχτς.Κατά καιρούς είχα κατηγορηθεί ότι χάνομαι.ΕΓΩ...Εγώ που έτρεχα από δω κι από κει και ΠΑΝΤΑ μα ΠΑΝΤΑ έβρισκα χρόνο να τους δω όλους ή να τους πάρω ένα τηλέφωνο.Ήμουν πάντα εκεί, σε ανάγκες, σε αρρώστιες, σε τρεξίματα..Από τότε που έφυγα από το σπίτι δεν τους άφησα να το καταλάβουν.Ήμουν και πάλι εκεί.Σε γιορτές, σε αρρώστιες, σε τρεξίματα...Δεν μου επιτρεπόταν καμμία απουσία.Αν έλειπα σε εκδρομές, ένοιωθα τύψεις γιατί έχασα την οικογενειακή στιγμή.Και φρόντιζα να είμαι εκεί.Ακόμα και τους τελευταίους μήνες που έβλεπα τον γκόμενο μόνο σαββατοκύριακα, πάλι φρόντιζα να είμαι μαζί τους.Να μην πουν ότι τους κλάνω για τον γκόμενο.Βασικά όχι, μαλακία έγραψα.ΉΘΕΛΑ να είμαι εκεί.Ένοιωθα καλά.ΠΑΝΤΑ ΜΑ ΠΑΝΤΑ.Τρώγαμε, πίναμε τον καφέ μας, κουτσομπολεύαμε, ούρλιαζαν τα πιτσιρίκια και μετά πηγαίναμε σπίτια μας.Τον τελευταίο καιρό είχα κάποια τρεξίματα,με διαβάσματα και εξετάσεις και τέτοια.Και όπως έχω ξαναγράψει, σαν το στρατιωτάκι έκανα τις δουλειές μου και πήγαινα για διάβασμα χωρίς να μπορώ να παρεκλίνω λεπτό.ΚΑΙ ΠΑΛΙ, κατάφερνα και τους έβλεπα όλους.Έσπρωχνα από κει, έκοβα από δω, το κατάφερνα.Και μια μέρα φλάσαρα.Και σταμάτησα να παίρνω τηλέφωνο.Και σταμάτησα να πηγαίνω.Και σταμάτησα να έχω τύψεις γι'αυτό.Το αποτέλεσμα ήταν να τριγυρνώ μόνη μου.Το σταθερό μου τηλέφωνο το έδωσα σε όλους πολλές φορές.Κι όμως..Δεν χτύπησε ποτέ από εκείνους.Μόνο από τη μάνα μου, μην είμαι και αχαριστη!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Τις τελευταίες εβδομάδες υπάρχει μια άσχημη αναταραχή στην οικογένεια.Ευτυχώς όχι για λόγους υγείας, δεν θα άντεχα πάλι κάτι τέτοιο,νισάφι!Απλά ξαφνικά οι δεσμοί άρχισαν να σπάζουν, προσωρινά πιθανότατα.Το αποτέλεσμα?Τηλέφωνα επί τηλεφώνων για να μου πουν το παράπονό τους.Και άκουγα, και άκουγα, κι έτρεχα.Έπαιρνα να ρωτήσω αν είναι καλά, και το έκλεινα μετά από μισή ώρα, αφού είχα ακούσει εξάψαλμο για κάποιον άλλον.ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΡΩΤΗΣΕ ΕΓΩ ΤΙ ΚΑΝΩ!!!!!Μόνο η μάνα μου, ξαναλέω.Η μάνα μου εξαιρείται από όλη την κουβέντα που γράφω τώρα.Μόλις σταμάτησα να αασχολούμαι, κανείς δεν με ξαναπήρε τηλέφωνο.Θα μου πεις, μην είσαι παραπονιάρα, ο καθένας τραβάει το ζόρι του.Ακριβώς αυτό λέω κι εγώ.Το δικό μου το ζόρι ποιος το ξέρει?Στήριξα, ξαναστήριξα, ήμουν εκεί, άκουσα, ξαναάκουσα, ξαναστήριξα.Πόσο πια?Το μόνο που με ρωτούν είναι αν θα παντρευτώ...Το μόνο.Αλήθεια.Δεν είναι χαζό?Ξεκινώ να πω κάτι για μένα και δεν ακούει κανείς.ΜΑ ΚΑΝΕΙΣ!Είμαι πολύ απογοητευμένη, αγαπητό μου μπλογκ.Πάρα πολύ.Κουράστηκα.Σάκος του μποξ είμαι για όλους.Να στηρίξω, να ξαναστηρίξω και στο τέλος να έχω καμπουριάσει από την πολύ στήριξη.Και σαν να μην έφτανε αυτό, να μην έχω και κάποιον να στηρίξει εμένα.Όχι, οικονομικά, μην το σκεφτεί κανείς.Αλλά να νιώσω ότι κάποιος με σκέφτεται.Μπα...Το αστείο είναι, πως όταν ο ένας αδερφός είχε νεύρα, του φερόμουν καλά, όταν είχε ο άλλος, έβρισκα τα κουμπια του.Αναρωτιέμαι ποιος έψαξε τα δικά μου τα κουμπια.</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-3773297383386581402?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-1601252015808472632008-11-19T10:44:00.003+03:002008-11-19T11:00:59.279+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#cc66cc;">Καλημέρα κυρίες και κύριοι!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc66cc;">Η καλή μου διάθεση συνεχίζεται, ευτυχώς.Υπάρχουν οικογενειακά θέματα που θα μπορούσαν να με ενοχλήσουν, αλλά δεν θα τα αφήσω.Υπάρχουν επίσης φιλικά θέματα που θα μπορούσαν να με ενοχλήσουν,αλλά δεν θα τα αφήσω.ΔΕΝ υπάρχουν γκομενικά θέματα που θα μπορούσαν να με ενοχλήσουν, κι αυτό είναι πολύ ευτυχές.Κάνω πολλές σκέψεις τελευταία.Φιλοσοφικές, όπως πάντα.Δεν σταματά να λειτουργεί το μυαλό μου.Καθόλου.Η αλήθεια είναι ότι είμαι λίγο ξενερωμένη με τους κολλητούς.Ή και με τον εαυτό μου απέναντι σε εκείνους.Κουράστηκα να προσπαθώ.Πάρα πολύ.Κουράστηκα.Πόσο ρευστά είναι όλα, χριστέ μου.Φοβερό δεν είναι?Η διάθεση σου, η ψυχολογία σου, το πώς αντιμετωπίζεις κάποια θέματα, έχουν να κάνουν με το τί τραβάς κάθε περίοδο.Μπορεί κάποιος να είναι σε φάση που σου δίνει τις καλύτερες συμβουλές ή να είναι σε φάση που δίνει τις χειρότερες γιατί τραβάει ζόρια και δεν γουστέρνει μία.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc66cc;">Χαίρομαι να ξέρω ότι λειτουργεί σωστά το μυαλό μου, πάντως..Ότι δεν χάνεται σε πανικόβλητες σκέψεις και απαισιοδοξίες.Βαρέθηκα να είμαι απαισιόδοξη.ΒΑΡΕΘΗΚΑ.Θα είμαι μια χαρά.</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-160125201580847263?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-52186749707237769382008-11-17T10:26:00.002+03:002008-11-17T10:34:49.561+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Ήρθα στο γραφείο με τη γεύση ενός πολύ όμορφου Σαββατοκύριακου.Μέχρι και το βράδυ που γύρισα σπίτι και έπεσα ξερή, πέρασα πολύ όμορφα.Και πολύ χαίρομαι.Με ένα μικρό μελανό σημείο: την Παρασκευή βγήκα με τους κολλητούς.Κατάλαβα ότι είμαι πολύ κακός άνθρωπος, τελικά, γιατί δίνω δικαίωμα στους ανθρώπους να με κρίνουν άσχημα και τους λέω κι ευχαριστώ...Πολύ ξενέρωσα με τον εαυτό μου, λοιπόν.Ή και με τους συγκεκριμένους.Πολλά βράδυα τον άφησα μόνο για να βρεθώ μαζί τους.Κι εκείνος ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε.Μπορεί να είναι ένας άνθρωπος για πολλά χαστούκια μερικές φορές.Αλλά τις περισσότερες, είναι για πολλές αγκαλιές.Του προκάλεσα πολύ άσχημες αντιδράσεις.ΦΤΑΙΩ!!!Τον πίεσα πολύ, εγώ που μιλάω για ελευθερίες και ανεξαρτησίες.Άστα διάλα..Για ένα κοινωνικό γόητρο..Αυτό είναι.Βλέπεις λοιπόν πόσο άσχημος άνθρωπος είμαι?Πιο πολύ με ένοιαζε τί θα πουν οι κολλητοί, παρά αν τον πληγώσω/νευριάσω/θυμώσω..Και είμαι σίγουρη, κυρίες και κύριοι, πως εκείνοι ΔΕΝ θα έκαναν το ίδιο.Και δεν τους κατηγορώ.ΕΓΩ έκανα αυτό το λάθος.Όμως, μερικές φορές ας πάνε να γαμηθούν μερικοί μερικοί, γιατί πολύ τους βαρέθηκα!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;">Πωπώωωωω!!!Φαίνεται στενάχωρο το ποστ μου.Δεν είναι όμως, επουδενί.Είναι χαρούμενο.Γιατί, όσο πιο πολλά μαθαίνω για τον εαυτό μου, τόσο καλύτερη γίνομαι.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-5218674970723776938?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-19941197851642311992008-11-14T14:21:00.002+03:002008-11-14T14:25:27.269+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#ff6666;">Επιτέλους ηρέμησα..Από χθες ήδη..Και δίνω δίκιο στο μωρό μου όταν λεέι ότι δεν μπορεί άλλο τη μιζέρια!!Η μιζέρια φέρνει μιζέρια κοκ...Και ως δια μαγείας πάλι, εξακολουθώ να μορφώνω τον εαυτό μου.Βρήκα τρόπο να ανοίξω το μυαλουδάκι μου, που ταλαιπωρούσα τόσους μήνες με ένα κάρο μαλακίες!!!ΜΑΛΑΚΙΕΣ!!!Δηλαδή, έλεος!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff6666;">Βρήκα λοιπόν τρόπο να μαζέψω σημειώσεις για θέματα που με ενδιαφέρουν και να διαβάσω και να μορφωθώ και να αξιοποιήσω στο έπακρο τον ελεύθερο χρόνο μου εδώ.Και είμαι πολύ χαρούμενη, ρε γαμώτο!!Και απορώ πώς δεν είχα βρει την άκρη τόσον καιρό.Και απορώ πώς θα βρω χρόνο να τα διαβάσω όλα αυτά!Και χαίρομαι πολύ.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff6666;">Τέλος η μιζέρια λοιπόν!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff6666;">Να έχετε ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο!!!!!!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-1994119785164231199?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-32798009373793114522008-11-12T13:41:00.002+03:002008-11-12T13:52:46.797+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Καλημέρα σε όλους και σε όλες.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Η σημερινή ανάρτηση έχει θέμα:"γιατί υποπτεύομαι ότι δεν θέλουν το καλό μου".Είμαι αρκετά νευριασμένη, γιατί ενώ προσπαθώ να βρω μια λύση στο πρόβλημά μου, η μόνη βοήθεια που έχω είναι απόλυτα αρνητική.Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες.Απλά θέλω να πω ότι καλό θα είναι να αλλάξω συμπεριφορά.Είτε να μην λέω τίποτα σε κανέναν, είτε να μην με νοιάζουν τα άσχημα σχόλια, είτε να ξεκαθαρίσω τί είναι αυτό που με έχει πειράξει σήμερα,για να ηρεμήσω.Και μάλλον προς τα εκεί κλείνω...Δεν έχω καταλάβει γιατί πρέπει να φοβάμαι να μιλήσω.Γιατί πραγματικά, αυτό συμβαίνει.Παίρνω να πω το πρόβλημά μου, και αντί να έχω μια δεύτερη άποψη, έχω την απάντηση "χώρισε".Ρε πούστη μου, να πω ότι έχω έναν γκόμενο που με πλακώνει, με βρίζει, με κάνει , με ράνει, να το καταλάβω.Το θέμα είναι ότι έχω να κάνω με έναν άνθρωπο που είναι στον κόσμο του.Και στην τελική, έχω διάθεση να προσπαθήσω παραπάνω!Πού είναι το κακό?Ξέρω γω?Αρχίζω και νιώθω ότι δεν έχω κανέναν!Δεν μου αρέσει να ισοπεδώνω τα πράγματα όσο και να το προσπαθώ.Μου αρέσει να παλεύω, πώς να το κάνουμε?Εδώ έχω παλέψει για απίστευτους μαλάκες, δεν θα παλέψω γι'αυτόν?Που αξίζει?Ή και να μην αξίζει, εσύ θα το κρίνεις?Το θέμα είναι ότι με έχουν φτάσει στα όριά μου, να πω άσχημα πράγματα...Και δεν θέλω να το κάνω.Θέλω να είμαι καλά.</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-3279800937379311452?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-72875271688953792522008-11-11T12:04:00.002+03:002008-11-11T12:11:41.630+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Κακή, ψυχρή κι ανάποδη...</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Τέλειωσαν τα ψέμματα.Δεν έχεις δικαιολογίες.Τα επιχειρήματά σου αντικρούστηκαν το ένα μετά το άλλο...Δεν μπορώ να βάλω στο μυαλό σου το πώς πρέπει να νιώσεις, το πώς πρέπει να φέρεσαι..Αυτά είναι ψιλά γράμματα για σένα...Άσε με στη μοναξιά μου, λοιπόν, ολοκληρωτικά...Και πήγαινε φτιάξε τις ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ σου, στις οποίες δεν συμπεριλαμβάνομαι πια!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">ΑΝΤΑ ΓΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-7287527168895379252?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-58554388229747038692008-11-10T10:09:00.002+03:002008-11-10T10:31:39.839+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Καλημέρα και καλή εβδομάδα.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Πάλι ήρθα πικραμένη στη δουλειά, πάλι γλύφω τις πληγές μου για να νιώσω καλύτερα.Θα νιώσω όμως, πού θα πάει.Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα ξαναφήσω κανέναν να μου κάνει κακό, με καμμία δύναμη!Όπως και να τα αναλύσω,όσο και να τα ωραιοποιήσω, τα πράγματα δεν μου φαίνονται καλά.Και θέλω να είμαι καλά.Δεν μπορώ να περνώ το πρώτο μου ελεύθερο σαββατοκύριακο μέσα στη θλίψη.Δεν το χρωστάω σε κανέναν.Και δεν μου αξίζει να με πληγώνουν για κανέναν λόγο.Μα κανέναν.Κουράστηκα.Καλύτερα μόνη μου.Να πηγαίνω,να έρχομαι,να είναι όλα επίπεδα,να μην περνώ στεναχώριες.Βαρέθηκα να τα επεξεργάζομαι αυτά.Πάει πολύ πια.Πόσο να αντέξω?Θα αρρωστήσω.Γιατί δεν μπορεί να καταλάβει ένας άνθρωπος ότι δεν ξέρει να φέρεται?Ότι ο τρόπος που προσπαθεί να σε αντικρούσει είναι απαράδεκτος...Και τί δεν άκουσα, ότι είμαι εκδικητική, ότι είμαι αντιδραστική, ότι, ότι ότι....Γάμησέ τα,γάμησέ τα...</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-5855438822974703869?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-33128311707119401812008-11-05T12:12:00.002+03:002008-11-05T12:19:58.589+03:00<strong><span style="color:#000066;">Στο τέλος της εβδομάδος θα έχω ελευθερωθεί από πολλά.Θα έχω ελευθερωθεί και από λευτά,βέβαια,δεν θα έχει μείνει φράγκο.Την τελευταία περίοδο έκανα μια προσπάθεια που είχα χρόνια να κάνω.Μπορεί και από τις πανελλήνιες.Χάρηκα πολύ με τον εαυτό μου.Και,ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, που μάλλον θετικό θα είναι, δεν μετανιώνω για την προσπάθεια.Όπως ξαναέγραψα,έκανα καλό στον εαυτό μου σε πολλά επίπεδα.Και πολύ χαίρομαι γι'αυτό.Τελικά εάν τα βάλω κάτω, έχω κάνει αρκετά πράγματα τα τελευταία χρόνια, παρόλες τις αντιξοότητες, που ήταν αρκετές σε όλα τα επίπεδα.Και πάνω απ'όλα,τα έκανα μόνη μου.Χωρίς καμμιά βοήθεια.Δεν λέω ότι αυτό είναι καλό ή κακό,αλλά εμένα καλό μου έκανε.Το κακό απλα είναι, ότι δεν επιστεύομαι κανέναν εύκολα τελικά, συν ότι αν δεχτώ έστω και ελάχιστη βοήθεια,θεωρώ ότι το αποτέλεσμα δεν είναι ολότελα δική μου προσπάθεια.Τελειομανία, έ?Ίσως.Αλλά απ'ότι φαίνεται θα βγει σε καλό.Γιατί όταν δεν κάνω προσπάθειες νιώθω ψιλοάχρηστη τελικά.Από την άλλη, όταν παλεύω σε μια δίνη προσπαθειών, μου λείπει η ζωή που δεν έχω τίποτα να κάνω πέρα από τη δουλειά.Όταν πάλι δεν έχω τίποτε να κάνω πέρα από τη δουλειά, μου λείπει το να έχω υποχρεώσεις που με κάνουν να τρέχω πέρα δώθε.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000066;">Όλα καλά λοιπόν..</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-3312831170711940181?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-42842038847529411052008-11-03T12:42:00.003+03:002008-11-03T12:48:57.424+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Καλημέρα,καλη εβδομάδα και καλό μήνα...</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Το ζώδιό μου λέει ότι από 15 Νοέμβρη θα ανασάνω..Μακάρι..Και τί δεν έχω πάθει,κατάθλιψη,έλλειψη χρημάτων,διάβασμα άπειρο,εξετάσεις επί εξετάσεων όλα μαζί,και κυρίως έλλειψη χρόνου!!Τους τελευταίους 2 μήνες είμαι το τέλειο στρατιωτάκι!Δουλειά,δεύτερη δουλειά,δουλειές σπιτιού,ψάξιμο για δουλειά εντατικά και τέτοια!Ούτε τέταρτο δεν με έπαιρνε να αποκλίνω..Και αυτό θα κρατήσει καμποσες μέρες ακόμα.Το πρωί έρχομαι στη δουλειά,κάνω λίστες επί λίστεων για το τί έχω να κάνω,πότε,πού,πόσο και τέτοια.Και προς μεγάλη μου έκπληξη το ακολουθώ σχεδόν πάντα.Και να σου πω κάτι?Όσο και αν έχω αγχωθεί,όσο και αν έχω θελήσει να βουτήξω στον γκρεμό κάποιες στιγμές,νιώθω απίστευτα ζωντανή επιτέλους!!!Και αξιλογώ σωστότερα τον χρόνο μου με αποτέλεσμα,να αξιολογώ καλύτερα τις δραστηριότητές μου.Επιπλέον αυτό βοήθησε στο να μάθω επιτέλους να λέω όχι σε πράγματα που δεν με ωφελούν και να κάνω χρήση του χρόνου μου μόνο για πράγματα που επιθυμώ.Αυτά για σήμερα,πάω να τρέεεεεεεεεεεεξωωωωωωωωωωωωω!!!!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-4284203884752941105?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-11397188810785432692008-11-01T01:36:00.002+03:002008-11-01T01:39:06.145+03:00Μετά τα μεσάνυχτα...Σπίτι...Λίιιιιιιιγο μεθυσμενούλα...Αλλά είμαι καλά...Τελικά όλα είναι όπως τα αντιμετωπίζεις...Αν είσαι καλά,πάνε καλά...Αν όχι, γάμα τα...Έβαψα και τα νύχια μου..Άσχετο βέβαια,αλλά μεθυσμένη είμαι, ό,τι θέλω λέω..Με το τυφλό μου σύστημα.Θα συρθώ στο κρεβάτι και θα ονειρευτώ έναν κόσμο τέλειο.<br />Καλή σας νύχτα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-1139718881078543269?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-13106425368277692992008-10-30T14:58:00.002+03:002008-10-30T15:18:40.510+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Είμαι ένα όρθιο ζόμπι...Τα μάτια μου κάνουν οθονάκια...Διάβασμα...Για 10 μέρες ακόμα..Και μετά ησυχάζω..Για λίγο, για πολύ,ποιος ξέρει..Παλιά νόμιζα πως τις άσχημες σκέψεις τις έκανα γιατί δεν είχα με τί να ασχοληθώ.Τότε,γιατί κάνω ακόμα άσχημες σκέψεις?Γιατί δεν ηρεμώ?Τί να ηρεμήσω, θα μου πεις, που είμαι μέχρι τα μπούνια χωμένη σε τρεξίματα τώρα..Ξέρω γω?Γιατί δεν νιώθω χαλαρή κι ευτυχισμένη?΄Η έστω χαλαρή απλά?Νομίζω πως έχει καταστραφεί η σχέση μου.Ενώ έχω τόσα στο κεφάλι μου, το μόνο που με νοιάζει τελικά, είναι να βρω τί φταίει και αν γίνεται να το διορθώσω.Δεν ξέρω...Όταν η σχέση γίνεται εξ αποστάσεως, πολλά πράγματα είναι σχετικά, μα την αλήθεια...Σχετικά σου λείπει, σχετικά του λείπεις, τί να πείτε, τί να προλάβετε να πείτε,έρχεται, φευγει, τρέχεις να προλάβεις,κοκ..Και ξαφνικά βλέπεις μέσα σε όλα πως, αν αυτές τις μέρες που είσαι εδώ, κανονίσεις 4000 άλλα πράγματα να κάνεις και ασχοληθείς μόνο μία ώρα μαζί του, δεν τον πειράζει...Και τί σκέφτεσαι μετά πάνω σε αυτό?Δεν έχω ιδέα..Πιστεύω πως την επόμενη εβδομάδα θα ξεκαθαρίσουν τα περισσότερα πράγματα τελικά.Μέχρι πριν λίγο καιρό κατηγορούσα πάραυτα εμένα για όλα τα δεινά της σ΄χεσης μας.Που δεν είχα υπομονη, που ήμουν υστερική, που δεν τον καταλάβαινα, που που που πούτσες μπλε...Απαντήστε μου σε κάτι αγαπητοί ένορκοι: εγώ δεν έχω ανάγκες?εγώ δεν έχω πιεσμένη περίοδο?Πού είναι η ανάσα μου?Πού είναι η σκέψη ότι κάποιον έχω?Πουθενά...Δεν υπάρχει.Πάλι μόνη μου παλέυω..Πάλι μόνη..Εγωίστρια?Ίσως..Αλλά τρελή όχι.Δεν είμαι μαζόχα,κάτι συμβαίνει για να νιώσω τόσο χάλια ένα ολόκληρο καλοκαίρι.Κάποιος με εγκατέλειψε να πλέω και να κλαίω μόνη.Αλήθεια, έτσι είναι...Γιατί δεν εξηγείται τόσο κακή διάθεση.Κάποια πηγή πρέπει να έχει.Δεν ξύπνησα ένα πρωί να πω ότι θα γίνω υστερική!!</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000066;">Παρόλαυτά,κάθησα,σου έκανα ψυχανάλυση,διάβασα και εξήγησα τις αντιδράσεις σου,κι έρχομαι τώρα να πω ΕΓΩ: "τί άλλο θέλεις,χριστιανέ μου???????"Τί στον πούτσο άλλο θέλεις?Πού να πάω η ρουφιάνα?Πού να στραφώ?Τί θες πια?Γιατί με έχεις κάνει να νιώθω υποχρέωση για μια βόλτα, για μια καλή κουβέντα?Γιατί πάντα να χρειάζεται να συζητάω με τον εαυτό μου?Να βρίσκω τη λύση μόνη μου?ΓΙΑΤΙ??????????Γιατί να μην είναι όλα όπως παλιά?Γιατί να μην κυλούν όλα απλά και όμορφα?πάντα φοβόμουν ότι κουβαλούσα τα φαντάσματα του παρελθόντος κι έτσι επιβάρρυνα τη σχέση..Όχι ιδιαίτερα,καλέ μου..Τα φαντάσματα τα κουβαλάς εσύ!ΕΣύ...Και λογικό είναι.Λογικό είναι,γιατί έκανες πανηλίθιες σχέσεις,είχες χμμμ....θα έλεγα...ανισσόροπους ανθρώπους δίπλα σου, και γιατί ποτέ μα ποτέ δεν έκανες αυτό που ήθελες..Και τώρα ήρθε η κυρία ψυχολόγα (σκατά στα μούτρα μου) και σε ανέβασε,σου έδειξε ότι η ζωή είναι όμορφη και πρέπει να χαιρόμαστε κάθε στιγμή της κλπ κλπ κλπ, συν ότι ΚΑΝΕΙΣ δεν μας κάνει ό,τι θέλει, τουλάχιστον μετά απο κάποια ηλικία.Το αποτέλεσμα το τρώω καθημερινά στη μάπα..Καθημερινά.Αντί να σε φέρω κοντά μου,σε έστειλα ακόμα μακρύτερα.Σήκωσες το κεφάλι και είπες "σας γαμάω όλους".Από τη λίστα όμως έβγαλες αρκετούς...εκτός από μένα..Σε μένα κάνεις τον κάποιο,τον "κάνω ό,τι θέλω", τον "κυνηγώ τα όνειρά μου και δεν είσαι μέσα σε αυτά".ΚΑι ξέρεις πού θα καταλήξεις?Να γαμάς τα όνειρά σου φίλε μου..</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-1310642536827769299?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189983291399672909.post-43036951072013503142008-10-29T11:10:00.003+03:002008-10-29T11:28:06.635+03:00<div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">...αν και Τετάρτη...Είχα αδειούλα την Δευτέρα, κι έτσι το πρωί που ξύπνησα αισθανόμουν ότι είχα να πάω στο γραφείο κάτι αιώνες...είναι σαν να ήμουν σε καλοκαιρινές διακοπές..πραγματικά δεν μπορώ να συντονιστώ..όχι πως με πιέζει κάτι..απλά...ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ!!!Αυτή και η επόμενη εβδομάδα είναι πολύ πιεσμένες..ΠΙΕΣΜΕΝΗ!!Είμαι πιεσμένη.Μια έκφραση που έχω πει γύρω στις 130686876868743264826 χιλιάδες φορές τις τελευταίες ημέρες...Ξεπέρασα αναίμακτα σχεδόν μια κρίση άγχους και συνεχίζω.Σιγά σιγά θα ξαναέρθω στους ρυθμούς τους χαλαρούς.Πολλές αλλαγές βρε παιδί μου, και πώς να τις αντέξει ένας οργανισμούλης..Πολλές λέμε..Το 2008 μόνο αλλαγές μου έχει φέρει.Από αισθήματα, μια πάνω, μια κάααααααααααααααατω.Από φίλους, μια φίλη από τα παλιά που πολύ χάρηκα που ξαναβρήκα,αν και δεν δύναμαι να τη βλέπω συχνά.Και η οποία με επιζητεί πολύ και πολύ χαίρομαι μιας και το ίδιο νιώθω κι εγώ.Από ερωτικά,βάσανοοοοοο.Πολύ βάσανο..Που δεν το περίμενα με τον συγκεκριμένο άνθρωπο.Από επαγγελματικά μια αλλαγή που έκανα δεν ήταν και ό,τι καλύτερο.ΚΑι τώρα προσπαθώ να δω πώς θα το διορθώσω.Από σπουδές, κάτι έκανα,μετά από 1 χρόνο αδράνειας.Σεμιναριάκια από δω, εξετασούλες από κει,θυμήθηκα φοιτητικά χρόνια.Οικογενειακά,μου έφερε γαλήνη το 2008,προσωπική γαλήνη,όχι από εκείνους προς εμένα.Την έκανα από το σπίτι και ηρέμησα από αυτό το βραχνά.Ηλικιακά το 2008 μου έφερε τα 30.Και ό,τι επιφέρει αυτή η ηλικία : άγχος ότι γέρασα,ότι δεν έχω παιδιά,ότι δεν έχω τίποτα κάνει,ότι δεν έχω λευτά στην τράπεζα και τί θα κάνω και τέτοια ωραία.Επίσης το 2008 μου έφερε την απομυθοποίηση του έρωτα.Κατάλαβα ότι ο έρωτας είναι στιγμές, όπως και η ευτυχία.Στιγμές που πετάς,στιγμές που είσαι στα τάρταρα.Τίποτα δεν κρατάει.Μόνο ο εαυτός σου.Αν κοιτάς πως θα είσαι καλά εσύ, δεν θα περνάς απεριόριστο χρόνο να αναρωτιέσαι τί στον μπούτσο έκανες λάθος και γιατί έχανες τον χρόνο σου σε πράγματα που δεν ήθελες..Τί άλλο?μμμμμμ....Έφυγα από το σπίτι...Άλλο?Πέρασα άσχημο καλοκαίρι...Τί άλλο?Δεν θυμάμαι.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Το βασικό μάθημα που πήρα από το 2008, όπως έχω ξαναπεί,είναι η συνείδηση του εαυτού μου.Έκανα περισσότερα από εκείνα που ήθελα,σκέφτηκα πιο εγωιστικά απ'ότι συνήθως,και τέτοια καλά.Εμαθα τον εαυτό μου και τον αγάπησα.Τον έμαθα να μην φοβάται να ζητά βοήθεια,ακόμα κι αν μπορεί να καταφέρει κάτι μόνος του.Του έμαθα ότι πρέπει να φεύγει από εκείνα που δεν του κάνουν καλό και να επιζητά περισσότερο εκείνα που του κάνουν καλό.Πάντα ήθελα να είμαι υπερήφανη.Δεν ήμουν ποτέ.Τώρα είμαι.Να μην έχω κόμπλεξ που δεν έχω τα λευτά,τις εμπειρίες,τις σπουδές που έιχε κάποιος άλλος.Περήφανη είμαι που κατάφερα αυτά που κατάφερα μονη μου,κι ας είναι για άλλους δεδομένο.Περήφανη έιμαι που κατάλαβα πολλά από εκείνα που θέλω για τη ζωή μου,που κατάλαβα ότι δεν είναι κακό να μην καταφέρνω εκείνα που ονειρεύτηκα,ότι δεν έιναι κακό να θέλω μικρά,απλά,καθημερινά πράγματα,και όχι επιτεύγματα και επιτυχίες που θα μου στερούσαν τον προσωπικό μου χρόνο.</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189983291399672909-4303695107201350314?l=antawaitsforlife.blogspot.com' alt='' /></div>Antahttp://www.blogger.com/profile/00288161271033965363noreply@blogger.com0